De dominee is er ook voor jou !

- Dominee, zou de jeugd van tegenwoordig het moeilijker hebben dan vroeger, toen u jong was?

Onze jonge mensen hebben veel meer te inkasseren dan wij vroeger. Wij leefden toen veel meer in een beschermd milieu. Tegenwoordig word je gekonfronteerd met een enorm stuk verwereldlijking. Je staat aan veel meer dingen bloot dan wij vroeger. in Thuis wordt er ook vaak te wei-ds. nig A. tegengas gegeven, 't Gebeurt de-bijvoorbeeld maar weinig dat r van men nog eens napraat over de dam-preek. Wij moeten in de beooriend, deling is van onze jongens en meis-z'n jes bijbels, liefdevol en eerlijk er van zijn. Denk er wel om: ze leven in twee werelden. ad ik

ens te - de Heeft het werk onder de jon-rding geren van uw gemeente een voort-plekje in uw hart?

in Nou, m'n bijzonder. Elke keer denk et ik: 'k moet het nóg weer anders Zijn . doen. De Zowel wat het preken als nders. wat de catechisatie betreft. De eere bedoeling is datje ze „pakt", dat e." je ze als het ware in de greep e krijgt de en ze ook in de consciëntie per raakt. Je moet als dominee ook aarde niet het hele katechisatie-uur voor zelf praten. Naar aanleiding van jaren vragen e.d. moet er een gesprek ezus orden komen, 'k Vind het ook van boven belang dat de jongelui zelf bezig zijn. Dat ze de dingen in de n tot Bijbel het opzoeken. We gebruiken ds. hier de catechisatiemethode van n ds. in Driessen, ds. Golverdingen steeds en de heerKole. Ze moeten door het zelf opzoeken geaktiveerd mevr, worden. met

we ons - Vertelt u ook wel eens iets ui e tijd oofd-uw eigen leven?

Ja, ook wel. Dan is het muisstil, want dat horen ze graag.

Vragen over jongeren — in gesprek met ds. Th. van Stuijvenbetg

- Merkt u een (te) grote afstand tussen u als dominee en de jongelui?

Dat valt wel mee. Hoewel men in de ene gemeente minder open is dan in de andere. Dat is in de ene streek van ons land heel anders dan in de andere. De Zeeuwen zullen bijvoorbeeld in het algemeen niet gauw wat vertellen van hun geestelijk leven. Dan moet er wel heel wat gebeuren. Overigens ligt het niet in het goed kunnen redeneren, maar of er iets van de Heere bij mag zijn. Of er ritselingen van het leven uit God zijn.

- Zoeken de jongelui uit zichzelf kontakt als er problemen zijn?

Ja hoor. 'k Heb hier nog niet zo veel ervaring, maar in m'n vorige gemeenten had ik vaak gesprekken na de catechisatie en ook wel in de pastorie, waar ze van harte welkom zijn. Hoe meer, hoe liever!

- Hoe zijn uw ervaringen met jongeren wat het geestelijk leven betreft? Werkt de H onderhen?

Je moet natuurlijk voorzichtig zijn, maar 'k heb duidelijk gemerkt, dat de Heere werkt onder heel jonge mensen, maar ook onder mensen van tussen de 25 en 35 jaar. Beslist meer bij jongeren dan bij ouderen, 'k Heb meegemaakt, dat ouderen er nogal sterk de nadruk op legden, dat het je gegeven moet worden. Bij jongeren kom je die onverschilligheid ook wel tegen, maar er zijn er ook die er ernst mee maken. Vooral de belijdeniscatechisaties spreken mij aan. Je hebt dan over het algemeen kleine groepen. De jongelui komen dan vaak meer voor de dag.

- U wilt dus niet spreken van een , , donkere tijd" als we het over het geestelijk leven hebben?

Inderdaad leven we in een „donkere tijd", maar om te zeggen: „De Heere werktniet meer", vind ik een lage gedachte van de Heere hebben. Daar sla je de Heere mee in het Aangezicht. Het werk van God in het zaligen van zondaars gaat door. Misschien wordt het wel eens wat anders onder woorden gebracht, maar dat heeft ook een oorzaak. Vroeger hoorde je Gods volk veel meer spreken over hun omgang met de Heere. Ik ben erg bang voor napraten en een starre terminologie', maar helaas weet men in onze tijd soms niets meer van de wijze waarop God een mens bekeerd, 'k Vind het van groot belang dat onze jonge mensen met oprechte kinderen des Heeren omgaan, en naast het onderzoeken van de Bijbel, de belijdenisgeschriften en de „oudvaders" lezen.

- In het door onze Jeugdbond uitgegeven boek, , 'k Zal gedenken " merkt ds. Hofm op, dat de prediking er oorzaak van kan zijn dat jonge mensen vervreemden van de openbare eredienst. Hoe kan een predikant proberen dat te voorkomen?

Je moet in de prediking appellerend zijn. Dat merk ik iedere keer weer: dan gaan de hoofden naar boven. Ook moetje proberen zo eenvoudig mogelijk te preken. Dat vind ik heus niet gemakkelijk. Daar is biddend studeren voor nodig. Je moet alles in het werk stellen om de Schrift te verklaren. En ook preken hoe de Heilige Geest het toepast en Gods volk het beleeft. De bevinding moet uit de Schrift opkomen. Het moet niet andersom gebeuren. Als je de tekst als „kapstok" gebruikt, wordt Gods Woord geweld aangedaan. Dan ga je jezelf prediken en niet de Christus. Als de Heere je er niet voor bewaart, dan ga je met al je goede bedoelingen een zelfvoldaan groepje mensen rond je verzamelen waar wel leven wordt gemaakt, maar toch Het Leven wordt gemist. Het is wel eens zó gezegd: „Dan krijg je een bezittende klasse, waar de Heere niet van weet". De leiding van de Heilige Geest is zo nodig in de bediening des Woords.

Verder vind ik het belangrijk dat je niet iedere dienst te lang aanhoudt. Het gebed mag bijvoorbeeld ook geen „opvulling" van de dienst zijn.

- Er gaat heden ten dage — zeker op jongeren — aantrekkingskracht uit van bijvoorbeeld pinkstergroepen (om het maar tot het christendom te beperken). Men vindt daar een stuk warmte, die men in reformatorische kring mist of denkt te miss Zou één van de oorzaken hiervan kunnen zijn, dat er in onze kringen vaak meer over geestelijke zaken wordt gesproken dan eruit?

'k Vind het een groot gevaar als men het in de sfeer gaat zoeken. Het Woord moet het toch doen? En als de Heere door Zijn Heilige Geest gaat werken, wat straalt daar dan een warmte vanuit! 'k Ben bang voor dat starre en koude, maar 'k ben ook bang voor het gevoelsmatige. Als er weinig uit het leven wordt gesproken, kan dit inderdaad een oorzaak zijn. Dan mis je toch wat?

- Hebt u als predikant ook bemoeienis met het jeugdwerk in de plaatselijke gemeente? 'k Ben nog niet zolang in Emmeloord, maar 'k heb inmiddels zowel op de +16 als op de - 16 vereniging een inleiding gehouden. En al kan ik er niet iedere keer bij zijn, 'k wil toch graag meeleven.

- Wat vindt u in het algemeen van het jeugdwerk in onze gemeenten? Sommigen zien daarin allerlei gevaren. Is dat reëel?

'k Ben er buitengewoon verblijd mee. 'k Vind het niet reëel om bang te zijn voor het jeugdwerk. De gevaren liggen niet alleen in het jeugdwerk, maar loeren overal om de hoek. Onze Generale Synode draagt in deze ook een grote verantwoordelijkheid. Maar tegen iemand werkzaam in de dienst des Heeren die tegen het jeugdwerk is zeg ik: „Je moet tot jezelf komen, broeder!! Neem veertien dagen vakantie om een zelfonderzoek in te stellen...." Als van alle kanten wordt geprobeerd wat van de grond te krijgen, moet jij geen luchtafweergeschut in stelling brengen, maar in de frontlinie gaan staan, 'k Ben er wel voor dat men op de j.v. steeds met het Bijbelonderzoek bezig is. Anders komt Gods Woord op de tweede plaats en dat mag niet. We moeten vanzelfsprekend ook oppassen dat het jeugdwerk niet over-geaksentueerd wordt. We moeten niet overdrijven, want dan zouden we doen alsof er geen ouderen en mensen van middelbare leeftijd meer zijn, die tot God bekeerd moeten worden.

- Hoe kan — vooral in de vakante gemeenten — kontakt tussen kerkeraad en jongeren tot stand komen dan wel bevorderd worden? Hoe kijkt u in dit verband aan tegen een zogenaamde jeugdouderling (ouderling die vrijgesteld is van bepaalde algemene taken en die als bijzondere opdracht heeft om jeugd(werk) te begeleiden)?

Er zijn gelukkig in vakante gemeenten wel ouderlingen die het gewicht van het werk onder de jeugd voelen. „Jeugdouderling" is zo'n geladen woord, maar 'k zou wel willen pleiten voor een ouderling die zich met name met het jeugdwerk en de catechisatie bezig houdt en daarbij vrijgesteld is van huisbezoeken e.d.

- Dominee, we hebben nu al heel wat gesproken over jongeren. Het zal u niet vreemd in de oren klinken als we zeggen, dat er nog veel meer vragen leven bij de jongelui. Voordat we er enkele aan u voorleggen, zouden we u

willen vragen welke vragen en pro blemen u in het pastoraat veel bij jongeren tegenkomt?

Ja, wat zal ik zeggen. Ik denk bijvoorbeeld aan de vragen m.b.t. de zonde tegen de Heilige Geest. Ook vragen zoals „Moet dat nu in onze tijd allemaal zoals vroeger? ". Verder wil men soms graag praten over de wedergeboorte. Wat is het precies? Ook wel: hoe kom ik eraan? De jongelui worstelen soms ook met heel praktische problemen. Bijvoorbeeld de vraag of de doodstraf wel geoorloofd zou zijn. Dat is toch niet barmhartig? Ook komen er vragen over de kommunikatiemiddelen, de verkiezingstijd, enz. 'k Vind dat we die vragen niet uit de weg moeten gaan.

- Velen zitten ook met de vraag hoe je kunt weten wat Gods wil in je leven is. Als het om heel konkrete dingen gaat, wordt weieens gezegd dat je moet wachten totdat God je Zijn bedoeling duidelijk maakt. Hoe gaat dat in z'n werk?

Het is in dezen erg noodzakelijk dat men dicht bij het Woord van God leeft. Dat Woord is een richtsnoer. Hoe meer we ervan vervreemden, hoe gemakkelijker we andere wegen gaan. We moeten ons steeds afvragen waartoe de Heere ons heeft geschapen. Dat is, opdat we Hem zouden eren en vrezen. De centrale vraag bij het nemen van beslissingen moet zijn: hoe komt God aan Zijn eer? En: Heere, wijs mij toch Uw wegen, die Gij wilt dat ik zal gaan.

- Er zijn misschien jongelui die zich. afvragen waarom ze Ger; Gem. 'er zijn en ofdat z moet blijven. Als een jongere (of oudere) met zijn of haar twijfels bij u komt, wat antwoordt u dan?

Laat ik eerst wat anders zeggen. Bij iedervanons moeter een begeerte zijn om terugte keren naar de aloude vaderlandse kerk. Ds. Ledeboer en ook ds. Kersten hebben daar altijd sterk op gewezen. Maar zoals de situatie nu is, kunnen wij niet terug. In de Ned. Herv. Kerk is geen leertucht. Alle modaliteiten zijn akseptabel in die ene kerk. De Heere heeft er zeer zeker getrouwe dienaren. Maar 'k zeg altijd: je wordt geen lid van een dominee, maar van een kerk! 'k Ben ervan overtuigd, dat het in de Gereformeerde Gemeenten niet volmaakt is, maar 'k ben er ook van overtuigd, dat de waarheid die naar de godzaligheid is er rijk gepredikt wordt. We mogen een kerkverband alleen maar verlaten als Gods Woord er niet zuiver meer gebracht wordt, de sakramenten er niet bediend worden naar de Instelling van Christus en de tucht er niet gehandhaafd wordt. Je moet er rekening mee houden, datje er door de Heere geplaatst bent. Daar heeft God een bedoeling mee, hoor!!

- We springen een beetje van de hak op de tak. Er zouden ook zó veel vragen te stellen zijn. Voor diverse jongeren (en ouderen!) is de uitverkiezing nog steeds „een groot probleem". Hoe moeten we de uitverkiezing zien?

Nou, kijk, in de eerste plaats moeten we blij zijn dat er een uiterkiezing is. Anders kon er niemand zalig worden. De uitverkiezing wordt in het leven van Gods kinderen ook tot grote blijdschap: waarom was het op mij gemunt? De uitverkiezing mag echter geen uitgangspunt zijn. Dan kun je zeggen: als ik niet uitverkoren ben, kom ik er toch niet. Je hebt te maken met de geopenbaarde wil van God. Er staat 146 keer in de Bijbel: bekeert u. Ik kan me voorstellen dat er jongelui zijn die het hier moeilijk mee hebben. Ik weet echter niet wat de Heere besloten heeft (dat is Zijn verborgen wil), maar wel wat Hij van mij eist (dat is Zijn geopenbaarde wil). We mogen de uitverkiezing in de prediking niet verzwijgen, maar we mogen deze ook niet eenzijdig naar voren brengen. Verkiezing en verantwoordelijkheid moeten beide in de prediking funktioneren.

- Wat zou u willen zeggen aan dié jongelui die denken: „Ik ga naar de kerk, de catechisatie en (zelfs) de j.v. Verder kan ik er ook niets aan doen. 'kLeef lekker m'n eigen leventje....."?

Als (jonge) mensen zó denken, dan zeg ik: maak er toch ernst mee! De genadetijd is zo kort en de Heere klopt elke keer aan je hart: „Doe Mij toch open". Misschien zegt iemand: „Ja, maar de Heere moet m'n hart toch openen? " O, zeker waar, maar denk erom: „moeten en niet kunnen", dat leert tot God schreeuwen. Boston zegt: „Doet wat gij kunt, misschien zal God doen wat gij niet kunt".

- Wat zou u jongelui, die rondlopen met voor zichzelf onoplosbare vragen of problemen, willen aanraden?

Het hemelhof is dag en nacht open. Buig toch je knieën. Bij de Heere klopt niemand tevergeefs aan. Dat wil niet zeggen, dat de Heere direkt antwoord geeft. Maar toch staat er: Wie hem aanroept in de nood, vindt Zijn gunst oneindig groot.

- Nog een slotopmerking, dominee?

'k Hoop, dat het werk onder de jeugd, zoals dat op het ogenblik geschiedt, z'n voortgang mag hebben en dat de Heere ook door dit werk Zijn Kerk zal bouwen. Dit wil ik nog tegen de jonge mensen zeggen: Leef dicht bij de Schrift en dat biddend. Natuurlijk, het is van groot belang dat op de j.v. aktuele onderwerpen aan de orde komen, maar het Woord van God moet centraal staan.

En dan nog één ding. Vertel aan de jeugd, dat de Koning van de Kerk zo'n goede Koning is en dat Zijn onderdanen het zo rijk hebben onder Zijn regering, al moet Hij hen soms met harde hand op hun plaats brengen. De Heere zegt: Er is plaats bij Mij. Laatje toch met Mij verzoenen door Mijn geliefde Zoon. Kus de Zoon, opdat Hij niet toorne en je op de weg vergaat, wanneer Zijn toorn maar een weinig zou ontbranden. Welgelukzalig zijn allen die op Hem betrouwen.

- Rest ons nog om ds. Van Stuijvenberg nogmaals van harte te bedanken voor het fijne uitvoerige gesprek, waarvan wij slechts een beknopte weergave hebben kunnen geven. Dominee, de Heere steile u ook in de polder tot een rijke zegen voor velen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen