DE BARMHARTIGE SAMARITAAN

Hij ziet heel scherp wat lang niet ieder ziet: dat men soms lacht, maar liever schreien zou. Hij dringt zich niet in andermans verdriet, maar als hij komt wordt alles minder grauw.

Zijn hart trekt naar wat eenzaam is, en moe, een zieke, een terneergeslagen mens. Hij vraagt niet vaak naar het waarom en hoe, hij praat niet veel, maar luistert heel intens.

De honger in het verre oosten kerft een diepe rode voor in zijn bestaan. Hij sterft een beetje mee met wie daar sterft, maar het is macht'loos ver bij hem vandaan.

Men zegt hem dat hij te gevoelig is, maar iets van Jezus trouw straalt van hem af. Hij toont het beeld en de gelijkenis van Hem die durfde schreien bij een graf.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen