DE REAGEERBUISBABY

Op de bondsdag werden ook enkele vragen gesteld reageerbuisbaby. Omdat het ds. Hofman niet tijdig voldoende informatie over dit onderwerp te krijgen deze vragen niet meer in het boekje van de bondsdag beantwoord. Hét onderstaande is geschreven med aanleiding van het artikel van prof. dr. W. H. Vele Oudejaarsbijlage 1982 van het Reformatorisch Dag

De eerste reageerbuisbaby, Louise Brown, werd in 1978 in Engeland geboren. Volgens krantenberichten zijn er sinds die tijd in Amerika, Engeland en Australië al meer dan 20 reageerbuisbaby's geboren en worden er nog heel wat verwacht. Ook in ons land wordt binnenkort de geboorte van de eerste reageerbuisbaby tegemoet gezien.

Wat is een reageerbuisbaby?

Een reageerbuisbaby wordt verwekt in een laboratorium, waar de bevruchting tot stand komt doordat een eicel en een zaadcel in een reageerbuis worden samengebracht. Het'aldus ontstane embryo, dat is de mens in wording, blijft enige tijd in de reageerbuis, totdat het voldoende levensvatbaar is om in het lichaam van de moeder te worden ingeplant. Daar wordt het dan tot de geboorte voldragen. Op deze wijze kan in bepaalde gevallen kinderloosheid worden opgeheven.

Veel experimenten gingen eraan vooraf

Hoewel het dus al vier jaar geleden is dat de eerste reageerbuisbaby werd geboren, is in 1982 de diskussie erover pas goed op gang gekomen door mededelingen van de centrale ethische kommissie van het britse artsenverbond en door onthullingen van de britse dr. Robert Edwards, een van de twee wetenschapsmensen die betrokken waren bij de „ontwikkeling" van de reageerbuisbaby (dr. Edwards is zelf geen medicus). Daardoor is in brede kring bekend geworden welke en hoeveel experimenten met levende embryo's nodig waren om tot het ontstaan van de reageerbuisbaby te komen.

Het leven van de reageerbuisbaby is te „danken" aan de dood van vele embryo's waarmee proeven genomen moesten worden voordat men de juiste methode had gevonden om leven te verwekken in een reageerbuis.

Zelfs een vrijzinnig ethicus als prof. Roscam Abbing schreef al in 1978 het hoogst kwalijk te vinden als deze wetenschappelijke triomfen gevierd zouden worden op basis van een gruwelijk bedrijf waarin jarenlang met menselijk leven is geëxperimenteerd. Hij vroeg zich ook af of achter de intensieve pogingen van de medici, waarin zoveel intellekt en geld was gestoken, echt menselijke barmhartigheid zit, of medische eerzucht.

Meerdere embryo's zijn nodig voor één baby

Artsen die zich met deze ontwikkelingen bezig houden, willen uiteraard graag dat een reageerbuisbaby goed en gezond ter wereld komt. Er mag geen gebrekkig kind geboren worden. Daarom worden er bij de moeder in de vruchtbare periode meerdere eitjes weggenomen (in het buitenland vijf, in ons land drie), die in het laboratorium worden bevrucht met het sperma van haar man. Er ontstaan dan meerdere levende embryo's, waarvan er maar één nodig is De beste wordt bij de moeder weer ingeplant en daaruit wordt dan de baby geboren. En de andere....? Zij gaan onder de handen van de experimenterende artsen te niet, worden te niet gedaan of blijven bewaard voor nieuwe proefnemingen als de zogenaamde reserve-embryo's* waarover dr. Edwards heeft gesproken.

Het is duidelijk dat hier grenzen worden overschreden die de Heere in Zijn Woord heeft gesteld. Deze embryo's zijn immers, maar niet een klompje slijm. Ze zijn mensen in het prilste stadium van het menselijk leven. Als zij worden teniet gedaan is dat in wezen hetzelfde als abortus, ook al waren zij er om nieuw leven te verwekken.

Verdere ontwikkelingen

We kunnen er gerust vanuit gaan dat alle experimenten rond de reageerbuisbaby niet alleen worden verricht uit medelijden met kinderloze echtparen. Erachter zit het streven van de mens der wetenschap het leven geheel in eigen hand te nemen en op den duur een soort supermens geboren te laten worden, door bijvoorbeeld een eicel van hoogbegaafde vrouwen te bevruchten met het zaad van zeer geleerde mannen. Daarvoor zal nog heel wat geëxperimenteerd moeten worden. Ook is daarbij geen sprake meer van een huwelijks-

relatie. We zien hier het beeld van de moderne mens, die zelf wil beschikken over het begin, het eind en de kwaliteit van het leven. Het beeld van de mens die niet onder God wil staan, maar wil zijn als God zelf.

Er is hier een terrein betreden waar men het Woord van God heeft losgelaten en het is nog niet te overzien waartoe dit alles in de toekomst zal leiden.

Hoe moeten we er tegenover staan?

Uit het bovenstaande is al genoegzaam gebleken welke bezwaren er zijn tegen de ontwikkelingen rond de reageerbuisbaby.

Naast het experimenteren met levende embryo's is er het feit dat hier de normale keten van geslachtsgemeenschap — ontvangenis in de moederschoot — groei van het kind op die plaats — geboorte uit het huwelijk van deze man en vrouw — wordt doorbroken. Dan is ook niet meer ten volle waar wat in Psalm 139 : 15 en Job 10:10 (zie ook de kanttekeningen) geschreven staat.

Wat ds. Hofman schrijft over pastorale gesprekken met betrekking tot gewone kunstmatige inseminatie geldt in nog veel sterkere mate op dit terrein. Er worden ten aanzien van een reageerbuisbaby van medische zijde ook in ons land aan kinderloze echtparen voorstellen gedaan, die zij op grond van Gods Woord moeten afwijzen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen