Jongeren op een niet-reformatorische school

Veel jongeren van onze gemeenten kunnen een reformatorische school bezoeken. Naast de vele voordelen, kunnen daaraan ook nadelen kleven. In „Daniël" is daaraan vorig jaar aandacht besteed in het artikel „ls de reformatorische school te beschermend? ". Niet al onze jongeren kunnen echter een reformatorische school bezoeken. In dit artikel komt een moeder van kinderen die niet naar een reformatorische school gaan aan het woord. Ze geeft een indruk met welke problemen haar kinderen te maken krijgen en hoe dat in het gezin opgevangen

wordt. Ze laat eerst haar kinderen een reaktie geven. t

Huib: , 12 jaar

'k Ga naar de brugklas van het Chr. Atheneum Adriaen Pauw in Heemstede. Het is + 10 km fietsen, 'k Vind het fijn, dat ik niet meer met de schoolbus naar school hoef. De school staat gelukkig niet in de stad en is niet zo groot. De overgang van de basisschool van de Ger. Gem. in Lisse naar deze school zal wel groot zijn. Verder kan ik er nog niet zoveel over schrijven.

Anton, 13. jaar

'k Zit op de havo-afdeling van het Herber Vissers College in Nieu w-Vennep, in de aerde klas. Het is ± 4 km fietsen. Het bevalt me prima dat ik altijd zo snel thuis ben, want dan heb ik fijn tijd voor mijn dieren. Eerst moest ik erg wennen aan de sfeer op deze school. Op de school in Lisse werd voor en na het eten altijd gebeden en gedankt door een leerkracht. Nu moet je er zelf voor uitkomen. We hebben dit jaar een lokaal ter beschikking gekregen waar we rustig kunnen bidden, eten en danken. Wel is het jammer, dat van de kinderen met wie je in Lisse op school hebt gezeten, er verschillenden zijn die er niet voor uit durven komen. Dat, terwijl enkele kinderen uit andere kerken er wel voor uitkomen. We zouden veel meer steun aan elkaar kunnen hebben, als iedereen voor zijn/haar principe uitkwam. Wat het leren betreft heb ik het er goed naar mijn zin.

Margreet, 15 jaar

Ik ben overgegaan naar klas vier van het Atheneum in Heemstede. Het is een erg fijne klas, waar ik me thuis voel, al is het wel zo dat ik niet naar alle klasseredaktie avonden kan gaan omdat er disco is of iets dergelijks. Toch heb ik niet het gevoel dat ik er „niet bij" hoor. Ze aksepteren me zoals ik ben. Als ze iets niet begrijpen, bijvoorbeeld waarom ik niet dans, dan kunnen we goed met elkaar praten.

Onze klas vormt één geheel, dus je hebt geen groepjes. Samen hebben we veel plezier. Natuurlijk zou ik het wel fijn en gemakkelijk vinden als ze allemaal van onze richting waren. Zo kon ik onlangs als enige niet mee met een klasseweekend. Een voordeel is, dat als je een werkstuk maakt over bijvoorbeeld de zending op West-Irian, een ander dit t onderwerp niet heeft.

Janw Andrea, 16 jaar

Ook ik zit op het Adriaen Pauw, in de vijfde kas. Ik heb het op die school erg naar mijn zin. Toen ik in de brugklas kwam, zaten er nog drie kinderen „van onze richting" in mijn klas. Helaas had ik er maar van één echt steun. In die tijd heb ik een domme fout begaan: ik heb me een beetje afgezonderd van mijn klas en trok veel op met meisjes die ik kende via de kerk en die een jaar ouder waren. In de tweede klas heb ik mijn houding al iets veranderd. Aan het eind van de tweede klas zat er niemand „ van onze richting" meer bij me in de klas; twee waren naar de havo gegaan en één verhuisde. Pas in de derde klas moest ik echt duidelijk voor mijn principes uitkomen. Toen ik eenmaal gezegd had waar ik wel en waar ik niet aan mee kon doen, werd het moeiteloos aanvaard. Dat ik anders was hadden ze trouwens zelf ook wel gemerkt, ik draag bijvoorbeeld altijd een rok en dat valt op. Er wordt nu alleen nog gevraagd waarom dit of waarom dat. Sommigen denken er

echt serieus over na en willen zelfs w mee naar de vereniging.

Ze hebben zelfs hun klasse-avonden verjaardagsfeestjes „omgebouwd" z ik er ook heen kon. Onze klasselerare vertelde dit jaar aan ouders dat ze no nooit zo'n rustige klasse-avond had m gemaakt: zonder disco en sigarettenw

Toch hadden wij erg veel plezier geh Het is volgens mij erg belangrijk in w voor klas je komt. Je moet niet prober om eerst met alles mee te doen om er maar bij te horen, als je desondanks geaksepteerd wordt, dan durf je hel niks meer te zeggen, omdat je bang b dat je dan een buitenbeentje wordt. J moet ook niet téveel op mensen van je eigen richting rekenen, want dat kan tegenvallen. Er is er maar Eén die je helpen. Verder is het erg belangrijk ouders met je meedenken. Ik ben erg dat ik op de kleuter-en basisschool de Ger. Gem. ben geweest. Zo'n sch geeft je ongemerkt heel wat mee. Als de middelbare school komt, ben je zo dat je je principes ten dele onder woo kan brengen, maar dat kun je op de basisschool nog niet. Bovendien heb toen veel bijbelkennis opgedaan die goed van pas komt.

De reformatorische basisschool gaf een goede voorbereiding

Op de vraag: wat zijn uw ervaringen als moeder met kinderen bij het voortgezet onderwijs op niet-reformatorische scholen? , heb ik eerst de kinderen hun mening laten schrijven.

Onze kinderen hebben het voorrecht gehad, het basisonderwijs op de Ger. Gem: school in Lisse gevolgd te hebben. Daar zijn ze goed voorbereid op de overgang naar een niet-reformatorische vervolgschool. Toen de oudste vanuit deze omgeving naar het atheneum in Heemstede ging, heb ik me pas gerealiseerd hoe vanzelfsprekend ik het had aanvaard dat de kinderen goed onderwijs kregen.

Vanuit de nieuwe omgeving hebben we verschillende dingen als het bidden voor het eten, jezelf zijn, voor je mening uitkomen, kleding, enz. besproken. Over de verschillen in kleding met de klasgenootjes en het nee zeggen tegen een klasse-avond met popmuziek enz., wordt openlijk met de klasgenootjes gesproken en men respekteert het.

De kinderen moeten kunnen terugvallen op het gezin

Het is van groot belang dat de kinderen terug kunnen vallen op hun ouders. Ouders neem tijd voor uw kinderen. Zorg ervoor dat je als het enigszins kan als moeder el thuis bent als de kinderen uit school komen, want dan willen de kinderen hun en verhalen kwijt. Persoonlijk vind ik het odat gezamenlijk ontbijten 's morgens en het 's s avonds met het hele gezin aan tafel zitten g erg belangrijk. Daar moeten we vooral in deze ee-bezette tijd steeds meer naar streven.

alm. Wanneer we eenmaal het vertrouwen van ad. onze kinderen hebben, zullen ze ook met at ons hun vragen en problemen bespreken. en Die problemen waren er dan ook al betrekkelijk gauw.

Argumenten zijn van groot belang

Een van de biologieleraren gaf sexuele voorlichting aan de havo-afdeling die bij het atheneum hoort. Hij deed dit op een zodanige manier dat er van-de bijbelse visie op het huwelijks-en gezinsleven niets meer overbleef. Dit alles stond op stencils die de havoleerlingen ook weer aan andere kinderen lieten zien. Hier zijn verschillende gesprekken met de ouders en de rector over geweest. Op deze scholen hebben de leerkrachten een grote vrijheid van mening en lesgeven. Enfin, de leraar is vertrokken en ik hoor er momenteel niets meer over. Vorig jaar kwam mijn dochter thuis met: „De muziekleraar heeft de plaat „Jesus Christ, Super Star" gedraaid en ze willen ook de film laten zien", 'k Heb de leraar opgebeld en gevraagd waarom hij deze plaat behandelde. Hij zei: „Ik ben het er zelf ook niet helemaal mee eens, maar de kinderen moeten met alles op de hoogte

zijn". Hierna heb ik kontakt met de rector opgenomen en met mijn man een afspraak gemaakt voor een gesprek.

Tijdens dit gesprek bleek dat als je goede argumenten hebt, en je zelf goed geïnformeerd bent, men anderen soms tot andere zienswijzen kan brengen. Ze nemen ze misschien niet over maar zullen ze wel respekteren. Men moet niet met grote woorden aankomen, maar eenvoudig verklaren waarom men bezwaren heeft. Ook de kinderen willen argumenten horen, zodat ze die zelf ook gebruiken kunnen.

We stonden erop dat de kinderen deze muzieklessen niet mochten bijwonen. Gelukkig wilden ze dit zelf ook niet. Alles ging de doofpot in en de film is niet gedraaid.

Ook de literatuur die de kinderen moeten lezen vraagt de.nodige aandacht. Wanneer men met zaken gekonfronteerd wordt die strijdig zijn met Gods Woord dan moet men kontakt opnemen met de betrokken leraar of de schoolleiding. Steeds was er bij de schoolleiding wel ruimte voor een gesprek en probeerde men wel begrip op te brengen. Zolang dat nog kan, mag je er dankbaar voor zijn.

Niet roddelen

Wanneer men het met bepaalde zaken op school of bij de lessen niet eens is, is het nodig dat wij dat met de betrokken personen bespreken. Het heeft zo weinig zin om daar uitgebreid in onze kennissenkring over te praten, zonder dat we er met de schoolleiding of leraar over gesproken hebben. We moeten ook erg voorzichtig zijn met het uiten van allerlei kritiek in het bijzijn van de kinderen, of dit nu de school, kerk of maatschappij betreft. - Onze kinderen verbergen zich later soms graag achter door ons geuite kritiek.

De gesprekken in het gezin

Samen als ouders met de kinderen een oplossing zoeken geeft een fijne band. Dan mogen we erop wijzen, hoe in de Bijbel gesproken wordt van Daniël, Nehemia, Mozes, die aan farao's hof zijn opleiding kreeg, Jozef, die met kinderlijke vreze bezet in de verleiding zei: „Zou ik dan een zo groot kwaad doen en zondigen tegen God? " Deze kinderlijke vreze hebben onze kinderen, maar ook wij als ouders dagelijks nodig.

Beseffen we verder wel, dat meer dan woorden, het voorleven zo belangrijk is voor de kinderen, reeds van de prilste jeugd af? Een kind moet leren ook de minder mooie dingen te aanvaarden. Opmerkingen zoals: ie leraar heeft de pik op me en dat is een waardeloze leerkracht, horen in onze christelijke gezinnen niet thuis. Ze zijn over onze kinderen gesteld. Ook met de leerkracht die niet zo goed orde kan houden of wat saai les geeft, moet men geduld hebben. Wij als ouders kunnen onze verantwoording voor de opvoeding nooit op een school schuiven. Net zo min als we op catechisatie een dominee of ouderling alleen verantwoordelijk kunnen stellen voor de orde. Kinderen op deze leeftijd mogen best een beetje verantwoordelijkheidsgevoel hebben. Wij als ouders dragen er zorg voor hen deze bij te brengen. Waren we ons dat maar meer bewust. Wij moeten met onze kinderen, of ze nu wel of niet op een reformatorische school zijn geplaatst, leren vragen of om ons en hen Gods naam niet gelasterd maar geprezen mag worden, en dat onze gesprekken en onze wandel daaraan bij mogen dragen. Dit kan niet in eigen kracht. Dat wij door de kracht van de Heilige Geest die Hogepriester maar nodig leerden krijgen die in Joh. 17:15 bidt: Ik bid niet, dat Gij hen uit de wereld wegneemt, maar dat Gij hen bewaart van de boze."

Hoofddorp

mevr. Vonk Noordegraaf-Slingerland

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen