DISKRIMINEERT EEN CHRISTEN OF WORDT HIJ GEDISKRIMINEERD?

Diskriminatie. 't Is een van de modewoorden van onze tijd. In tijdschriften en boeken kom je dat woord vaak tegen. Politieke leiders doen hun uiterste best om hun afkeer van diskriminatie de volkeren in te prenten. Immers diskriminatie heeft de betekenis gekregen van onrechtvaardig onderscheid maken, waardoor iemand bij anderen achtergesteld wordt En wie wil er nu bij anderen achtergesteld worden? Niemand toch? !

Zo te zien lijkt diskriminatie een simpele zaak. Natuurlijk ben je daar tegen! Of zit er aan dit veel gebruikte begrip toch nog meer vast

Gelijke behandeling

Diskriminatie klinkt wat negatief. Vaak spreken we daarom over het tegenovergestelde, namelijk gelijke behandeling. Op het eerste gezicht lijkt dat een bijbels principe. Bij de Heere is immers geen aanzien des persoons. En zouden wij, mensen, dan wel de een bij de ander voor mogen trekken, bijvoorbeeld op grond van ras, huidskleur, geslacht of sexuele geaardheid? Velen beantwoorden deze vraag met een hartstochtelijk nee.

Twee faktoren ziet men, als men de Bijbel niet voor het Woord van God houdt, over het hoofd in deze gedachtengang. We houden geen rekening met de waarden die de Heere in Zijn schepping gelegd heeften we miskennen de gebrokenheid van deze samenleving door onze zonden. De Heere schiep immers alles en een ieder naar z ijn aard, dus niet identiek. Bovendien ordende Hij Zijn schepping door Zijn wetten, die met geen enkele andere regel gelijkgesteld mogen worden.

Onze voorlopige konklusie is daarom dat gelijke behandeling alleen op heilzame wijze kan (en moet) plaatsvinden binnen het kader van de goddelijke wet die ten leven is.

Sekularisatie

We leven steeds meer in een na-christelijk tijdperk. Onze samenleving verliest steeds meer kenmerken die hun oorsprong in het Woord van God hebben. Het boven genoemde kader wordt steeds meer aangetast en is uit het denken van velen verdwenen. Duidelijk komt dit tot uiting in het voorontwerp van de Wet-Gelijke-Behandeling. Met behulp van de hierin genoemde regels wil de regering iedere ongelijke behandeling van mensen uitbannen. Echter, zonder met de Wet des HEEREN rekening te houden. Helaas leven de ideeen waarvan dit voorontwerp doortrokken is in brede lagen van onze bevolking. Dit bleek op pijnlijke wijze op 15 februari 1982 in de aula van de Vrije Universiteit te Amsterdam.

De juridische fakulteitsvereniging van de Vrije Universiteit organiseerde een forum over het voorontwerp. De belangstelling was groot, wel 1400 mensen verdrongen elkaar om een plaats in de zaal. Sommigen moesten buiten blijven.

In het forum zaten mevr. Kraaijeveld-Wouters, de eerste ondertekenaar van het voorontwerp; mevr. Beckers-de Bruyn (fraktievoorzitter PPR); mr. K. J. Matze (lid Besturenraad proL chr. onderwijs);

prof. E. H. J. Schrage (hoogleraar romeins recht en voorzitter van het forum); M. Leerling (fraktievoorzitter RPF) en prof. dr. W. H. Velema(hoogleraar theologische hogeschool te Apeldoorn). Vooral de laatste twee moesten het vanuit de zaal ontgelden.

Ter illustratie enkele voorbeelden waaraan te zien is hoe de zaal op hun christelijk getuigenis reageerde.

De heer Leerling bestrijdt de suggestie van een vragensteller dat binnen de kerk gediskrimineerd mag worden en knoopt daaraan een beschouwing vast over diskriminatie. „Ik versta onder dis kriminatie, in alle duidelijkheid gezegd: iemand apart zetten, iemand vernederen, iemand tekort doen. Doe je dat, als je op een gegeven ogenblik op grond van de bijbelse normen - en dat is nog hoger dan hogere rechtsbeginselen (gelach) - een bepaalde overtreding van Gods wet moet afwijzen? ( ) Het is niet een kwestie van een persoon apart zetten, vernederen, want ook ik moet regelmatig tot de orde worden geroepen" (gelach en applaus). Ook de kerk moet schuld durven belijden als ze gruwelijke praktijken heeft toegelaten of bevorderd. Daarom, ah in deze dagen wordt gezegd dat Leerling en zijn politieke partij erop uitzijn om homofiele mensen de gaskamers in te jagen, vind ik dat een afschuwelijk misplaatste zaak (geschreeuw). Dat is niet het geval, dat is niet het geval. Want op een gegeven moment mag ik wel zonde zónde noemen, maar de Heere God en Jezus Christus heeft de zondaar lief. Gelukkig mij ook" (gelach).

Prof. Velema: „Ik zou willen zeggen dat 't mij eigenlijk een beetje spijt dat diskussies over dit voorontwerp voortdurend weer toegespitst worden op homofilie (gelach). Met het voorontwerp is veel meer dan alleen de waardering, de benadering van de homofilie, de homoseksuele praktijken gemoeid. Iemand die zich tegen dit voorontwerp verklaart, zoals ik, maakt daardoor heel snel de indruk bij Matz veel mensen, tegen de homofiele medemens aktie te willen voeren. Dat zij verre van mij.

Ik heb mij in die uitlating in het NRC aangesloten bij wat op 't ogenblik in onze samenleving als formulering wordt gebruikt, dat homofiele seksualiteit en heterofiele seksualiteit gelijkwaardige vormen van seksualiteit zijn. Door te zeggen: ze zijn het niet, suggereer je: de één is meerwaardig en de ander is minderwaardig. Dat laatste zou ik zo niet willen zeggen. Voor mij is heteroseksualiteit dé vorm van seksualiteit, en homoseksualiteit.... (gelach en applaus) en homoseksualiteit is een daarvan afwijkende vorm van seksualiteit (licht rumoer).

Ik zou dat; meneerde voorzitter, graag op twee punten willen toespitsen. Het heel eenvoudige fysieke gegeven dat ons lichaam als fysieke organisatie (gelach), fysiek georganiseerd, bestemd is voor de kongruentie van man en vrouw. Dat is gewoon een feit (gelach). En die feitelijkheid, meneer de voorzitter, geeft mij het recht om te zeggen dat dat de bedoeling is van de seksualiteit. Ik wijs er tegelijk op dat deze fysieke organisatie van ons lichaam alles te maken heeft met de voortplanting (gelach). En dat in een, (rumoer) dat in een homosekesuele relati (rumoer en gelach) dat op zichzelf uitgesloten is.

Vandaar dat ik zeg: het is een totaal andere vorm van seksualiteit. Je kunt dat begrippenpaar meerwaardig en minderwaardig alleen gebruiken als je het over gelijke zaken hebt en het zijn voor mij twee verschillende zaken. Dankuwel" (applaus en gefluit).

Kommentaar op de reakties vanuit de zaal lijkt me overbodig.

Wordt een christen gediskrimineerd?

Lange tijd is ons volksgeweten gevoed door waarden die aan de Bijbel ontleend waren. Niet-christenen in onze samenleving pasten zich bij het min of meer

christelijk gekleurde levenspatroon in veel gevallen automatisch aan. Bepaalde dingen deed men, vooral op het platteland, gewoon niét of juist wèl zonder zich het waarom daarvan te realiseren. Zo droeg de zondag duidelijk het karakter van een rustdag, hoewel echt niet iedereen kerkelijk was. De sekularisatie heeft echter hard toegeslagen. Een christen die in het maatschappelijke leven op wil komen voor de rechten van God dreigt steeds meer een zeldzaamheid te worden. Hij wordt ook niet meer begrepen door de massa. Zijn bedoelingen worden zelfs vaak niet meer aangevoeld. Duidelijk blijkt dat uit de gang van zaken op de hiervoor vermelde VU-bijeenkomst Gods wetten worden als onverdraagzaam ervaren. En de oorzaak daarvan? Het ontbreken van het „Hoe liefheb ik Uw wet!" (Even een vraag tussendoor Hoe is het in ons leven daarmee gesteld? ).

Als deze trend zich doorzet kan Openbaring 12 in vervulling gaan. De kerk kan moeten vluchten in de woestijn omdat ze in de wereld niet meer geduld wordt Ze vindt daar echter wel een plaats van God bereid! „De Heef is bij mij, 'k zal niet vrezen!".

Diskrimineert een christen?

Niet-christenen kunnen geneigd zijn de hiervoor genoemde ontwikkeling te schrijven op rekening van christelijke onverdraagzaamheid. De Bijbel kent immers slechts die éne Naam. Naast die ene Profeet, Priester en Koning is geen plaats vooreen andere. Een christen acht immers Gods Wet algemeen geldig, ook voor het maatschappelijke leven. In de ogen van de wereld is het afwijzen van bijvoorbeeld alternatieve samenlevingsvormen en homofilie diskriminatie.

Kan een christen anders? De Heidelbergse Catechismus geeft op de vraag „Waarom wordt gij een christen genaamd? " onder andere als antwoord „opdat ik Zijn Naam belijde."

„Belijden" betekent „hetzelfde zeggen", namelijk naspreken wat de Heere in Zijn Woord ons zegt. Dat stemt enerzijds tot diepe ootmoed, want steeds weer moet ik dan mezelf veroordelen. Van mij kan de Èeere immers niets goeds zeggen. Wat een wonder is het dan dat Hij toch van genade spreekt! Deze grondhouding is nodig in onze levenshouding. Nu weet ik wel, niemand is een christen uit en door zichzelf. Het is alles Gods genade.

„Al wat u ontbreekt, schenk Ik zo gij 't smeekt, mild en overvloedig", roept de Heere ons toe in de bekende psalm 81. En.... Hij houdt getrouw Zijn Woord!

Konklusie

Als we het in dit artikel geschrevene overzien kunnen we het volgende konkluderen: diskriminatie past een christen niet Gods scheppingsordeningen en wetten blijven echter altijd gelden. Die moeten dan ook gehandhaafd worden. Wel vanuit het besef dat niemand zich boven de diepst gevallen zondaar mag verheffen. Noemt iemand dat diskriminatie, het zij zo. Laten we denken aan de geschiedenis van de samaritaanse vrouw, waaruit duidelijk blijkt Jezus verwerpt wel de zonde, maar niet de zondaar!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen