MATODZI

„Tshinakako, slaapje al? " „Tshinakako.... luister 's ! „Grrrmb".

Tshinakako draait zich naar haar zusje toe. „Wat is er? " Matodzi vertelt wat ze vandaag gezien en gehoord heeft. „Ik ging vanmorgen met moeder mee naar de rivier om water te halen. Onderweg stonden een paar kinderen onder een boom. Ze zongen „Idani, Idani".

Moeder merkte dat ik bleef luisteren en toen werd ze boos. Ze riep dat ik door moest lopen en dat ik het nooit tegen vader mocht zeggen. Die vindt het verschrikkelijk slecht wat die kinderen doen. Waarom zingen ze zonder te dansen? En waarom is dat slecht? "

Tshinakako denkt na. Ze heeft gezien dat er nu en dan een groepje kinderen onder een boom staat te zingen. Maar wat dat nu te betekenen heeft... In het donker trekt ze een diepe rimpel in haar voorhoofd. Het heeft iets te maken met de voorouders en blanke mensen....

Matodzi wordt ongeduldig. „Slaapje al weer? Heb je wel gehoord wat ik zei!" „Ik dacht na", zegt haar zus. „Moeder heeft tegen mij gezegd dat die blanke mensen vertellen datje niet met onze voorouders kunt praten En datje helemaal niet ziek wordt als je de voorouders kwaad gemaakt hebt. De voorouders kunnen je niet straffen. Daarom mag je er niet meer naar toegaan om te luisteren.

Moeder zegt dat de voorouders vreselijk boos zullen worden als je het wel doet. Probeer het maar te vergeten. Je moet gewoon met een grote boog om die kinderen heen lopen. En als er één tegen je begint te praten, ren je hard weg. Dat doe ik ook altijd. En nou wil ik slapen".

In de verte is nog steeds het geroffel van de trommen te horen. Telkens klinkt het zingen van de vrouwen op. Binnen, in de hut, is het stil. Matodzi heeft zoveel om over na te denken. En toch moet ze proberen het te vergeten. Stel je voor dat de voorouders haar straffen ! ! !

Huiverend rolt ze zich ineen op haar slaapmat en probeert zo in slaap te komen.

De volgende morgen is Matodzi vroeg wakker. Stilletjes kruipt ze naar buiten. Voor de hut rekt ze zich eens flink uit.

In het dorp is het heel rustig. Alle grote mensen slapen nog. Ze hebben zoveel bier gedronken. En van dansen word je erg moe. De voorouders zullen wel erg goed gestemd zijn na zo'n feest. De voorouders.... Vlug probeert Matodzi aan iets anders te denken. Ze duwt het bange gevoel dat in haar opkomt zo ver mogelijk weg. Eventjes lukt het haar maar dan ziet ze een paar kinderen aankomen.

Hé, dat lijken de kinderen van gisteren wel. Zouden ze weer gaan zingen? Oei, daar komt een meisje naar haar toe. Gauw wegwezen. Matodzi kruipt zo snel ze kan de hut weer in. Ze schuift heel dicht tegen Tshinakako aan. Tshinakako wordt wakker. „Wat doe je toch? " Matodzi begint bijna te huilen. „Eén van die meisjes van gisteren kwam naar me toe. En toen ben ik gauw naar jou gegaan. Ik ben zo bang".

(wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen