Joeri Vladimirovitsj Andropov

Dagelijks krijgt de russische partijleider Joeri Andropov stapels post op zijn bureau. Het gebeurt echter niet elke dag dat hij een brief ontvangt met als aanhangsel de gebundelde handtekeningen van 12.000 Sovjetburgers uit 277 steden en dorpen. In april 1983 is dit echter gebeurd. Om precies te zijn 12.143 niet-geregistreerde Evangelie-Christenen en Baptisten plaatsten hun handtekening onder een verzoekschrift, opgesteld door de Verwantenraad, waarin zij pleiten voor de rehabilitatie en vrijlating van Galina Viltsjinskaja. Reeds eerder heb je in „Daniël" kunnen lezen over dit 25-jarige christen-meisje. Nu schrijven we opnieuw over haar vanwege deze grootscheepse handtekeningenaktie, die voor haar op touw is gezet. In de geschiedenis van de niet-geregistreerde Evangelie-Christenen en Baptisten is een dergelijke aktie namelijk nog niet eerder voorgekomen. Nu haalt iets wat uniek of bijzonder is vaak de pers. In dit geval is echter nog belangrijker dat deze gebeurtenis ons ten voorbeeld is geschied. Veel mensen hier in het Westen vragen immers steeds weer: wat kunnen wij doen voor onze broeders en zusters die vervolgd worden? We herhalen dan: bidden is en blijft het belangrijkste, verder zijn kaarten, brieven en pakketjes zeer welkom. Maar de gelovigen uit de Sovjet-Unie vroegen da.araan toe: schrijf verzoekschriften en verzamel handtekeningen. Met andere woorden: doe zoals wij. En zij verzamelden 12.143 handtekeningen. Kunnen jullie je voorstellen hoe dat ging?

Duizenden kilometers voor enkele handtekeningen

Al de 277 gemeenten hebben bezoek gehad van bepaalde personen, die aangewezen waren om de handtekeningen te verzamelen. Zij kwamen en lazen het verzoekschrift voor, waarna zij blanko vellen uitspreidden waarop de gemeenteleden hun handtekening drie keer konden plaatsen. Eén lijst was bestemd voor Andropov, één voor de Verwantenraad en één voor de buitenlandvertegenwoordiging.

Met deze lijsten trokken ze van de ene gemeente naar de andere; zo hebben ze duizenden kilometers afgelegd. Kopieerapparaten zijn er niet voor de sovjetburgers en per post deze lijsten versturen, is natuurlijk ook onmogelijk.

Moed voor nodig

De handtekeningenlijst die bestemd was voor de bui ten 1 andvertegenwoordiging is inderdaad op de plaats van bestemming aangekomen. En (hopelijk) niet voor niets.

Wij kunnen ons moeilijk voorstellen welk een moed er nodig is geweest voor de russische gelovigen om deze aktie te houden. Zij riskeerden er hun vrijheid mee.

Wij zijn gewend aan handtekeningakties, die maken op ons weinig indruk. Bovendien kost het ons weinig moeite om duizenden handtekeningen bijeen te vergaren en we riskeren er ook geen gevangenschap mee. Is het dan voor jongeren en degenen die, net als Galina, leiding geven in het jeugdwerk te veel gevraagd om mee te werken aan een handtekeningenaktie?

Achter prikkeldraad

„Ik heb het gevoel alsof ik slechts op vakantie ben geweest. Ik heb jullie allemaal even gezien en ben toen weer teruggekeerd naar het Verre Oosten. Gewatteerde jas, grove laarzen, een brits om op te slapen, ochtend-en avondappèls en prikkeldraad vullen nu mijn dagen. En het samenzijn met jullie lijkt alleen een droom te zijn geweest "

Woorden van de 25-jarige Galina Viltsjinskaja die, na drie jaar strafkamp, de vrijheid slechts drie maanden mocht proeven. In 1979 werd ze opgepakt wegens het organiseren en leiden van een christelijk kinderkamp en in november 1982 werd ze opnieuw gearresteerd, omdat ze drugs vervoerde in haar bagage. Deze drugs waren echter op, voor haar, onbekende wijze in haar tassen en koffers beland. Vrijwel zeker is dat zij er door de KGBmedewerkers zelf zijn ingestopt

Op dit moment zit Galina een tweejarige straf uit in een kamp in Siberië. Ze is nauwelijks hersteld van de vorige strafperiode. In die driejaren is haar gezondheid aanmerkelijk verzwakt en aangetast door het harde leven in het strafkamp. Haar gezicht verraadt ook nu nog diepe sporen van het lijden.

Omstandigheden beter, behandeling slechter

De omstandigheden in dit kamp zijn beter dan die in het vorige kamp. Er is meer water en het broodrantsoen is groter.

Bovendien zijn er in dit kamp alleen vrouwen die reeds voor de tweede of derde keer „zitten" en zij aksepteren niet zomaar dat het rantsoen wordt verminderd of dat er anderszins levensmiddelen worden ingetrokken. De behandeling van de gevangenen is echter hier veel slechter. Voor elke kleinigheid wordt het familiebezoek of de toestemming om iets te kopen in de kampwinkel, ingetrokken. De gevangenen zijn zeer brutaal. Daardoor heeft Galina het buitengewoon moeilijk. Toch schrijft zij in een brief: „Ik handel naar het bijbelse principe: voor iets wat slecht is, betaal ik met iets goeds en daardoor kan het slechtste hart gewonnen worden." Galina vertelt de vrouwen veel over God en de Heere Jezus Christus en haar getuigenis treft.de harten van dorstige zielen. Eén vrouw is daardoor tot geloof in Jezus Christus gekomen.

Aanpak van de KGB

„Galina Vladimirovna, u bent geen klein ldnd meer en u weet heel goed wat wij van u willen. Ondertekent u nu dit papier over de samenwerking met ons en u kunt nog met het volgende vliegtuig naar Moskou vertrekken. Gaat u toch naar huis en als wij u nodig hebben, laten wij het u weten.

Maar als u hier niet op ingaat, dan hebben wij nog materiaal genoeg om u opnieuw te veroordelen en wel op hetzelfde wetsartikel als bij de eerste keer. Maar dat is voor ons niet gunstig, want dat zou in de hele wereld opzien baren. Daarom willen wij u dit keer wegens drugssmokkel voor de rechter dagen. Geen mens zal het voor u opnemen, uw familie en uw vrienden zullen u verachten en de gelovigen zullen zich van u afkeren U bent nog jong, u moet uw leven nog inrichten, trouwen. Wat gevangenschap betekent weet u immers heel goed!"

Zo is de aanpak van de KGB. Galina werd langdurig ondervraagd en op bovenstaande manier onder handen genomen, met tussendoor momenten of soms dagen waarop ze „in alle rust" zich kon bezinnen of ze mee zou willen werken met de KGB om God te verloochenen en de kerk te vernietigen.

Toen ze eindelijk voor de rechter werd geleid, zei een KGB-ambtenaar: „Zo, je laatste woord. Straks kunnen we er niets meer aan veranderen. Tijd om je te bezinnen, heb je lang genoeg gehad. Als wij nu het arrestatiebevel ondertekend hebben, is het te laat."-Maar Galina antwoordde: „Neen!" Direkt daarna ondertekenden de ambtenaren het arrestatiebevel en werd Galina in de gevangenis gebracht. Dat was haar keuze: zij wilde liever op valse aanklacht lijden, dan God verraden.

Bemoediging

Onlangs mocht Galina in het strafkamp bezoek ontvangen van haar moeder en toen heeft zij veel over haar omstandigheden verteld. Toen zij hoorde dat de poging van de KGB om haar in een negatief daglicht te stellen, was mislukt, werd zij zeer bemoedigd. De christenen geloofden haar woorden en niet die van de atheïsten. En christenen uit de hele wereld bidden voor haar. Dat geeft ook haar ouders troost en moed.

Wat is ons antwoord?

Als je je afvraagt watje zou kunnen doen voor de christenen in de Sovjet-Unie, dan is er geen duidelijker antwoord dan een verwijzing naar de russische handtekeningenaktie.

Bij Friedenstimme, Postbus 15, 2800 AA GOUDA zijn kaarten verkrijgbaar, die gericht zijn aan president Andropov. Je behoeft alleen je handtekening te zetten, een postzegel te plakken en de kaart in de brievenbus te deponeren. De kaart is een verzoek tot onmiddellijke rehabilitatie en vrijlating van Galina Viltsjinskaja.

Besturen van verenigingen kunnen voor alle leden een kaart aanvragen en op de vereniging uitdelen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen