SAWENA VERTELT TOCH ...

De dag vliegt verder om voor Sawena. Ze gaat naar huis en verzorgt de geiten en zoekt bladeren uit, die ze als groenten eten. 's Middags zit ze met haar moeder voor hun hut manden te vlechten.

„Kijk!" wijst haar moeder opeens. „Kijk daar eens, Sawena!"

„Wat is er? " schrikt Sawena. Maar dan ziet ze het al. Daar! Daar bij de hut van de hoofdman is een groep mannen bezig. Ze slijpen hun speren op een gladde steen. En lange pijlen snijden ze. Er ligt al een hele bos. Sawena en haar moeder vergeten te werken. Ze weten waar het allemaal voor is. De witte man komt!

„Eigenlijk komt er nu oorlog door jou, Sawena!" zegt moeder onrustig. „Maar ik mocht toch van de hoofdman, moeder? "

„Ja, dat is zo", geeft moeder toe. Maar ze denkt: En toch....

Ook de middag gaat voorbij. Het wordt koeler. De hoofdman zet wachtposten uit rond het dorp. Ze zijn zwaar gewapend. Misschien komt de witte man niet alleen, Sawena zit binnen op haar plaatsje bij de kookpotten. Wat moet ze doen? Ze schuift rusteloos heen en weer. De dag is al bijna voorbij.

Opeens hoort Sawena buiten opgewonden stemmen. Snel kruipt ze door de opening van de hut. „Makwe en Balwine zijn nog niet terug!" hoort ze zeggen, „Ze zijn honing zoeken in het bos. Er zijn al een paar mannen aan het zoeken!"

Sawena huivert. Zélf heeft ze Makwe en Balwine het bos in zien gaan. Stel je je voor, datje er dan nog bent als het donker wordt! De mensen in het dorp wachten en wachten, maar ze komen niet. De avond begint snel te vallen. Ook de mannen, die aan 't zoeken zijn, keren nog niet terug. O, wat is dat wachten moeilijk! De hoofdman loopt angstig heen en weer langs de rand van het dorp, turend naar het bos. Stil eens, ziet hij daar niet de gele ogen van een tijger? En wat is dat voor een geluid? O, als ze niet vlug gevonden worden, gaat hij zélf ook zoeken. Die witte man zal nu toch nog wel niet komen. Trouwens, wie denkt er nu nog aan de witte man?

Er móet een oorzaak zijn....

Er wordt gezocht en er wordt geofferd aan dejuju's, maar niets helpt. De hoofdman en zijn vrouw zijn ten einde raad. Is er dan niemand die helpen kan? Ze zullen de medicijnman nóg eens om raad vragen. Misschien moeten ze nóg meer offeren.

Zo snel ze kunnen lopen ze naar de hut van de medicijnman. Met gekruiste benen zit hij daar voor de opening. Gejaagd begint de hoofdman tegen hem te praten en staart maar. Er groeit een plannetje in zijn hoofd. O.... als het lukt! Dan zullen alle zieken voortaan weer bij hém komen! Alle mensen uit het dorp komen er om heen staan. Sawena is er ook bij. Allemaal kijken ze met strakke gezichten naar de zwijgende medicijnman. Af en toe wiegt hij zijn hoofd heen en weer. Ze weten wat dit betekent. De medicijnman luistert nu wat de geesten tot hem zeggen. Het wordt heel stil. Niemand durft iets te zeggen. In de verte krijsen een paar nachtvogels. Wat duurt't lang....!

Eindelijk komt er beweging in de medicijnman. Zwaaiend staat hij op en begint met schorre stem te praten. „De geesten zijn boos, o hoofdman!" krast hij. „Heel boos! Er is een vréémde geest in het dorp gekomen. Die moet weg — anders worden uw kinderen niet gevonden. Het is de geest van de witte man, door Sawena in het dorp gebracht. Wég moet die geest! Wég!"

Opeens kijkt iedereen met grote schrikogen naar Sawena. Allen weten: Sawena moet weggebracht worden! Heel ver het oerwoud in, zodat ze nooit terug kan komen! Sawena staart roerloos de medicijnman aan. 'tls ofze't niet begrijpt. Ze kan niet denken, niet huilen.

„Sawena!" Dat is de stem van de hoofdman.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen