MATODZI

„Joewee, joewee, joe-joe-joewee". Wat een lawaai is het bij de rivier. Geen wonder. Er zijn heel veel vrouwen en kinderen bezig. De vrouwen zingen onder het doen van hun was een vrolijk lied. De kinderen spelen. Je kunt hier heel fijn spelen. Overal liggen grote stenen, naast en over elkaar. Met die stenen kun je van alles doen. Ze worden als tafel en stoelen gebruikt. En voor de kinderen zijn het glijbanen en duikplanken.

Tussen de kinderen loopt een meisje. Matodzi heet ze. Ze is ongeveer zeven jaar. Precies weet ze het niet. Niemand weet van zichzelf hoe oud hij is.

Vanmiddag, toen de zon bijna loodrecht boven hun hoofden stond, zijn Matodzi, haar moeder en Tshinakako, haar zusje, naar de rivier gegaan. Hun kleine broertje mocht mee op moeders rug. Ieder droeg een stapeltje vuil wasgoed op het hoofd, 't Was een hele optocht. Achter elkaar liepen ze het paadje af naar de rivier. Voorzichtig werden de voeten neergezet. Want het was er erg steil. Beneden zochten ze een lekker plaatsje op. Moeder begon direkt aan de was. De anderen hielpen haar om de was te drogen te leggen in het zand. Toen er niet veel meer over was mocht Matodzi gaan spelen. Tshinakako helpt verder. Want zij is de oudste. En het zal niet lang meer duren of ze zal het huis van haar ouders en haar stam moeten verlaten. Als de bruidsprijs betaald wordt, moet ze met de man mee aan wie haar ouders haar als vrouw hebben verkocht.

De was is gauw droog. Broertje is ook gewassen. Moeder roept Matodzi, ze moet zich aankleden. Als ze allemaal klaar zijn gaan ze naar huis.

Thuis gekomen begint moeder vlug het eten klaar te maken. Het water loopt Matodzi al om de lippen als ze de heerlijke etensgeuren opsnuift.

Fijn dat moeder vlug klaar is. Ze kunnen gaan eten. Met z'n allen zitten ze rond het vuurtje. Bidden doen ze niet. Ze weten niet eens wat bidden is.

Na het eten verdwijnen de kinderen door het kleine, vierkante zoldergat naar boven. 't Is heel donker, maar dat vindt Matodzi niet erg. Ze is het gewend. Met wat droog gras over haar heen in plaats van een deken, ligt ze nog na te denken over vanmiddag. Wat was het weer fijn bij de rivier. Zou moeder morgen weer moeten? Maar voor ze het antwoord kan bedenken valt ze in slaap.

Het is zondag als Matodzi weer wakker wordt. Zondag is voor haar en voor heel veel mensen in het dorp een heel gewone dag. Net zo'n dag als de andere dagen. Onder het eten hoort Matodzi dat moeder weer naar de rivier gaat. Nu om water te halen.

„Mag ik mee moeder? " vraagt Matodzi. Fijn, het mag. Ze gaat vast haar emmertje halen. En even later lopen ze samen, hun emmer op het hoofd, langs het smalle, slingerende paadje dat naar de rivier leidt. Matodzi ziet van alles onderweg en af en toe staat ze stl.

„Idani" roept moeder, „kom".

Maar wacht eens. Er klinken stemmen. Wat is dat zo vroeg in de morgen. Er is toch geen school? 't Lijkt alsof het een heleboel kinderen zijn. Turend kijkt ze in de richting waar het geluid vandaan komt. Nee, er is niets te zien. Nog een klein eindje verder naar beneden. En ja, daar ziet ze het. Er staan een heleboel kinderen en ze zingen. Maar wie is het dan die ze zingen laat? Wacht, daar ziet Matodzi een witmens. Hij heeft een boek in zijn hand. Ze houden op met zingen. Nu zegtde witte man iets en ze beginnen weer.

Luister: „Idani, idani, idani vhaswa". „Kom, kom, kom dan nieuwelingen!" Zal ze gaan? Zal ze het doen?

(wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen