EEN DAG OP HET BINNENHOF

Het was op de verjaardag van onze Koningin, maandag 31 januari, koud in Den Haag. 't Was wel niet de officiële koninginnedag, maar van de regeringsgebouwen wapperde fier het rood-wit-blauw in de harde wind. Een prachtig gezicht. Wat een voorrecht dat we nog in een vrij land mogen leven !

't Is rustig op het Binnenhof als we daar ongeveer tien uur met enkele dames van het Comité Vrouwenbonden en van „de Christenvrouw" aankomen. De deur van de ingang die we moeten hebben blijkt om elf uur open te gaan. Dus dan maar buiten wachten. De vergadering begint pas om kwart over elf. Dat wisten we wel, maar we hadden grote belangstelling verwacht en waren daarom vroeg van huis gegaan. Als we voor nadere informatie naar de receptie van de Tweede Kamer gaan, komt daar mijnheer Van Rossum voorbij. Hij verwelkomt ons hartelijk en zorgt ervoor dat we als gasten van enkele kamerleden een goede plaats op de gereserveerde tribune krijgen.

Wat is er te doen?

Waarom zijn we op die maandagmorgen naar het Binnenhof gegaan? Wat is er te doen? Er wórdt een openbare vergadering gehouden van de Vaste Kamerkommissie voor Emancipatiezaken. Het is de jaarlijkse ontmoeting van de leden van deze commissie met de minister en zijn staatssekretarissen.

Ze komen bijeen in de grote zaai waar op andere dagen de (hele) Tweede Kamer vergadert, maar zitten niet op hun gewone plaatsen. Midden in de zaal zijn in een U-vorm tafels neergezet, waaraan veertien kamerleden plaatsnemen. De voorzitter zit ook niet in de voorname voorzitterszetel. Met minister De Koning van Sociale Zaken en Werkgelegenheid en de staatssekretarissen zit hij ook aan een gewone tafel tegenover de kommissieleden. Een openbare kommissievergadering wordt gepresideerd door de kamervoorzitter, de heer Dolman. Deze is er vandaag niet. We vinden het leuk als we zien dat in zijn plaats „onze" mijnheer Van Rossum de voorzittershamer hanteert.

Wij zitten boven en hebben precies het gezicht op de heren Leerling, Schutte en Van der Vlies, die geflankeerd worden door vertegenwoordigers van de linkse partijen.

Hoe gaat het toe?

De gang van zaken bij een openbare of uitgebreide commissievergadering (u.c.v.) is net eender als wanneer de gewone Tweede Kamer vergadert. Woordvoerders van de verschillende partijen zeggen in eerste termijn hun mening en stellen de minister diverse vragen. Daarna wordt de vergadering geschorst en bezint de minister zich met zijn staatssekretarissen op de antwoorden die aan de kamerleden gegeven moeten worden. Kamerleden die niet tevreden zijn met de gegeven antwoorden mogen als zij dat wensen opnieuw het woord voeren in twee-

de termijn, zoals dat heet. De minister antwoordt dan nog een keer en daarna wordt er zo nodig gestemd over moties of een wetsontwerp.

Wat wordt er gevraagd en gezegd ?

De woordvoerders hebben spreektijd gekregen, afhankelijk van de grootte van hun partij. Dit betekent dat kleine partijen maar kort aan het woord zijn.

In de kommissie Emancipatiezaken zitten van elke partij de kamerleden die zich op dit terrein gespecialiseerd hebben. Het zijn overwegend vrouwen. Zij geven hun mening te kennen over de posten die op de begrotingen van de ministeries voor Sociale Zaken en Binnenlandse Zaken voor het emancipatiebeleid zijn uitgetrokken.

De dames van PvdA, CDA, D'66, VVD en PSP pleiten voor meer mogelijkheden en betere financiële voorzieningen voor vrouwen die buitenshuis willen werken. Zij vragen om meer deeltijdbanen, gelijke behandeling van mannen en vrouwen, kinderopvang, bijscholing en steun voor één-oudergezinnen. Er moet overal meergeld voor beschikbaar komen. Enkelen hebben ook kritiek op de nieuwe staatssekretaris voor Emancipatiezaken, mevr. Kappeyne van de Copello.

Dan krijgt de heer Van der Vlies van de SGP het woord. Het is direkt duidelijk dat hij een bijbels uitgangspunt heeft. Hij waarschuwt voor een God-loos maatschappijbeeld, als de emancipatiegedachte van het feminisme wordt doorgevoerd. Ook de heren Leerling en Schutte hebben Gods Woord als richtsnoer voor hun betoog. Omdat hun spreektijd beperkt is, hebben zij afgesproken elk een bepaald facet te belichten.

De heer Leerling vraagt naar de verwerking van de inspraakprocedure „Vrouwen spreken zich uit" en de heer Schutte wijst op de waarde van huwelijk en gezin. Als hij zegt dat de vrouw in het huwelijk bescherming vindt, wordt hij door een vrouw op de publieke tribune hard uitgelachen. Voorzitter Van Rossum grijpt meteen im „Er worden hier vanuit het publiek geen tekenen van afkeuring of instemming gegeven".

Pauze

Om kwart over een wordt de vergadering geschorst.

We hebben fraktiemedewerker van de SGP de heer P. C. den Uil ontmoet (die ook wel eens Opinie in Daniël verzorgt). Hij neemt ons mee door de vele en lange gangen van het Tweede Kamergebouw en laatons de kamers van de SGP-fraktie zien. Stapels papieren liggen erop alle bureau's! Hij zorgt ervoor dat we een heerlijke kop soep krijgen. Aan een paar tafeltjes in een van de gangen eten we onze meegebrachte boterhammen op.

Hoe wordt er geantwoord?

Om twee uur zitten we weer op onze plaatsen. Eerst antwoord minister De Koning (CDA) de kommissieleden. Hij gaat in op de woorden van de heer Van der Vlies en zegt dat hij óók een bijbels uitgangspunt heeft. De Bijbel roept op tot medemenselijkheid en daarom wil hij eraan meewerken de vrouw te bevrijden uit de onderdrukte positie waarin zij eeuwenlang heeft verkeerd. We merken hier hoe de Bijbel tegenwoordig op verschillende wijzen wordt uitgelegd.

We zijn benieuwd naar wat de nieuwe staatssekretaris voor Emancipatiezaken, mevr. Kappeyne van de Copello, zal gaan zeggen. Is zij ook zo'n strijdbaar feministe als haar voorgangster, mevr. H. d'Ancona? Mevr. Kappeyne (VVD) komt in elk geval gemoedelijk over, minder scherp als minister De Koning. Zij beantwoordt rustig de vele aan haar gerichte vragen en houdt haar eigen mening vast. We zijn er blij mee dat zij openlijk zegt afstand te nemen van de „Analyse van het Vrouwenvraagstuk", die radikaal-feministisch is opgesteld. Maar we moeten bezorgd zijn over haar ijveren voor doorvoering van de Wet gelijke behandeling.

De beantwoording duurt, met het vragenstellen daartussen door, tot bijna half vijf. De voorzitter geeft nog heel kort gelegenheid voor het spreken in tweede termijn, want de begroting van Binnenlandse Zaken moet ook nog behandeld worden.

We blijven tot vijf uur en lopen dan door een hevige sneeuwbui naar de trein. Een ervaring — maar geen bemoedigende — rijker. Het is ook deze dag weer duidelijk geworden dat een beroep op Gods Woord, zoals dat eeuwenlang door het Calvinisme werd verklaard, in 's lands vergaderzalen geen weerklank meer vindt. Dit legt steeds meer de dure verplichting op ons er in ons persoonlijk leven een helder getuigenis van te geven.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen