BONDSDAG 1983 ......

Hoe vaak hebt u al een bondsdag meegemaakt? Voor velen is het een vanzelfsprekendheid dat er. in 't vooijaar een dag gereserveerd wordt voor de jaarlijkse bijeenkomst van de vrouwenbond van onze gemeenten.

Ieder jaar weer stromen ze uit alle delen van het land naar „De Doelen" of een ander ontmoetingspunt. Het is zo'n vertrouwd beeld, al die vrouwen bij elkaar op hun bondsdag Maar is het ook gewoon?

Hoevelen op deze aarde zijn volledig onbekend met de Enige Leidsman en Zijn Woord, waarover u op iedere bondsdag opnieuw hoort spreken. En ook, hoevelen worden juist om de belijdenis van de Enige Naam.vervolgd en gesmaad.

U weet allen wel hoe het met de christenen in de OostbJok-landen is. In Rusland nemen de maatregelen tegen christenen ernstiger vormen aan. Steeds geraffineerder wordt de Gemeente bedreigd.

Het is daar niet mogelijk een bondsdag te houden zoals wij dat gewend zijn. Wanneer de Verwantenraad (dat is een groep vrouwen die tracht de russische geloofsvervolgden en hun gezinnen te helpen) vergadert, dan moet dat in het geheim gebeuren.

U zult zich misschien herinneren dat bij zo'n vergadering vorig jaar op 20 april zes vrouwen gevangen werden genomen. Het was een wonder dat vijf van hen spoedig werden vrijgelaten. Eén moest in de gevangenis blijven: Lydia Bondar. Over haar werd lange tijd niets meer vernomen; alleen was bekend waar zij gevangen zat.

Lydia Bondar is een alleenstaande vrouw van 47 jaar. In het verleden was zij al eerder gearresteerd, gelijk met haar vader, om het geven van godsdienstonderwijs aan christenkinderen. Vooral het werk voor de jeugd van de gemeenten wordt in Rusland streng gestraft. Na het uitzitten van een gevangenisstraf van drie jaar mocht zij weer terugkeren naar haar ouderlijk huis. Haar vader stierf echter enkele weken na zijn vrijlating als gevolg van de behandeling in het strafkamp. Daarna is ook haar moeder overleden. Vrij van familieverplichtingen wydde Lydia Bondar zich geheel aan het dienen van de gemeenten. Volgens het getuigenis van Lydia Vins was ze onvermoeibaar bezig met de verzorging en ondersteuning van de gezinnen van gevangenen. Heel belangrijk vond Lydia Bondar het brengen van vreugde in het leven van kinderen die vele moeten missen.

Het houden van zomerkampen voor de kinderen van gevangenen heeft ze erg gestimuleerd. Daar vertelde ze uit de Bijbel.

We weten nu dat zij vorig jaar niet is vrijgelaten met de andere vrouwen van de Verwantenraad vanwege dit werk voor de jeugd. Sinds kort weten we ook dat zij daarvoor opnieuw tot driejaar kampstraf is veroordeeld. Zij is overgebracht naar een andere gevangenis in een afgelegen plaats en haar adres is (nog) niet bekend. Laten we juist nu het weer bondsdag mag worden en we elkaar in vrijheid mogen ontmoeten, veel aan deze alleenstaande gevangen vrouw denken.

Dit mogen we ook weten, dat God Zelf Zijn Gemeente onderhoudt ondanks alle bedenkingen van mensen. Dit alles heeft ons iets te zeggen!

Het is een bijzonder voorrecht ieder jaar op de bondsdag rondom Gods Woord te mogen samnkomen. We moeten doordrongen zijn van dit voorrecht en we zijn verplicht de tijd die God ons geeft zo goed mogelijk te gebruiken door het onderzoeken van Zijn Woord, vertrouwend dat de Heere onder alle omstandigheden de Almachtige en Getrouwe blijft. Laten, we in onze gebeden de Heere vragen Zijn beschermende Hand uit te strekken over de Gemeente in de vervolging én over de Gemeente in de verleiding.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen