THEOLOGIE STUDEREN?

„Als een student in de zaal ermee tevreden zou kunnen zijn om redakteur te wezen van een krant, of winkelier, boer, dokter, advokaat, kamerlid of koning, laat hem dan zijn gang gaan", zei eens C. H. Spurgeon tot zijn studenten in de theologie. Spurgeon zei dat vooral met het oog op het predikantschap, maar ik zou er sterk over denken het toe te passen op allen die theologie willen studeren, om wat voor reden dan ook. Ik ben geen pessimist dacht ik, maar als ik terugdenk aan mijn studententijd, dan wens ik niemand toe daar zonder de hulp des Heeren in terecht te komen.

Heel wat studiegenoten veranderden in de loop van enkele jaren onherkenbaar en dachten nu de waarheid gevonden te hebben. De „heilige godgeleerdheid" is niet meer wat het is geweest.

Wat er dan zo gevaarlijk is? De schriftkritiek is niet het grootste gevaar, maar verslaat toch zijn duizenden. Iedereen die door de „wetenschap" van de theologie heen moet, gaat door een diep dal. Je kunt tenslotte niet alles naast je neer leggen, je moet weten waarom je het naast je neer legt Ik heb het meerdere malen niet meer zien zitten. Ik heb mijn boeken wel eens in de hoek gegooid en het Woord van God maar weer ter hand genomen, omdat de Heere daardoor nog kon bewaren voor de wanhoop. Vooral de eerste jaren van mijn studie zijn voor mij moeilijk geweest Langzamerhand ben ik gaan inzien dat het venijn vooral in de uitgangspunten zat en heb ik door andere literatuur dan voorgeschreven was, de zaken weer op een rijtje kunnen krijgen. En daar leer je wel veel van, maar leuk is anders. Veel sluipender was het theologische denken, waar je veel bekende dingen in vond en waar je mee vertrouwd was. Je voelde je in ieder geval geen ketter als je net iets anders ging denken over het verbond, de uitverkiezing, de wedergeboorte, het geloof en de bevinding.

Hier en daar werd wat gesleuteld en een halve slag gekeerd om de scherpe kanten van een reformatorische leer af te slijpen en je kon jezelf nog steeds zien staan in de lijn van Luther en Calvijn. Voor mijn gevoel was dit de duivel op kousevoeten, maar dat zegje dan achteraf. In Utrecht was het vooral de theologie van K. Barth die zijn tienduizenden versloeg. Het leek ook allemaal zo geweldig mooi.

Je zegt dit achteraf, maar je had het moeilijk. Je voelde soms nattigheid, maar je kon het niet helder voor de geest krijgen. Je moest erover praten met anderen, want iedereen praatte erover. Je moest je standpunt bepalen met argumenten. En je voelde dat het ook niet eerlijk was om zomaar bij het oude te blijven, zonder datje wist waarom.

Daarom ging je kritisch luisteren naar de preken van zondag. Je nam afstand en je keurde de theologie die ten grondslag lag aan alles watje thuis en in de kerk hoorde. Als ik eerlijk ben, moet ik bekennen behoorlijk eigenwijs te zijn geweest. Je studeerde tenslotte niet voor niets theologie. Hoewel je soms

ook alles weer kwijt was. Als de prediking beslag legde op je hart, als een kind Gods uit zijn leven sprak, als je iets vond in het Woord datje trof, dan wistje het weer en was je een rots in de branding. Ook al had je geen pasklare antwoorden, dan had je in ieder geval voor jezelf weer wat houvast

Mij is gevraagd „persoonlijk" te worden. Nu valt mij dat niet gemakkelijk, maar ik wil wel zeggen dat ik veel geléérd heb en veel afgeleerd, dat ik me schuldig heb gemaakt aan ongeoorloofde kritiek, dat ik het wel eens niet meer zag zitten. Anderzijds wil ik dan ook niet verzwijgen dat ik — als ik me niet vergis — ben vastgehouden en onderwezen door een Ander en kan ik me nergens op laten voorstaan. Als dat niet gebeurd was, als het Woord zelf geen kracht had gedaan, dan was ik ook gevallen!

En dan je toekomstmogelijkheden. Een wetenschappelijke baan is voor zeer weinigen weggelegd. Er zijn dan nog twee mogelijkheden: de school of de gemeente. Voor dit laatste is een roeping van de Heere noodzakelijk. Je komt er gemakkelijk toe eigen wegen te kiezen om jé doel te bereiken; en wie meent te staan zie toe dat hij niet valle. Het kan veel strijd kosten een antwoord te vinden op de vraag „Wat gelooft gij van de voorzienigheid Gods". En daarom zou ik zeggen datje maar veel om wijsheid moet vragen, dat we maar erg klein van onszelf moeten denken, dat we maar veel Gods Woord moeten onderzoeken in biddend opzien, dat we van Gods kinderen veel kunnen leren en dat de oude schrijvers echt niet uit de tijd zijn.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen