......DAG JAN, HA DIE GERDA, HALLO ARIE.....”

Op zaterdagmiddag 9 juli worden onze 35 gasten op de „Ingeborg" in Leusden verwelkomd. Vele, vaak al oude bekenden ontmoeten elkaar. Eén van de vakantieweken voor verstandelijk gehandicapten begint.

Een vakantie met kerkgang in Zeist, dominees in ons vakantieoord, uitstapjes met de bus naar Schiphol en een kinderboerderij, varen door de grachten van Amsterdam, souvenirs kopen in Amersfoort, een speurtocht door 't bos, kreatief bezig zijn thuis. Een week van spelen, zingen, luisteren naar vertellingen, elkaar plagen, plezier hebben en ook af en toe een pijntje en verdriet.

Al met al toch zo'n fijne, zo'n heerlijke en onvergetelijke week.

Gasten en stafleden helpen daar over en weer aan mee.

Aan 't eind van zo'n week is het gebruikelijk dat de stafleden door de gasten en door hun ouders bedankt worden (en tussen haakjes, het is ook hartverwarmend om mee te maken hoe jonge mensen van rond de 20 jaar zo vol zorgen toewijding bezig zijn), maar meer nog vind ik dat de dank voornamelijk aan onze kant ligt. Deze verstandelijk minder begaafden gaan ons verre te boven in onbevangenheid en ontvankelijkheid. Ze zijn ontwapenend en ongekunsteld, ze doen zich niet anders voor dan ze zijn.

Dan kom je erachter hoeveel wij aan spontaniteit ingeleverd hebben door remmingen en reserves.

Dan blijkt dat wij in zekere zin ook en juist door ons verstand gehandicapt kunnen worden, als verstandelijke bezwaren ons weerhouden ons gevoel te tonen, ons onvoorwaardelijk te geven in liefde, in blijdschap, in afhankelijkheid.

Ontroerend.....

Wat is het niet ontroerend een jongen zondags aan student Gunst te horen vertellen dat hun gemeente al zo lang geen dominee heeft. Of de dominee hem nu eens leren wil hoe hij daarvoor moet bidden, want zelf kan hij dit niet. En als de dominee hem dat nu wil voordoen, dan zal hij dat thuis ook weer anderen leren.

Vol overgave wordt geluisterd, ook geantwoord en instemmend geknikt tijdens de zondagse „hagepreek" over Daniël in de leeuwekuil en dinsdagsavonds onder de vertelling van ds. Kleppe over de maanzieke knaap.

Zo opgetogen ze zijn als een dominee komt (hoe vrijmoedig is hun omgang met een pastor!), zo ademloos geboeid wordt met eerbied geluisterd naar de bijbelse vertellingen van predikanten en stafleden.

En wie zal ons zeggen welke weg dit Woord gaat.

De Heilige Geest heeft de weg van het verstand niet nodig om het hart te bereiken.

Zijn zij niet dichter bij het worden als een kind dan wij?

Zij maken iets in je los door hun eenvoud in beleven van vreugde

blij met de bustocht

blij met wat lekkers

blij met een foto en een plakboek

blij met het vele zingen en verdriet

huilen om een teleurstelling

huilen om een psalmvers

huilen om denken aan de zonde

huilen van angst voor de duivel

Kennen wij dat nog wel, dat pure in de aandoeningen?

Eerlijk gezegd: zo'n week roept me tot de orde, plaatst me als het ware in een andere wereld.

Een wereld zonder maskers, zonder schijn, zonder berekening, zonder terughoudendheid.

Zo'n week...... een opgave?

Zo'n week een GAVE!!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen