NIET IEDEREEN KAN MET VAKANTIE !

Op deze pagina willen we aandacht vragen voor hen die nooit met vakantie gaan. Een groep die wellicht in de toekomst nog belangrijk groter zal worden.

Het is voor de meeste van ons zó gewoon geworden om er jaarlijks een paar weken tussenuitte gaan dat we het niet genoeg meer waarderen dat deze mogelijkheid er is. Het hoort er gewoon bij en lijkt niet uit ons leven weg te denken. En op binnenlandse vakantie kijken we neer omdat het over trekken van de grens voor ons een statussymbool is geworden. Ook in dit opzicht zijn we ronduit verwend. Of moeten we het een verslaving noemen? Nu velen van ons genoodzaakt zijn op de kleintjes te gaan letten moet er weer over nagedacht worden welk bedrag er mag worden besteed aan de vakantie. En velen moesten voor het eerst sinds jaren besluiten om thuis te blijven omdat bruintje het niet meer trekken kan. Hoe hebben we dit stapje-terug ervaren? Hebben we het er moeilijk mee? Waren we er boos om? Mag dat eigenlijk wel? Er zijn immers velen die nog nooit met vakantie geweest zijn! Neen, het zijn mensen die niet opvallen. Dat willen ze ook niet. Het is voor hen zelf niets bijzonders. Vakantie heeft nooit op het programma gestaan en het was geen punt van overweging, dus is het ook geen tegenvaller dat het dit jaar niet kan. Eén van hen willen we wat voor het voetlicht halen. Ook in uw omgeving zult u hen tegenkomen.

15 jaar oud

Ze was nog maar 15 jaar oud toen haar moeder overleed en het grote gezin door haar en het zusje dat twee jaar ouder is, moest worden verzorgd.

Weliswaar hadden zij tijdens de ziekte van hun moeder reeds de geheie huishouding draaiende gehouden, maar toen was er nog gelegenheid om raad te vragen. Haar vader had zijn handen vol aan de verzorging van het vee en de fruitkwekerij. Hij stak zijn hoofd wel eens om het hoekje van de deur om te vragen hoe het ging, maar, gerust gesteld door wat hij zag, bleef het daar over het algemeen bij.

Er komt heel wat kijken

Van de twaalf kinderen waren de twee oudste meisjes getrouwd. Vier meisjes waren er nog thuis: haar 18-jarige zus, één van 5 jaar jonger en de allerjongste die slechts 1 Vi jaar oud was toen haar moeder stierf. Inmiddels is ook de zus die de eerste twee jaar het heft in handen had, getrouwd. Al weer twee jaar heeft zij nu zelf de leiding.

En er komt wat kijken , , Is er wel voldoende schone en hele kleding? " want, o, die stapels naaiwerk, alsof er nooit een eind aan komt! En de sokken die gestopt moeten worden.

En dan de kleintjes die altijd aandacht vragen! „Zit er niet een aan de slootkant? Voeren ze geen kattekwaad uit? "

En niet te vergeten de hoeveelheid brood dat er moet worden gesneden en de aardappelen die er te schillen zijn. Vooral de opgroeiende jongens kunnen er heel wat van aan.

Al zuchtende?

O nee, gelukkig niet. Ze zal best eens zuchten, maar mopperen hoor je haar nooit. Het komt in ieder geval niet buiten de deur.

De onderlinge verstandhouding is dan ook erg goed. Zonder er veel woorden aan te besteden, wordt eikaars werk gewaardeerd. Dat voel je zo maar. Waar liefde woont daar is ook zegen!

Voor de kleintjes

In de zomermaanden gaan ze een dagje uit. „De kleintjes kijken er zo naar uit".

Dat het voor haar een hele zorg is om alles voor te bereiden valt niet op. Evenmin dat zij na zo'n dag een zucht van verlichting slaakt als alles goed is verlopen. Het geeft haar voldoening als zij ziet dat de kleintjes er zo van genieten.

Juist in die tijd is er immers toch al zo veel extra werk? Vrijwel elke week moet er wel geweckt worden, omdat er dan zo veel groenten en vruchten uit eigen tuin geoogst kunnen worden dat het te veel is om direkt te gebruiken. En bovendien komt het in de winter weer zo goed van pas.

Herkent u hen?

Hebt u er wel eens bij stilgestaan dat er jongeren zijn die op deze wijze hun tijd besteden en bovendien nooit vakantie hebben? .

Misschien hebt u meelij met hen. Dat is niet nodig. Ze voelen zich echt niet ongelukkig! Of hebt u de neiging om tegen hen op te zien. Dat zullen zij zelf zeker niet willen. En ook daar zijn zij niet mee gebaat!

Nee, het enige wat we zouden kunnen doen is onszelf onder de loep nemen, ons hart te onderzoeken of onze onvrede met het stapje-terug wel op z'n plaats is. Ja meer, of we niet heel blij moeten zijn dat we al zo vaak in de gelegenheid zijn geweest om eens weg te trekken, al die jaren achtereen!

Een groeiende groep

Met het toenemen van de werkloosheid zal ook het aantal van hen die niet (meer) met vakantie kunnen gaan, groter worden. Wel meer vrije tijd, maar geen mogelijkheid meer om ver weg te gaan.

Hoe stellen we ons daar op in? Is onze aandacht alleen gevestigd op hetgeen we niet meer hebben, of kunnen we blij zijn met alles wat we nog overgehouden hebben en wat eveneens onverdiende zegeningen zijn?

Laten we ons toch niet blind staren op hen die meer hebben, maar ook eens denken aan hen die nooit met vakantie geweest zijn.

Nieuwerter Aa B. W. Hulsman

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen