Sergei’s eerste jeugdsamenkomst (3)

Hartelijk slaat vader even later zijn arm om moeders schouders. „Hoofd omhoog, vrouwtje. We hebben een Vader in de hemel". Dan geeft Sergei moeder een stevige kus. Moeders gezicht is wat opgeklaard. „Fijne dag, jongen". Ze strijkt Sergei door zijn haar. 't Is alsof ze haar eigen sombere gedachten uit zijn hoofd wil verdrijven, 't Zou jammer zijn als zij Sergei's blijheid stuk had gemaakt.

Moedig, met een glimlach om haar mond, zwaait ze hen na. Sergei zwaait uitbundig terug. Nóg een armzwaai van vader, ... dan zijn ze om de hoek van het huis verdwenen.

Ze mogen meerijden met een broer van vader. Oom Vitali heeft een heel klein oud autootje. Daar moeten ze met zijn zevenen in. Nét als haringen in een ton. Maar dat geeft niets. Want een auto is een heel grote luxe in Rusland. Het overkomt je niet elke maand, dat je daarin mag zitten, 't Maakt het feest nóg mooier voor Sergei. 't Is een leuk gezicht om de zes anderen uit het autootje te zien kruipen. Je zou het beter buitelen kunnen noemen, denkt Sergei. De een maakt nog wonderlijker bewegingen dan de ander. Zó lang hebben ze opgerold gezeten, dat hun benen niet direkt recht willen. Sergei schatert het uit.

„Ja, lach jij maar om oude mensen", bromt vader goedmoedig. In zijn ogen is een olijke schittering, 't Is werkelijk heel grappig om te zien.

Nu lopen ze met zijn zevenen het beboste voetpad af. Achter elkaar. Van alle kanten komen er groepjes mensen aan. Vooral jonge mensen. Ze gaan allen dezelfde kant uit. Dichtbij vader loopt Sergei. Af en toe kijkt hij achterom naar vader. Zijn ogen stralen van blijde verwachting om het feest dat komt. Ze zijn er bijna. In een ondiep dal zijn al heel veel jonge mensen bij elkaar. „Wel honderd", zegt Sergei. Maar vader zegt, dat het er zeker vierhonderd zijn. De zon schijnt door de bomen heen. Hij tovert alles om tot een uitbundige kleurenpracht van groen, bloemen en feestelijk geklede blijde mensen. Sergei heeft vaders hand gegrepen. Een koel windje speelt met zijn blonde haren. Zachte gitaarmuziek klinkt hen tegen. Hoor! Een groepje jongelui begint te zingen. Hand in hand voegen vader en Sergei zich bij hen. Al snel neuriet Sergei mee. Vader helpt een jongen zijn gitaar te stemmen.

Kort daarop begint de samenkomst. In een wijde kring zitten ze in groepjes bijeen onder de bomen. Aan de stammen zijn Bijbelteksten bevestigd. Samen bidden en zingen ze. Het zingen klinkt prachtig tussen de bomen. Een jonge man leest een gedeelte uit de Bijbel. Dan begint hij te praten: „Jongens en meisjes, is dezeHeere Jezus ook jullie Zaligmaker? Ken je Hem? Ik vraag niet of je vader Hem kent, of je moeder. Maar jij, ken jij de Heere Jezus? Heb je de Heere Jezus nodig? Heb je Hem nodig, omdat je hart zó boos is, en Hij alleen dat hart reinigen kan? Heb je Hem nodig, omdat je alleen bij Hem vrede en geluk vindt voor je onrustige hart? "

Gespannen luistert Sergei. Een warm geluksgevoel stroomt door hem heen. Ja, hij heeft de Heere Jezus nodig. Net als vader en moeder. Hij is vaak heel verdrietig, omdat hij steeds maar boze dingen doet. Hij wil zo graag op de Heere Jezus lijken. Maar dat is zó moeilijk. Het lukt niet. Elke avond als hij voor het naar bed gaan bidt, weet hij dat het weer is mislukt En als hij dat dan heel verdrietig tegen de Heere zegt, dan is het soms net of de Heere Jezus heel dichtbij hem is. Dan lijkt het net of de Heere Jezus Zijn hand op zijn hoofd legt. Nét als bij die kindertjes die bij de Heere Jezus gebracht werden. En dan wordt hij zomaar opeens heel blij. Dan weet hij ineens heel zeker, dat de Heere Jezus hem al die boze dingen vergeven heeft.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen