Lijden heiligt ?

Lijden!... Een woord, dat ons doet denken aan pijn, verdriet, smart.

Er is veel lichamelijk lijden. Ga maar eens op bezoek in de ziekenhuizen. We ontmoeten er lijdende mensen van alle leeftijden.

Zien we het lijden in een ander, dan vervult het ons met medelijden, met deernis. We worden soms tot tranen toe bewogen. We zouden zo graag de ander willen helpen, maar we gevoelen ons machteloos. We kunnen alleen voor elkaar bidden. Vragen of de Heere het lijden wil matigen, wil wegnemen. Immers, gezondheid is zo'n grote schat! Dat beseffen we pas goed als we ziek zijn.

We nemen allerlei middelen te baat om het lijden te weren en als het er is om het weg te nemen. We gebruiken geneesmiddelen. Dikwijls, als het lijden moeilijk te dragen is, verdovende, pijnstillende middelen. We trachten zo het lijden te verlichten, al is het dan maar voor korte tijd.

Verdriet

Er is ook veel lijden naar de geest. Het spreekwoord zegt: Elk huis heeft zijn kruis, elk hart kent zijn smart. Het kruis, dat we moeten dragen, kan oorzaak zijn van bitter lijden. Men kan naar het lichaam gezond zijn en toch een voortdurend verdriet in zich omdragen. De ogen, als de spiegel van het hart, spreken vaak meer zonder woorden, dan de mond vertelt. Er zijn dingen, waar je met anderen niet over kunt spreken en die toch zo terneerdrukken. We noemen dat een verborgen kruis. Zo'n kruisdrager heeft ook behoefte aan medeleven, aan begrip, aan steun in zijn stil verdriet.

Velen zoeken dan hun vlucht in drank, druggebruik of iets dergelijks. Even de innerlijke pijn niet gevoelen! De kwaal blijft echter! Is „het medicijn" uitgewerkt, dan komt de druk in erger mate terug, zodat het kan leiden tot wanhoop.

Hoe noodzakelijk is dan goede pastorale begeleiding. Geprobeerd moet worden een vertrouwensrelatie op te bouwen, opdat zij zich gaan uitspreken. We moeten er niet boven staan, maar proberen hen te begrijpen. Doe het vooral niet in eigen kracht. Zoek steun bij en vraag om wijsheid aan de enige Kruisdrager.

De oorsprong van het lijden

Lijden!... Een peilloze diepte, een wereld van leed is verborgen in dit kleine woordje. Het is goed er samen eens over na te denken, er bij stil te staan. Lijden is er niet altijd geweest. Het is niet een zelfstandig iets. God heeft het lijden niet geschapen! We lezen in de Bijbel direkt na de schepping: „En God zag al wat Hij gemaakt had en zie, het was zeer goed." In hetgeen Hij schiep was een volkomen harmonie.

De mens, naar Gods beeld geschapen, kende alleen blijdschap, verlustiging in zijn Schepper. Hij bezat een oorsponkelijke gerechtigheid en was heilig. Hij leefde in gemeenschap met zijn God.

We weten het, de mens is een opstandeling geworden. De nu onttroonde koning wordt een slaaf. De Heere had gesproken: „ Ten dage als gij daarvan eet, zult gij de dood sterven!" Het is in vervulling gegaan! De mens, nu los van God, is verwijderd uit Gods gemeenschap. Hij is drager van de vloek, door zijn afvallen van God over het aardrijk uitgesproken !

„Zo zij het aardrijk vervloekt om uwentwil en met smart zult gij daarvan eten al de dagen uws levens; en in het zweet uws aanschijns zult gij brood eten, totdat gij tot de aarde wederkeert, dewijl gij daarnit genomen zijt, want gij zijt stof en gij zult tot stof wederkeren."

Nee, de oorzaak van de smart, van het lijden, ligt niet in God!

Door de zonde de dood onderworpen! Stervende zult gij sterven. Een stervend leven leiden op de aarde buiten Gods gemeenschap en, naar Gods rechtvaardig oordeel, straks de eeuwige scheiding onder de toorn God, dat was het oordeel. Lichamelijk lijden is erg.

Zonder God te zijn is erger.

In de peilloze diepe afgrond verzinken buiten Gods gemeenschap onder Zijn eeuwige toorn, dat is rampzalig!

Een tranendal

De wereld is een tranendal. Sla slechts je Bijbel open. We ontmoeten zoveel ziekten en plagen. Lichamelijk lijden. Zielelijden. We ontmoeten bedelaars, melaatsen, doven, blinden, stommen, van de duivel bezetenen. Een zee van ellende en verdriet!

En nu? In 1983? Ondanks alle inspanningen van de mensheid, ondanks de geweldige ontwikkelingen in de geneeskunde lijden!!

We zagen het reeds. Allerlei middelen worden te baat genomen om het lijden te verminderen, indien mogelijk, het weg te nemen We willen elkaar zo graag helpen! We gevoelen ons zo machteloos! We bidden voor de lijdende mensheid...!

Heiligen

Boven dit artikel staat: Lijden heiligt? Wat bedoelen we met het woord heiligen? Heiligen wil zoveel zeggen als: afzonderen, apart nemen, met het doel iemand terug te brengen in de gemeenschap van God. In deze zin wordt ook de vraag wel eens gesteld: kan het lijden dienstbaar zijn om de mens terug te brengen in Gods gemeenschap?

We horen vaak, als er voor een „lijder" gebeden wordt, vragen of de Heere het lijden wil heiligen tot Zijn eer en tot zaligheid van de ziel. Het is goed, wanneer we in de eenzaamheid zo bidden voor onze lijdende naasten.

Als we zelf in lijden zijn, is het goed ons af te vragen: waartoe overkomt mij dit? Het lijden op zichzelf heiligt niet. Ik lees in de Bijbel, dat de mensen God lasteren vanwege de plagen, die Hij zendt. Heb je hen nooit ontmoet? De vuisten gebald naar de hemel? Ken je jezelf? Lijden doet ook vloeken!

Soms ontmoet je hen, die reeds jarenlang onder een kruis gebogen gaan in stille berusting. Niet elke berusting is evenwel lijdensheiliging! Een slaafse onderworpenheid brengt de mens niet dichter bij God, maar voert inwendig vaak van Hem af.

De lijdende Borg

Lijden heiligt? Ik zou toch deze vraag graag bevestigend willen beantwoorden. In Bethlehem vinden we Gods Zoon, in doeken gewonden, liggende in de kribbe. Hij, de Heilige, verliet Zijn hemeltroon en kwam op deze aarde, die door onze zonden is vervloekt, in zulk een diepe vernedering, in lijden! Hij wilde worden, wat wij zijn! Hij, de Heilige, is ingedaald in het lijden. Zijn ganse leven was lijden.

Zijn lijden heiligt. Door Zijn lijden brengt Hij terug in Gods gemeenschap. Dat was het hoge doel van Zijn komst in de wereld. Zie Hebr. 2 : 10 en 11: Want het betaamde Hem, namelijk God, om welke alle dingen zijn en door welke alle dingen zijn, dat Hij, vele kinderen tot heerlijkheid leidende, de overste Leidsman hunner zaligheid door lijden zou heiligen.

Want èn Hij, die heiligt en zij, die geheiligd worden, zijn allen uit één. Hij, de overste Leidsman, heeft het kruis gedragen, de schande veracht en heeft het werk, dat Hij moest volbrengen, voleindigd om vele kinderen tot heerlijkheid te leiden.

Om een indruk te krijgen van het lijden der mensheid, doen we er goed aan Zijn leven na te gaan. Hij wordt genoemd de medelijdende Hogepriester voor Zijn volk. Hij heeft in lichaam en ziel geleden. „Ploegers hebben op mijn rug geploegd. Zij hebben hun voren lang getogen".

Hij droeg de doornenkroon. Zij hebben Zijn handen en voeten doorgraven. Hoe zwaar was Zijn zielelijden. Hoor Hem klagen: „Mijn ziel is geheel bedroefd tot de dood toe." Hij zweette grote droppelen bloed. Van God verlaten, moest Hij de eeuwige scheiding inleven, opdat Hij daardoor de gemeenschap met God voor de Zijnen zou herstellen.

In alles verzocht geweest, doch zonder zonde.

Zijn leven beantwoordde aan het doel: „Ik heb U verheerlijkt op de aarde, Ik heb voleindigd het werk, dat Gij Mij gegeven hebt om te doen."

Hij heeft door Zijn lijden een volkomen gerechtigheid verworven en gaat die nu toepassen aan hen, die de oorspronkelijke gerechtigheid verdierven, opdat Hij „vele kinderen tot heerlijkheid zou leiden", waartoe zij gesteld waren.

Door lijden geheiligd

Om dus mensen in de gemeenschap der heerlijkheid met de Zoon te kunnen plaatsen moest God deze Zoon brengen in de gemeenschap van het lijden met de mens. De Heere heeft Zich een volk geformeerd, dat zal Zijn lof vertellen.

Dezulken gaat Hij afzonderen, apart nemen. Hij maakt hen los uit de macht der duisternis. Daartoe brengt Hij hen in een bepaalde nood, in verdrukking (lijden), lichamelijk of geestelijk, opdat zij iets zouden leren verstaan van het eeuwig lijden, waaraan zij onderworpen zijn krachtens de zonde. Zij gaan hun gescheiden staat voor God inleven.

In die door de Heere vruchtbaar gemaakte bodem werkt nu de Heilige Geest een opzien tot Hem, Die door lijden geheiligd is, tot de overste Leidsman en Voleinder des geloofs. Hij brengt hen in gemeenschap met Zijn lijden. Langs die weg mogen zij de vrede met God smaken in Hem, Die nu gezeten is aan 's Vaders rechterhand, in heerlijkheid.

Ga nu eens mee op bezoek bij zo'n lijder, wanneer hij zich bevindt in smart en rouw. Vraag het eens of de Heere onrecht doet? Ik heb ze wel ontmoet, die mochten zingen aan het doodsbed van hun lieveling. Ga eens mee naar het ziekbed van haar, die reeds meer dan twintig jaren ziek neerligt, menigmaal in veel moeite en pijnen voor het lichaam. Vraag het haar eens of haar kruis te zwaar is? Indien zij iets van die gemeenschap mag kennen met de geheel enige Kruisdrager, zal zij antwoorden: „De Heere is goed en recht!" Zij wil er niets af hebben! Zulke lijders mogen het David wel eens nazeggen: , , 't Is goed voor mij verdrukt te zijn geweest, opdat ik dus Uw godd'lijk recht zou leren".

In de gemeenschap aan het gezegend lijden van de overste Leidsman is zulk een zoete vrucht: Vrede met God! Een wegzinken in verwondering vanwege het „Ik voor u, daar gij anders de eeuwige dood had moeten sterven".

Zulken mogen roemen in verdrukkingen en plegen door genade al hun bekommernissen op Hem te werpen.

Denk aan Hanna, Jakob en Jozef. Zij mogen ondervinden, dat de kastijdingen Gods Vaderlijke kastijdingen zijn. De Heere slaat niet uit lust tot plagen. Hij kastijdt degene, die Hij liefheeft! Ze mogen ervaren, dat het lijden, dat de Heere hen toeschikt, een school der liefde is. Welk een wonder van genade! God zondert mensen af om hen uit eeuwige liefde in Zijn gemeenschap terug te brengen! Lijden heiligt?

Ja, zulke lijders mogen ondervinden, dat het lijden heiligt, aan God verbindt. Ze mogen één zijn met hun overste Leidsman, Die in hun lijden is willen afdalen en het door Zijn lijden geheiligd heeft. Voor Gods kind is het lijden de toegangsdeur tot het heiligdom.

Onderzoek toch in alle ernst, waartoe het lijden in ons leven dient! De Heere roept zo vaak, reeds in de kinderjaren, in de jeugd. Hij zet ons stil, als Hij ons een ziekbed geeft. Hij spreekt ons aan in teleurstellingen, in tegenspoed. Niet uit lust tot plagen! Doch, zolang er in ons geen schuldvraag is ten opzichte van onszelf, dan bijten we in de stok, waarmee we geslagen worden. Indien het lijden heiligt, dan brengt het ons in de strijd! De goede strijd! Dan wordt het een met-Hem-lijden, opdat we ook met Hem verheerlijkt worden.

Terwolde

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen