Niet bij brood alleen ...

Het roodbruine stof drong overal door. Tussen je kleren, op je slaapmat en het legde een dun laagje in de kookpot. Maar wie lette daar op? Dat hoorde bij het leven van elke dag. De zon blikkerde aan een hei-blauwe lucht en maakte alles nóg droger. Maar dat was toch eikjaar zo in de droge tijd? Je kon dan 't beste 's middags een poosje de schaduw opzoeken en je ogen dicht doen tot die gloeiende vuurbal zijn reis wat had voortgezet en al weer een stukje naar de aarde daalde. Dan kwam alles, wat in een verlammende rust leek, weer enigszins tot leven.

De jongens hadden 's middags geen school. Aan de oever van de bijna uitgedroogde rivier, of onder de bomen, die hier en daar in groepjes tegen elkaar leken te leunen, speelden ze hun spel.

De meisjes pasten op de kleintjes. Zo had moeder haar handen vrij en kon nog even wat werken op het kale stukje land, waar straks hun voedsel moest groeien. Er was alleen niet veel te doen nu. En als dan de avond kwam...

Het was toch wel griezelig hoor, als die donkere schaduwen steeds dichter naar het dorp toe kropen. En het was dan maar wat veilig in de hoek van de lemen hut op je slaapmat.

In de verte hoorde je het donkere gebrom van de mannenstemmen, die alles bespraken, wat wel en niet belangrijk was.

Over de droge tijd.... iedereen begon nu toch wel naar regen te verlangen. Over de voorraad voedsel.... die toch wel erg klein werd. En over de school, ja, dat was wat nieuws. Maar het was toch wel goed, als de jongens wat meer gingen leren. Als ze ook zouden begrijpen, wat al die vreemde zwarte kriebeltjes betekenden.

Maar er werden ook voorhoofden gefronsd. Als ze maar niet afgetrokken werden van het eeuwenoude geloof van de voorvaderen.

Je hoorde tegenwoordig zoveel.... In het éne dorp kwamen vreemde mensen, die de god Allah aangeprezen. In een ander dorp hoorde je weer over de God Christus praten. En er waren er zelfs, die hadden horen vertellen over een vrouw in de hemel, die je horen kon, een Maria. Stel je voor, een vrouw....

Nee, ze moesten maar bij het oude blijven. Waarom de toorn van de voorvaderen op de hals halen en ze uitdagen door te verzuimen de gebruikelijke offers te brengen?

Zo werd alles besproken, tot de duisternis zo dik was, dat ze elkaar amper meer konden zien. Maar er overheerste nog een andere duisternis, een sterke macht die hen in een stikdonkere nacht liet ronddwalen, maar wie had daar erg in?

Het was roezig in de zaal. Bijna alle leden van de jeugdverereniging waren weer trouw opgekomen. De bovenstaande inleiding was gehouden en de omstandigheden waren beschreven, waarin de dorpelingen leefden. Aan het eind werd nog een toelichting gegeven over een aktie voor

Ja, waarvoor?

Er werd gepraat, er waren er, die direkt enthousiast waren.

Je zag ook bedenkelijke gezichten. Hans, aarzelend, kwam met de eerste vraag: , , Is dat nu wel zo nodig? Er wordt toch veel aan ontwikkelingshulp gedaan? "

Erik, een beetje onverschillig: „Ze hebben toch genoeg te eten en zo..." Hanneke begreep het niet helemaal: „Er zijn toch al schooltjes? "

De inleider liet even al deze vragen op zich afkomen, haakte er toen op in: „Nu, ja, juist nü, is er zo'n dringende behoefte aan.... Bijbels! Er wordt veel aan ontwik-

kelingshulp gedaan, dat is waar, maar aan de grootste nood van de mens wordt maar al te dikwijls voorbijgegaan. En wat zegt Gods Woord dan? „Wat baat het een mens al zou hij de gehele wereld gewinnen en schade lijden aan zijn ziel? " En in de gebieden, waar Gods Woord ingang vindt, zien we, dat het ook doorwerkt in het dagelijks leven. Dan komen die veranderingen vanzelf, dat kan niet anders.

Aan de kinderen en ook aan de ouderen wordt lezen geleerd. Maar als ze dan eenmaal kunnen lezen, welke lektuur krijgen ze dan?

Ze worden overspoeld door allerlei propaganda. Iedereen probeert hen in zijn greep te krijgen: kommunisten, roomsen en mohammedanen. Daartegen is maar één wapen: het onvervalste Woord van God. Daar is niets tegen bestand, als het door Gods Geest wordt gebruikt. Maar er is geen mogelijkheid voor de meeste mensen een Bijbel te kopen. Eenvoudig omdat ze er niet zijn en omdat ze er geen geld voor hebben. Ligt daar niet een taak? "

Het werd al schemerig, maar bij het smeulende vuur zou het nog best kunnen. Moeder haalde het kostbare pak al te voorschijn en wikkelde voorzichtig de dikke vellen los. Daar lag hij, glanzend en nieuw: de Bijbel van Basko. Ze gaf hem aan haar oudste zoon. De andere kinderen zaten ook al om het vuur. Basko zou weer voorlezen!

Trots keek moeder naar hem. Wat werd hij al wijs, haar zoon! Hoe lang was hij nu al op school?

Op een dag was hij thuisgekomen met en stuk papier. Zij had die zwarte spinnetjes niet kunnen lezen, maar Basko had verteld wat erin stond: hij zou moeten leren uit een groot Boek, uit de Bijbel, en als hij dat goed deed, zou hij zelf zo'n Boek krijgen. Wat had Basko ijverig geleerd op school! En nog meer, ook oudere mannen, mochten meedoen. En al waren er ook, die hun hoofd hadden geschud, die gewaarschuwd hadden, het was tóch doorgegaan. Buiten ruiste de regen. De droge tijd was voorbij. Binnen klonk de stem van Basko en zijn vinger wees ieder woord aan: „Tenzij.... iemand.... wederom.... geboren.... wordt hij.... kan.... het.... koninkrijk.... Gods.... niet.... zien...."

Benthuizen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen