Sergei’s eerste jeugdsamenkomst (2)

„Nóu joh, 'k verheug me er écht op met mijn oudste zoon op stap te gaan".

„Gaat u nog spelen in de samenkomst, pap? " Sergei hoopt maar van wel. Hij is erg trots op vader die zo mooi muziek kan maken. Vader is ook dirigent van het koor. En mooi zingen dat dat kan! Als Sergei groot is, wil hij ook dirigent worden. Hij kan nu al een beetje gitaar spelen. Dat heeft hij van vader geleerd. En die heeft pas nog gezegd, dat het goed gaat. (In Rusland kunnen de christenen geen orgel gebruiken omdat ze altijd op verschillende plaatsen moeten samenkomen. Daarom gebruiken zij snaarinstrumenten bij het zingen).

„'k Weet het nog niet, Sergei. Er zullen vast wel veel jongelui zijn die hun gitaar bij zich hebben. Als jij nog een paar jaar ouder bent, kun je, denk ik, ook in zo'n samenkomst al wel spelen".

Verrast kijkt Sergei vader aan. Hij krijgt een kleur van blijdschap. Als vader zoiets zegt, dan is dat een grote pluim. Enthousiast praat hij verder over de jeugdsamenkomst. Met een warme glimlach op zijn gezicht luistert vader naar Sergei's verhalen.

Maar.... om moeders mond ontstaat een zorgelijke trek. Een bezorgde rimpel tussen haar ogen wordt al dieper. Er is een vage onrust diep in haar. Nu Sergei zo enthousiast aan 't praten is, wordt die onrust al groter. Ze denkt aan de afgelopen maanden. Het is heel duidelijk, dat de geheime politie hen in de gaten houdt. Af en toe scharrelden er vreemde mannen rond hun huis. Soms werd vader op straat gevolgd. En kort geleden hebben agenten hun hele huis overhoop gehaald. Ze zochten Bijbels en christelijke boeken. Ze hebben niet veel gevonden toen: een Bijbel, twee liederenboeken, en een aantal bladen met losse muziek die vader geschreven had. Die hebben ze meegenomen.

Ook wat geld en een horloge. En lateihadden ze nog een flinke boete moeten betalen. Maar nü, terwijl ze meeluistert naar Sergei's gebabbel overvalt moeder ineens de angst. Angst, dat er vandaag iets niet goed zal gaan. Het is immers in Rusland verboden om met kinderen naar de kerk te gaan. En je mag toch ook geen jeugdbijeenkomsten houden, en anderen leren dat ze zich moeten bekeren tot de Heere. En wat vader doet: het zangkoor leiden, is ook heel streng verboden.

Merkt vader iets van wat er in moeder omgaat? Waarschijnlijk wel. Want ineens zegt hij: „Zullen we eerst samen de Heere voor deze dag een zegen vragen? "

Vader, moeder en Sergei knielen neer in de vertrouwde hoek van de kamer. Op die plek bidden ze altijd samen. Warm en heel eerbiedig klinkt vaders stem als hij de Heere dankt, dat Hij hen de afgelopen nacht bewaard heeft. Hij vraagt een zegen voor het eten en bidt voor de komende dag. Voor moeder en de kinderen die thuis zullen blijven. Voor Sergei en hemzelf die naar de jeugdsamenkomst zullen gaan. Vader vraagt of de Heere hen allen wil bewaren en weer veilig bij elkaar wil brengen. Hij vraagt of de Heere op deze kommunistische feestdag alle mensen wil zegenen en bewaren die in de bossen of bergen samen zullen komen om naar het woord van de Heere te luisteren. Dat ze niet bang zullen zijn voor de politie, maar gehoorzaam zullen doen wat de Heere zegt. „Onze Vader in de hemel, geeft U alle mensen kracht die, omdat ze van U houden, in de gevangenis zitten. En helpt U ons als U dit moeilijke ook ons wilt laten dragen. Laten we dan niet bang zijn, Vader. Want U hebt alle macht in de hemel en op de aarde. En u laat ons nooit in de steek. Amen".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen