EENZAAMHEID

Het is bekend dat jonge mensen in hun groei naar de volwassenheid zich vaak eenzaam voelen. Deze eenzaamheid wordt als zeer onaangenaam ervaren.

Toch is het noodzakelijk en profijtelijk dat er een losmaking plaats vindt van het kinderstadium, waardoor die gevoelens van eenzaamheid ontstaan. Want daardoor ontstaat de behoefte aan het leggen van kontakten en het aangaan van relaties die bij het volwassen-zijn behoren. Het is een voorbereiding op het gewillig en met blijdschap verlaten van vader en moeder om de man of vrouw van onze keuze aan te hangen. Ook voor hen die nooit zullen trouwen is die ontwikkeling nodig om later beter op eigen benen te kunnen staan en kontakten te leggen die ook voor ongetrouwden onmisbaar zijn om als volwassene te funktioneren in de wereld waarin wij leven.

Het verschrikkelijke van eenzaamheid

Toch kan eenzaamheid iets verschrikkelijks zijn. Het zich van God verlaten voelen is iets waarvoor woorden ontoereikend zijn om het in zijn diepte van het zich ellendig gevoelen te verwoorden. Het verblijven in de hel is het beleven van een toestand van volkomen eenzaamheid in de zin van het zich verlaten gevoelen. Het zich in dit leven van God verlaten gevoelen is een galbittere voorsmaak van de hel.

Vóór Zijn dood daalde de Heere Jezus ter hel neder. Zijn woorden aan het kruis: „Mijn God, mijn God waarom hebt Gij Mij verlaten", vertolken de zielenood van de Zaligmaker. Hij moest die verlatenheid doorleven om de prijs te betalen die op het bedrijven van de zonde staat... verbanning uit Gods gemeenschap. Door Zijn gehoorzaamheid verwierf Hij vergeving van zonden en herstel in Gods gemeenschap voor zondige mensen uit het hele menselijke geslacht. Gaven tot der mensen troost opdat zelfs het wederhorig kroost altijd bij God zal wonen, verwierf Hij door Zijn Middel aars werk. Door Zijn Geest past hij die verworven weldaden ook toe.

Ook het zich verlaten gevoelen van mensen is door de Heere Jezus in Zijn lijdenstijd doorleefd als iets verschrikkelijks. Het spreekwoord zegt: edeelde smart is halve smart, gedeelde vreugd dubbele vreugd. Na Zijn gevangenneming verlieten alle discipelen de lijdende Borg en Zaligmaker. Verlaten van hen bleef Hij achter in de handen van hen die niets dan Zijn dood zochten. Wat een smart! Hij is in alle dingen verzocht geweest om te hulp te kunnen komen allen die in tijden waarin de verlating van God en/of mensen doorleefd wordt kermen: Eenzaam ben ik en verschoven, ja de ellende drukt mij neer" (Psalm 25 vers 8). Daarover schreef Paulus aan Timotheus: zij hebben mij allen verlaten.... maar de Heere heeft mij bijgestaan" (2 Tim. 4:16-17). Wij lezen in Psalm 102:8: Ik waak en ben geworden als een eenzame mus op het dak". O wat is het erg wanneer men in eenzaamheid zijn drank vermengt met tranen (Ps. 102:10). Het eenzaam en alleen zijn is zo erg dat men soms de dood verkiest boven het leven.

Gevoelens van eenzaamheid en verlatenheid hebben al vaak geleid tot het ondernemen van niet ofwel „geslaagde" zelfmoordpogingen. Laten we daarom acht geven op eenzamen, die snakken naar gemeenzaamheid.

Velen proberen het gevoel van eenzaamheid te ontvluchten met middelen en in wegen die uiteindelijk geen oplossing bieden. Men vindt daardoor soms wel kortstondig enige afleiding, maar daarna wordt de ellende nog groter.

Alkohol, drugs, werelds vermaak.... ze beloven zoveel, maar produceren niets anders dan nog grotere eenzaamheid en bij onbekeerlijkheid eeuwige eenzaamheid.

Het is beter om als wij lijden onder eenzaamheid, te vluchten tot des Heeren macht, dan dat men ooit vertrouwt op mensen, ja zelfs van prinsen hulp verwacht De Heere kan het zich

van Hem verlaten voelen door Zijn Woord en Geest opheffen door het hart te troosten dat schreiend tot Hem vlucht Hij kan ook mensen op ons pad brengen die het zich van mensen verlaten gevoelen opheffen. In mijn vorige gemeente Kalamazoo bezochten de leden van de jeugdvereniging volgens rooster en in paren de eenzamen in de gemeente. Een uitstekend idee.... een echt christelijke bestrijding van eenzaamheid die als een kwelling wordt ervaren. Het werd erg op prijs gesteld door de eenzamen en.... het was een verrijkende ervaring voor de jonge mensen om te bemerken hoe hun aktiviteit in deze werd gewaardeerd.

Het aantrekkelijke van eenzaamheid

Eenzaamheid — het zonder gezelschap zijn — behoeft echter niet altijd iets onaangenaams te zijn. Wat kunnen we er soms intens naar verlangen om eens een poosje zonder gezelschap te zijn. D at kan voortkomen uit de behoefte om eens rustig een boek te kunnen lezen. Het kan ook zijn dat wij voor het genieten van muziek de eenzaamheid zoeken. Ook kan het voorkomen dat wij graag eens een poosje alleen willen zijn om eens rustig over allerlei dingen na te kunnen denken in verband met te nemen beslissingen.

Het verlangen naar eenzaamheid om met God gemeenzaam te kunnen zijn, om door gebeden met ernst Gods Aangezicht te zoeken, komen wij vaak tegen in de psalmen van David. De geestelijk levendgemaakte mens, de wedergeboren mens heeft daar grote behoefte aan. Alles wordt dan in het werk gesteld om die eenzaamheid te vinden. De ware gelovigen kunnen daar niet buiten. Zij hebben er behoefte aan om hun ganse hart voor God uit te storten.... hun zonden oprecht te belijden, hun verlangen naar vergeving en reiniging van alle zonden om Jezus' wil te uiten, hun smekingen neer te werpen op Gods beloften van ontferming op ootmoedig smeekgebed. Dat blijkt o.a. uit hetgeen er van Nathanaël geschreven staat Onder de vijgeboom verbleef hij toen Filippus hem vond om hem te vertellen dat hij de Messias gevonden had. Het ligt voorde hand dat Nathanaël daar was in verband met een behoefte aan gebed en meditatie. Wij lezen in de Klaagliederen van Jeremia (hoofdstuk 3 vers 27-28): „Het is goed voor een man dat hij het juk in zijn jeugd draagt Hij zitte eenzaam en zwijge stil omdat Hij het hem opgelegd heeft".

Wij lezen ook van de Heere Jezus dat Hij Zich vaak in eenzaamheid terugtrok om in gebed Zich te sterken tot het volvoeren van Zijn werk als zaligmaker der wereld.

Tenslotte weten wij van Augustinus en vele anderen dat zij zich in de eenzaamheid van het kloosterleven terugtrokken om de navolging van Christus beter te kunnen beoefenen. Het ware te wensen dat er onder ons meer behoefte aan het eenzaam met God gemeenzaam zijn gevonden werd. D an zou er meer beleefd worden van het eenzaam maar niet alleen zijn. Gemeenschap met God de Vader, God de Zoon en God de Heilige Geest te mogen hebben, is een voorsmaak te mogen genieten van het hemelle ven. Het verschaft een rust en vrede die alle verstand te boven gaat

Het noodzakelijk van eenzaamheid

Dat eenzaamheid, al of niet vrijwillig doorleefd, voor ons profijtelijk kan zijn, is niet moeilijk te bewijzen. Voor de toebereiding op het vervullen van maatschappelijke funkties door middel van studie heeft het zeker zijn nut om eens een poosje zonder gezelschap te zijn. Ook voor het toebereid worden en toebereid zijn voor het opnemen in Gods heerlijkheid zijn tijden van eenzaamheid nuttig. In Zijn voorzienig bestel leidt de Heere de dingen vaak zo, dat wij alleen genomen of gezet worden om tot onszelf te komen en tot bekering te

komen, zoals ons dat geïllustreerd wordt in de gelijkenis van de verloren zoon. Ook weten wij zowel uit de Heilige Schrift als uit de kerkgeschiedenis dat de Heere perioden van eenzaamheid gebruikte om mensen voor te bereiden op het werkzaam zijn als ambtsdrager in Gods Kerk. Mozes en Elia waren enige tijd in de woestijn. Ook Johannes de Doper en de Heere Jezus verkeerden enige tijd in de woestijn om voorbereid te worden voor het werk wat door hen verricht zou moeten worden. Ook Paulus verkeerde jarenlang in Arabië voor hij zijn apostolisch werk aanving. Voor velen ook na hem gebruikte de Heere perioden van eenzaamheid als oefenschool om allerlei dingen af te leggen en aan te leren om goed als ambtsdragers te kunnen funktioneren. Geloof maar dat de zojuist genoemden achteraf de profljlelijkheid van het eenzaam zijn hebben erkend en beleden.

Het zich in eenzaamheid verdiepen in wat de Heilige Schrift en de daarop gegronde geschriften ons en anderen te zeggen hebben tot zaligheid is een profijtelijke zaak. Hoe minder dat wordt beoefend, hoe geringer de voor onszelf zo noodzakelijke en profijtelijke schriftkennis zal zijn, hoe minder er ook in onze gesprekken, inleidingen voor de verenigingen e.d. door zal klinken van hetgeen voor een ieder zo nodig is om welgetroost te leven en zalig te sterven.

Tenslotte

Samenvattend zouden we er op willen wijzen dat eenzaamheid noodzakelijk en heilzaam, verschrikkelijk en gevaarlijk kan zijn. De Heere geve dat zij die hun eenzaamheid alleen als iets verschrikkelijks ervaren door gebed en het bestuderen van Gods Woord hun eenzaamheid anders gaan zien, opdat het hun ten goede moge medewerken.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen