Natasja Vins bij ons op school

Op vrijdagmiddag 16 september sprak Natasja Vins, een russische christin voor leerlingen van de Van Lodensteinscholengemeenschap. Ze vertelde over het leven van de vervolgde kerk achter het IJzeren Gordijn. Het is goed om stil gezette worden bij de nood van deze gemeenten en hen niette vergeten in het gebed.

Natasja werd vergezeld door twee mensen van de stichting „Friedenstimme". Deze organisatie probeert hulp te bieden aan de ondergrondse kerk in Rusland. Er is weer een kaartenaktie begonnen om — zo mogelijk — een gevangen genomen russisch meisje vrij te krijgen uit een strafkamp.

De kaarten zijn voorbedrukt en worden gestuurd aan Sovjetleider Andropov.

Op deze middag zelf kregen we een informatieblad met adressen van christenen die gevangen zitten. In dit blad zat een kaart met een bijbeltekst in het russisch. Die kon je naar een van die gevangenen sturen.

Wie is Natasja Vins?

Vier jaar geleden moestNatasja Vins Rusland verlaten. Haar vader, de bekende baptisten-predikant Georgi Vins, werd na 8 jaar gevangenisstraf vrij gelaten. Samen met 5 anderen mocht hij de S.U. verlaten, na een verzoek van president Carter.

De familie Vins woont nu in de V.S. Het was voor hen wel moeilijk vrienden en mede-christenen achter te laten in Rusland. Nu, in de V.S., zietNatasje het grote verschil tussen het leven in Rusland en in het vrije Westen. Hier zijn overal vrij Bijbels te verkrijgen en ook zijn er overal christelijke scholen. Het gevoel niet meer achtervolgd te worden en nooit meer opgepakt te kunnen worden alleen maar omdat je christen bent, is iets wat voor de familie Vins te wonderlijk is om te begrijpen.

Getuigende gevangenen

Op deze middag wilde Natasja ons zoveel mogelijk vertellen over de situatie van de russische christenen. Ze begon met ons voor te lezen Handelingen 4 : 18 en 19 en later ook nog vers 20.

„En als zij hen geroepen hadden, zeiden zij hun aan, dat zij

ganselijk niet zouden spreken, noch leren, in de Naam van Jezus. Maar Petrus en Johannes antwoordende, zeiden tot hen: Oordeelt gij, of het recht is voor God, u meer te horen dan God. Want wij kunnen niet nalaten te spreken, wat wij gehoord en gezien hebben' 1 .

Dit beeld van de eerste christelijke kerk toont een duidelijke overeenkomst met de gebeurtenissen in de Sovjet-Unie nu. Je mag ook wel christen zijn, maar je mag er niet over spreken.

In Rusland zijn daarom veel kerken gesloten.

De getrouwe christenen zetten de diensten voort op een eenzame plek in de open lucht.

Arrestaties zijn hiervan vaak een gevolg. Van hoger hand probeert men zoveel mogelijk dat de christenen niet bij elkaar in gevangenissen of kampen verblijven. Zo kunnen zij elkaar daar dan niet tot steun zijn.

Toch zie je ook hier hetzelfde als bij de eerste christengemeenten: door deze verstrooiing wordt het Evangelie verder verbreid. Elke gevangene om des geloofs wil getuigt op zijn of haar plaats, en dat wordt gezegend.

Natasja's vader kwam eens aan in een gevangenkamp. Hij had bij zich een Markus-evangelie in mini-formaat. De andere gevangenen vroegen hem waarom hij gevangen was genomen. Alleen om zijn geloof, zei hij.

Omdat hij zeer vermoeid was bood één van de gevangenen hem zijn bed aan. Toen hij wakker werd zag hij de gevangenen in een kring zitten. Het evangelie van Markus werd hardop voorgelezen.

Helemaal. Alhoewel dit boekje hem zeer dierbaar was, liet hij dit toch achter bij de gevangenen toen hij het kamp verliet. Natasja liet ons ook nog enkele posters zien van bekende russische christenen die nu gevangen zitten of gevangen zijn geweest. Velen van hen waren opgepakt, omdat ze leiding gaven aan verboden christelijk jeugdwerk, of in het geheim Bijbels drukten. Eén ervan was van Galina Viltsjinskaja. Zij is veroordeeld tot twee jaar strafkamp in Siberië omdat in haar koffer drugs werden aangetroffen (uiteraard waren die er door anderen ingestopt). Tijdens het verhoor getuigde zijzelf: De eigenlijke reden waarom ik hier sta is hard:12 tot 15 uur werken per dag onder slechte omstandigheden. Toch mag het voor velen een goede tijd zijn.

En wij?

Tenslotte wees Natasja ons op het grote voorrecht vrij te leven en een christelijke school te kunnen bezoeken.

Uit eigen ervaring wist zij hoe moeilijk kinderen uit christelijke gezinnen het op de staatsschool in Rusland hebben. Zij vroeg ons of wij de mogelijkheden die wij hebben om bezig te zijn met Gods Woord op school en daarbuiten, wel echt gebruiken. Op die vraag kan ieder zelf het antwoord geven.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen