KINDERMEISJE VOOR HALVE DAGEN

Deel I

's Middags half twee, Nog voordat Jantien aan kan bellen, zwaait de voordeur van het huis aan de Singel open. Mevrouw Bosma heeft kennelijk al met smart op haar gewacht Jeroen, de baby van negen maanden, zit al in de kinderwagen. Hanneke van vier en Peter van twee staan startklaar.

Jantien werpt een vlugge blik in de achtertuin. Dacht ze het niet? De tuinstoel, in ligstand gezet, staat al klaar. De parasol erboven. Ernaast, binnen handbereik, een tafeltje met lektuur en frisdrank. Geamuseerd, maar ook een beetje sarkastisch denkt Jantien: „Ach, mevrouw is er ook hard aan toe. Ze heeft wel een hulp voor alle ochtenden en een werkster voor de vrijdag, een naaister en een kindermeisje, maar als huisvrouw en moeder van drie kinderen is het leven toch druk, nietwaar? "

Na een vluchtig kusje voor de kinderen wordt Jantien met de kinderen vriendelijk, maar resoluut naar buiten gewerkt Met een gezicht van: gelukkig, de baan is weer vrijj sluit mevrouw de deur.

De houding van mevrouw Bosma deert Jantien deze middag niet Het is heerlijk weer, zonnig, maar niet te warm. Jeroen, die schat zit parmantig rechtop. Z'n duim in z'n mond. Het tuigje om zijn lijfje verhindert al te enthousiaste uitbreekpogingen. Hannek'e, blond en blauwogig, loopt aan de ene kant van de kinderwagen, Peter, donker van haar en oogopslag, aan de andere.

Nu, aan het begin van de middag nog fris en monter, kwebbelen ze honderduit

„Waar zullen we vandaag eens heengaan", vraagt Jantien. Peter heeft zijn keus al gemaakt. „Naar jouw huis, Jantien. Ik vind het daar zo gezellig".

„Naar mijn huis gaan we altijd als het regent, weetje wel? 't Weer is nu veel te mooi om binnen te zitten", antwoord Jantien. Wijsneuzig Hanneke, pienter voor haar leeftijd, komt weer eens met een moeilijke vraag. „Waarom moeten wij altijd naar buiten, ook als het regent? We kunnen toch ook wel eens binnen spelen? Die regencape zitniks lekker en ik krijg het altijd zo koud". Die vraag had Jantien al eens verwacht Wat moet ze nu zeggen? Je kan toch moeiüjk aan een kind vertellen, dat moeder haar niet langer dan een halve dag om zich heen verdragen kan? Dat ze zo graag een deel van de dag voor zichzelf houdt? Gelukkig hoeft ze geen antwoord te geven. Een straaljager, die met gierend geweld overvliegt heeft hun volledige aandacht Op hun gemak wandelen ze naar het park en zoeken hun lievelingsbank.

Zo vroeg in de middag is het stil in het park. Jeroen is schuin tegen het kussen gezakt en in slaap gevallen. Hanneke en Peter, ieder aan een kant van Jantien, leunen vertrouwelijk tegen haar aan. En zoals het bijna alle middagen gaat gaat het ook nu. Peter, een beetje onduidelijk vanwege de duim in zijn mond, beveelt „Verder vertellen". „Goed hoor", antwoordt Jantien. „Waar waren we ook al weer gebleven? " Prompt antwoordt Peter.

„Mozes in het biezen kistje". Waarop Hanneke snibbig zegt; „Ach joh, suffie, die is allang een man. Hij is al met al die mensen en die kinderen en die dieren door het water gelopen". O ja, nu weet hij het weer.

Hij vervolgt; „En toen maakten ze een koe van goud". „Een kalf', verbetert Jantien. Rustig vertelt ze verder op een voor kleine kinderen begrijpelijke wijze. Tot een zoemend geluid boven hun hoofden de aandacht afleidt Peter haalt verrukt een nat duimpje uit zijn mond en zegt, naar boven wijzend: „Jantien, een arebei!" Oh, denkt Jantien, wat is het toch een schat.

Terwijl ze hem knuffelt verbetert ze: „Dat beestje heet niet arebei, maar een bij hoor Peter".

„Kom", zegt ze, „zullen we naar mijn moeder gaat? Dan krijgen jullie limonade en een koekje".

Niet meer zo pittig als een uur tevoren lopen ze gewillig mee. In de tuin achter het huis van Jantien drinken ze hun limonade en doen ze nog een spelletje. Dan wordt het tijd om weer naar huis te gaan. Jantien zet Peter maar meteen op het voeteneind van de kinderwagen. Het ventje is moe. Ook Hannekes voetjes gaan traag.

Als ze op de Singel aankomen, konstateert mevrouw Bosma dat ze een half uur te vroeg zijn. Maar ze ziet hierin snel een voordeel. Ze zegt „Jantien je kunt nu nog wel even de kinderen in bad doen, het is nog geen tijd voor je om naar huis te gaan.

Als de kinderen later, lief in hun pyama's, beneden komen, ziet Jantien dat de tafel intussen gedekt is. „Nou maken dat ik weg kom", denkt Jantien. Straks vraagt mevrouw nog of ik ze ook maar eventjes eten wil geven.

't Is over half zeven als ze eindelijk naar huis fietst

Als Jantien de volgende middag door mevrouw Bosma wordt binnengelaten, kijkt ze verbaasd-rond. Jeroen ligt nog in de box en Hanneke en Peter zijn nergens te zien. Mevrouw voorkomt vragen en zegt „De kinderen heb ik nog even naar de speelkamer gestuurd, want ik moet eens even met je praten Jantien. Ga even zitten kind. Ik heb het eigenlijk al te lang uitgesteld, maar nu moet het me dan toch van het hart

Ik ben over 't algemeen best tevreden over je, Jantien. Je bent lief voor de kinderen en zij zijn erg op je gesteld. Maar één ding heb ik op je tegen en dat is, dat je ze uit de Bijbel vertelt Kijk, als volwassenen in de Bijbel willen lezen moeten ze dat zelf weten. Maar om een kinderziel te bezwaren met zaken als ziekte en dood, vind ik in één woord onverantwoordelijk En begrippen als zonde en schuld liggen helemaal buiten het bevattingsvermogen van een kind. Ik wil daar een eind aan maken. Nu kan ik je verbieden ooit weer te vertellen, maar dat kun je toch niet waarmaken. Als de kinderen telkens zeuren of je vertellen wilt, ga jij door de knieën. En om dat risiko te vermijden heb ik, met ingang van de volgende maand een ander meisje aangenomen. Ik vind het wel sneu voor je, maar je zult vast wel gauw een ander baantje vinden. Zeg ook nog maar niets tegen de kinderen. Het maakt ze maar onrustig en moeilijk Ik hoop dat ze spoedig aan het nieuwe meisje zullen wennen".

Als Jantien geen kommentaar geeft, maar stil voor zich uit staart, zegt mevrouw: „Ik zal de kinderen roepen, dan kunnen jullie gaan wandelen. Neem jij Jeroen uit de box en doe hem een schone luier om, wil je? "

Zo zonnig als het de vorige dag was, zo somber is het nu. Dreigende wolken voorspellen regen. De regenjasjes liggen opgevouwen op het voeteneind van de kinderwagen. Somber is het ook in het hart van Jantien. Ze kan het zich gewoon niet voorstellen dat binnen afzienbare tijd een ander voor „haar" kinderen zal zorgen. Zal het nieuwe meisje wel goed voor ze zijn? Hanneke is soms zo driftig. Zal ze wel takt genoeg hebben om die buien op te vangen? En Peter, dat aanhankelijke ventje, zal hij een beetje liefde voor haar krijgen?

Ineens wil Jantien naar huis om alles aan haar moeder te vertellen. „Kom", zegt ze, „we gaan naar mijn huis. 'tls nu toch geen mooi weer en straks gaat het vast regenen".

Dat voorstel wordt met gejuich begroet „Jantien, mogen we dan weer met de bouwstenen spelen? "

Juist als de eerste druppels beginnen te vallen, rijdt Jantien de kinderwagen achterom. Haar moeder komt haar glimlachend tegemoet „Dat dacht ik wel", zegt ze. „Ik heb de ton met bouwstenen maar vast klaargezet".

(wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen