TWEE VALKUILEN

Sociale wetenschappen.... menswetenschappen.... hoe denk je over de mens? Links..? Rechts..? Of... bijbels?

Dat is een kernpunt! Hoe kun je op een bijbelse manier denken over de zaken die in je studie op je afkomen? Ik vond dit een moeilijke, maar boeiende opgave en bemerkte dat bijbelse antwoorden niet in linksrechts vakjes waren in te delen.

Toen ik dacht over studeren, was de belangrijkste vraag: „Kan God er zijn goedkeuring aan geven? " Het antwoord was voor mij niet vanzelfsprekend, want de studie die ik wilde beginnen, sociale pedagogie, kende ik als één van de meest linkse studierichtingen in Utrecht. Het was hoofdzakelijk marxistisch georiënteerd. Zou dit niet in strijd komen met mijn geloof in God? Biddend heb ik de stap gezet en tijdens de studiejaren heb ik steeds ervaren dat de Heere Zijn zegen erover gaf. Hoe deze ervaringen waren, is te persoonlijk om hier te beschrijven. Wel is het mogelijk om iets door te geven van mijn pogingen om een bijbels verantwoorde studiehouding te krijgen.

In het vak opvoedkunde moet je je bezinnen op vragen als: hoe moetje kindere opvoeden, welke doelen stel je in de opvoeding, welke voorzieningen moeten voor kinderen binnen onze maatschappij gekreëerd worden? Om hier goede antwoorden op te vinden is het noodzakelijk datje normen en waarden hebt die de basis voor je denken en handelen vormen. Voor mij was het dan ook nodig om heel goed te onderzoeken hoe de Bijbel over allerlei zaken spreekt, o.a. hoe wordt ons geweten gevormd, wat betekent ouderlijk gezag? De antwoorden laten zich niet altijd gemakkelijk vinden. Nauwkeurig bijbellezen is een eerste vereiste. Daarnaast moet je ook boeken, lezen van schrijvers die je op grond van hun overtuiging vertrouwt. Een goede basis is bijvoorbeeld de Institutie van Calvijn. Ook hedendaagse boeken van mensen die bijvoorbeeld chistelijke ethiek doceren, kunnen je denken een goede richting geven. Dat lezen (en erover praten!) vraagt veel extra tijd naast je gewone studie. Je moét er tijd voor maken. Als je het niet doet, liggen er twee valkuilen voor je klaar die je studie waardeloos kunnen maken. Ten eerste heb je kans dat je alle antwoorden al denkt te weten. Je leert dan een heleboel stof en verwerkt het niet, wantje verwerpt theorieën zodra ze niet in je denkkraam passen; je durft/wilt niet écht open staan voor andere gedachten.

Gevolg: als je klaar bent met je studie, ben je net als het eendje dat na een duik in het water het nat van zijn veren schudt en weer op de oude voet verder gaat. Als je een goede bijbelse fundering mist, is de tweede valkuil dat je zó onder de indruk komt van nieuwe gedachten dat je ze zonder veel problemen overneemt. Je studie en je geloof in de Bijbel worden twee verschillende dingen: het laatste is voor de zondag, het eerste krijgt door de week de aandacht. Geloof en wetenschap staan dan los van elkaar. Maar gebruik je dan nog je verstand in dienst van God? Luister je dan nog naar de opdracht: „Gij zult liefhebben de Heere uw God met geheel uw hart en met geheel uw verstand"? Ik dacht van niet. Ook dan is je studie waardeloos.

Daarom: beproef alle dingen (leer en doordenk je studiestof dus grondig) en behoud het goede (toets of het zich kan verdragen met de bijbelse noties). Het is moeilijk om dit alleen te doen. Zoek daarom aansluiting bij jongeren die ook rekening willen houden met Gods Wóórd. Dat kan steun geven. Echter, naast deze steun blijven er onzekerheden. Deze komen onder andere doordat je meeste medestudenten en docenten je vaak niet kunnen volgen in je geloofsovertuiging. Het is niet zozeer vijandigheid wat ik ontmoette, maar meer onbegrip. Een docent zei eens tegen me; „Jouw geloof is net een ladenkastje, je trekt in verschillende situaties verschillende laden open, net hoe het jou uitkomt". Voor hem als buitenstaander was mijn geloof vol tegenstrijdigheden; het was geen sluitend systeem en daarom onaanvaardbaar binnen een diskussie. Zelf heb ik nooit geprobeerd om mijn mening te bewijzen of om de Bijbel kloppend te maken. Wel heb ik getracht om in de werkgroepen over

Gods Woord te spreken als richtsnoer voor het leven. Mijn ervaring was dat mijn mening niet gedeeld werd door anderen, maar vaak wel door hen werd geaksepteerd.

Nunspeet Marjolein van Kranenburg

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen