GEDACHTEN OVER DE TOEKOMST

Gedachten over de toekomst, wie heeft ze niet? Velen zullen met bezorgheid aan de toekomst denken, 'en met reden. We vernemen van stijgende werkloosheid, het kommunisme dat zich steeds meer uitbreidt, de leuze: geen God en geen meester die steeds meer gehoord wordt. En om nog enkele voorbeelden te noemen: abortus, euthanasie en het feminisme dat bijzonder in deze tijd naar voren komt.

De vrouw heeft van de Heere haar eigen plaats op deze aarde gekregen, maar daar wordt met alle geweld tegen ingegaan en de wetten Gods worden met voeten getreden. We leven in een tijd waarin Gods Woord niet meer als het richtsnoer in ons leven wordt erkend. De man en de vrouw zijn gelijk aan elkaar en moeten in deze 20e eeuw ook gelijk behandeld worden.

Men wil niet meer aanvaarden wat de Heere tot Eva heeft gezegd: En tot uw man zal uw begeerte zijn en hij zal over u heerschappij hebben. Het huwelijksformulier zegt daarvan: „Deze ordinantie Gods zult gij niet tegenstaan, maar veelmeer het gebod van God gehoorzaam zijn."

Dat dan in deze tijd van afval van Gods Woord in land en volk en ons zo geliefd Vorstenhuis een vragen zou geboren mogen worden naar de oude paden en welke de goede weg is die bewandeld moet worden.

En wat doen wij persoonlijk, in onze gezinnen, op de vereniging? Dan moet de Heere ook tegen ons zeggen: „Wat is er meer te doen aan Mijn wijngaard, hetwelk Ik aan hem niet gedaan heb? ". Wat betoont de Heere Zijn lankmoedigheid nog over ons! Maar hoe lang nog? Wij mogen nog naar Gods huis opgaan, in de week naar de vereniging. Wanneer we lezen hoe dat in Rusland is, waar gezinnen jaren uit elkaar zijn om hun belijdenis in handel en wandel, dan moeten we verwonderd zijn over alles wat ons nog geschonken wordt. Zullen wij staande kunnen blijven als het vuur van de verdrukking over ons komt?

Van onszelf kunnen wij niet één uur met Hem waken. Dat dan door genade schuiling gezocht en gevonden mocht worden in het dierbare bloed van Hem, van Wiens lijden we in deze tijd weer mogen horen. De Heere Jezus heeft willen lijden en sterven voor een arm en in zichzelf verloren volk.

Dan is er toekomst als we door genade mogen weten en nazeggen wat de apostel Paulus heeft beleden en neergeschreven: „Ik leef, doch niet meer ik, maar Christus leeft in mij",

't Is trouw, al wat Hij ooit beval; Het staat op recht en waarheid pal, Als op onwrikb're steunpilaren; Hij is het, Die verlossing zond Aan al Zijn volk; Hij zal 't verbond Met hen in eeuwigheid bewaren. (Psalm 111:5)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen