SAWENA VERTELT TOCH...

Iemand geeft haar een zacht duwtje naar voren. Verbijsterd kijkt ze op. De hoofdman zucht. Een lief kind is het, Sawena. Een goede vrouw voor Makwe later, had hij nog wel gedacht. En nu.... Maar 't gaat om zijn kinderen!

„Heb je 't gehoord, Sawena? " vraagt hij. „Of weer jij waar ze zijn? "

Zwijgend staat Sawena in de kring. Wat moet ze nu zeggen? O, wist ze 't maar, dan mocht ze blijven. O, zal ze nu moeten sterven in het oerwoud? Zal een tijger haar verscheuren? Ze begint over haar hele lichaam te beven. Wanhopig kijkt ze rond. Weet niemand het dan?

Dan opeens... Opeens komt er een vreemde gedachte in haar op. Ja! Er is misschien toch Iemand die het weet!

„Ik niet", zegt ze dan met een vreemd, dun stemmetje. „Maar de witte man zegt dat... dat zijn God boven de wolken alles weet. Ik.... ik zal 't zelf vragen". Radeloos in haar angst durft ze opeens alles.

Het wordt stiJ. Iedereen kijkt vol spanning naar Sawena. Wat gaat ze nu doen? Ze knielt neer op de vastgetrapte rode aarde. Ze vouwt haar handen en sluit haar ogen. Heeft ze de witte man dat niet vaak zien doen? Voor het eerst in haar leven bidt ze. „God van de witte man, wilt U toch Makwe en Balwine zoeken? Ze zijn kwijt. O, wilt U ze toch terugsturen, vóór ik weg ben? O, vóór ik weg ben, vóór ik weg ben....!"

Even later vertrekt een klein groepje mannen uit het dorp. Ze hebben Sawena, die wanhopig tegenspartelt, in hun midden. Ze hebben haast. Want de medicijnman zei immers: „Vóór die vreemde geest weg is, worden de kinderen niet gevonden...." De hoofdman loopt voorop. Toch kijkt hij onderweg uit naar zijn kinderen. Je wéét nooit.... En Sawena's vader is er ook bij. Hij denkt: Ik zal goed opletten. Misschien kan ik haar morgen stiekum weer gaan zoeken.

Sawena's moeder blijft jammerend achter. De andere vrouwen staan er stil om heen. Roerloos kijken ze het groepje na. Nog een paar meter, dan zullen ze in het bos verdwijnen. Ach, Sawena, Sawena!

Maar dan! Wat is dat opeens voor een lawaai! Wat betekenen die opgewonden stemmen? Maar dat.... dat kan toch niet! Ze komen terug! En daar voorop.... wie lopen daar? Maar dat zijn immers Makwe en Balwine. Sawena's smalle blijde snuitje zien ze er vlak achter. Ze zijn het, ze zijn het! Sawena's moeder rent naar voren. Ze kan het niet geloven.

En toch is het waar. Want vóór de hoofdman met zijn groepje bij het bos was gekomen, ontmoetten ze daar opeens de andere mannen — mét Makwe en Balwine. Ze waren te ver gegaan met honingzoeken. Ze zijn heel bang geweest....

De volgende dag

Niemand denkt in het dorp aan slapen. Er is te veel gebeurd. Hoe kon dit allemaal? Hoe kon de medicijnman ongelijk hebben?

Want Makwe en Balwine waren immers al gevonden vóór Sawena was achtergelaten.

En de volgende dag — dan komt de witte man toch: De hoofdman wil nu alles weten, alles uitzoeken. Ver buiten 't dorp staat Sawena hem al op te wachten. Het wordt middag voor ze hem ziet. De zendeling kijkt verheugd op als hij haar daar ziet staan. Maar hij is nóg blijer als Sawena vertelt wat er gebeurd is. Hier is een wonder gebeurd!

„Nu heb ik 't eigenlijk tóch vertelt, hè", besluit ze verlegen.

„Ja hoor", glimlacht de zendeling en hij legt z'n hand op haar zwarte kroeshaar. O Heere, bidt hij stil. Laat Uw Zoon toch ook in Sawena's hart geboren worden. Van de hoofdman hoort de zendeling nog eens alles over de vorige avond. Maar dan moet de zéndeling toch eens vertellen, wat dat nu voor een God is, waar Sawena het over had.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen