REGIONALE VERGADERING TE KAMPEN OP 25 MAART 1983

Terwijl de sneeuwbuien over de stad woeden, stromen de belangstellenden het kerkgebouw van Kampen binnen. Velen hebben er een lange reis voor gemaakt om deze regionale vergadering bij te wonen. Ds. P. Honkoop roept ieder een hartelijk welkom toe. Hij is blij dat er, behalve de leden van de vrouwenverenigingen, ook zoveel mannelijke toehoorders gekomen zijn.

Dominee leest uit het tweede boek van Samuël de geschiedenis over het sterven van het kind van David en Bathseba. David „zocht God voor hetjonske" en vastte, maar toen het kind gestorven was, stond hij op en hij at. Onbegrijpelijk voor zijn knechten!

Het komt erop aan hoe ons leven gericht is. Dikwijls gaan we de verkeerde richting. We hangen aan het leven en hebben verdriet als we iemand door de dood verliezen. Dat mag; Jezus weende ook bij het graf van Lazarus. Maar het verdriet mag niet ontaarden in zelfbeklag. Wanneer het verdriet ons overstelpt, kan het een list van satan zijn, dat we onszelf zouden vergeten. We weten dat we moeten sterven, maar we weten uit het Woord van God ook dat we zalig kunnen worden door het bloed van Hem, Wiens lijden en sterven we in deze lijdenstijd herdenken. Daar moet ons leven op gericht zijn. Als wij mogen buigen onder Gods Hand, dan krijgt ons leven de goede richting en dan wordt deze geschiedenis van David begrijpelijk.

„Stervens-en rouwbegeleiding"

Ds. H. Hofman krijgt nu gelegenheid zijn referaat te houden over een onderwerp, waarmee iedereen in het leven te maken krijgt. Dood en rouw, hieraan ontkomt niemand. Ieder schuift echter de gedachten hieraan zover mogelijk weg. We vertrouwen op onze goede gezondheid, of op onze zo oud geworden familieleden.

Ziekte en dood worden tegenwoordig zoveel mogelijk verdoezeld. Kinderen worden er bij vandaan gehouden; burenhulp, rouwkleding, thuis condoleren.... er is geen plaats en geen gelegenheid meer voor. In Jakobus 1 : 27 lezen we: De zuivere en onbevlekte godsdienst voor God en de Vader is deze: ezen en weduwen bezoeken in hun verdrukking, en zichzelf onbesmet bewaren van de wereld". Wat zal ieder met schuldgevoelens naar huis gaan die deze tekst op zich laat inwerken!

Met grote aandacht wordt er naar dit ernstige onderwerp geluisterd. Het roept bij velen droeve herinneringen op. „De tijd heelt alle wonden"? ? Niets is minder waar.

(We noemen slechts enkele punten uit het onderwerp van ds. Hofman. Over enige tijd zal er bij leven en welzijn een uitvoerige samenvatting van worden gegeven).

Pauze

We gaan nu zingen en koliekteren voor de vakantieweken voor gehandicapten.

Opbrengst ƒ 1.315, 25.

Na de koffie worden er goede zaken gedaan bij de tafels van het Lektuurfonds.

Oude bekenden ontmoeten elkaar. We zien Groningers en Urkers, dames uit Enter en Hoogeveen, en uit vele andere plaatsen. Altijd voelen we een „band" als we op dit soort vergaderingen bijeen zijn! De klok draait door, we moeten nodig verder.

Mevr. E. van de Belt-Kramp leest het gedicht: „Stervensgedachte" van Willem Sluyter voor, dat stil beluisterd wordt. Aan de vragen, die ds. Hofman dan nog te beantwoorden krijgt, blijkt wel dat het gesprokene diepe indruk heeft achter gelaten. Hij wijst ons nog op de enige troost in leven en in sterven.

Ds Honkoop besluit: „Ik hoop dat u een onvergetelijke avond heeft gehad".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen