VAKANTIE IN LUNTEREN 1982

Is er tegenwoordig nog onderlinge liefde? Deze vraag hoor je wel eens hier en daar. Misschien loopt u, die dit leest, er wel mee. Dan mogen wij u vrijmoedig zeggen: „Ja, het is er nog".

We hebben er van mogen genieten tijdens onze vakantie voor gehandicapten in „De Blije Werelt" te Lunteren.

Wat waren we met een grote groep bij elkaar. Maar het was toch een gezinssfeer. Het was zoals het in psalm 133 : 1 staat:

„Ai zie, hoe goed, hoe lieflijk is 't, dat zonen van 't zelfde huis, als broeders samenwonen."

Ontvangst

De ontvangst, 10 juli, was hartverwarmend.

Tante Rie van Woerden, zuster Wil van der Knijff, mijnheer Izak Kole en alle andere stafleden verwelkomden ons. Alles sprak van een warme, gezellige sfeer. We werden direkt naar onze kamers gebracht. Op elke deur was een versiering te zien. Variërend van een kat tot bloemenmand, schip, koffieketel enz.

Dat deed al weldadig aan. Het was stralend weer. Al gauw zaten we met familieleden of kennissen, die ons brachten, op het terras. Velen kenden elkaar nog van vorige jaren. Er werden heel wat woorden gewisseld. Tot de bel ons vriendelijk nodigde in de eetzaal te komen. De eerste tot de laatste maaltijd begon altijd eerst met het zingen van een psalm en gebed. De afhankelijke vraag werd steeds gehoord: „Heere, wilt U in ons midden zijn? " Na het bijbellezen werd weer gezongen en gedankt.

Om eikaars namen beter te onthouden had tante Rie-een gezellig spel bedacht.

Maar we moesten toch geregeld naar de naamkaartjes kijken die iedereen opgespeld kreeg.

Zaterdagavond was kandidaat Meeuse in ons midden. Als voorbereiding voor de zondag sprak hij uit Lukas 10 : 38. De geschiedenis van Martha, Maria en Lazarus. Wat was het goed in dat huis. De heer Meeuse wenste dat het zo ook in dit vakantiehuis mocht zijn. We hebben het samen biddend, zingend, , gevraagd uit psalm 25: Zie op mij in gunst van Boven, wees mij toch genadig Heer'."

Na de dagsluiting zocht ieder zijn of haar kamer op. De staf achtervolgde de gasten met zorg en liefde. Moeite? Nee, dat mochten we niet zeggen. We hoorden steeds: „Daar zijn we voor."

Zondag

Zondagmorgen werden we op een gewijde manier gewekt. Niet door het van een wekker. Op de gang klonk: „Wie heeft lust de Heere te vrezen? " Kandidaat Meeuse was de hele zondag in ons midden. gerinkel

We hadden twee onvergetelijke diensten, 's Morgens werden we er op gewezen hoe goed het is om, door genade, aan de voeten van de Heere Jezus te zitten, zoals Maria. Na afloop was er gelegenheid om met de heer Meeuse en elkaar over het beluisterde te praten. Erg leerzaam.

's Avonds preekte hij uit. psalm 16:8-einde. Met gebroken klanken klonken uit deze psalm de woorden: Gij maakt eerlang mij 't levenspad bekend, waarvan in druk, 't vooruitzicht mij verheugde." Er werd menig traantje afgeveegd. Ook na deze preek kwamen de gesprekken los. Er werd uit verschillende monden vernomen hoe wonderlijk Gods wegen kunnen zijn in druk en verdriet. Hij alleen kan het met Zichzelf goed maken, waar velen van mochten getuigen.

Maandag

's Maandags nam kandidaat Meeuse afscheid. De eerste bijbelstudie volgde. Ook die was erg leerzaam.

Dat vrienden en bekenden niet vergeten werden, bleek uit het kopen van veel kaarten. Alles was zo georganiseerd dat er voor iedereen gelegenheid was om van het winkeltje gebruik te maken. Leuk was het om te horen: „Je zou iedereen wel willen schrijven hoe fijn het is." Of: „Honderd kaarten s.v.p.." Dat zegt op zichzelf al genoeg. Wie zin had een boswandeling te maken werd gewillig gereden door een staflid. Soms blazend en puffend; van de warmte, maar... achter je rug klonk het: „Heerlijk hé? " En in de rolstoel was een stille verwondering en dankbaarheid jegens Hem die deze liefde gaf. Maandagavond hebben we genoten van dia's die dominee P. Blok liet zien over het zendingswerk. Als afsluiting klonk het psalmgezang uit Irian-Jaya: „Dan zullen daar de blijde zangers staan "

Dinsdag

Dinsdag zijn we naar „de Lunter.se boer" 'geduwd. Het was er heerlijk. Het gezin was echt „uit". Het was prachtig weer. Een grote verrassing was... nee, niet" alleen de koffie, maar het meeleven door de komst van dominee Bac. Hij bleef bij ons. In zijn openingswoord voor de maaltijd gebruikte dominee een uitdrukking die ons niet, losliet. Namelijk deze: „God meet eerst de schouders, voor Hij het kruis erop legt." 's Middags was er voor de liefhebbers een puzzelrit georganiseerd. Mej. Saarberg bracht ons een bezoek. Dominee Van Stuyvenberg kwam voor de avondmaaltijd. Hij was er ook getuige van hoe verrukkelijk het eten smaakte. Hij opende met het lezen van psalm 34. 's Avonds zong het, zangkoor uit Veenendaal. Als afscheid zongen ze ons de zegenbede toe. Ontroerende klanken.

Met de volgende woorden sloot dominee Van Stuyvenberg de dag: „Zij hebben op Hem. gezien, ja, I-Iem als een waterstroom aangelopen en hun aangezichten zijn niet schaamrood geworden."

Woensdag

Woensdag 15 juli was er een autotocht, richting Apeldoorn, Terwolde. Dat zal ook wel in het. geheugen blijven. Met grote zorg kreeg ieder een plaats in particuliere auto's of bussen. Het was elke dag zonnig. Het ruime hemelrond, vertelde met blijde mond, Gods eer en heerlijkheid. Ondanks autopech kwam alles toch in orde.

De ontvangst in de kerkzaal was overweldigend. Dominee Kleppe was ook aanwezig. Wat sprak ook daar alles van liefde. Wat werden we toch dikwijls getrakteerd.

Een gedeelte van de staf en de gasten bleef die dag thuis. Maar hebben niet minder genoten. De intieme gesprekken waren er getuigen van.

Student Van der Heiden verzorgde een met aandacht beluisterde avondsluiting uit psalm 84.

Donderdag

Donderdagmorgen mocht, wie wilde, uitslapen. Voor velen was dat moeilijk. In de vroege morgen reden de rolstoelen al over het terras. Er werd weer een gedeelte uit de Bijbel besproken. Wat leer je daar veel van. Dominee Mijnders was ook aanwezig. De staf stond 's middags uitnodigend klaar voor een rit naar het bos of dorp. Daar werd natuurlijk gebruik van gemaakt. I-Iet was warm. Maar de ontspannende sfeer maakte het duwen licht, 's Avonds sprak evangelist Van Dooyeweert. over zijn werk. Geboeid luisterden allen. Er werden veel vragen gesteld. Mej. Hulsman kwam ons die avond ook bezoeken. Ook enkele andere personen, die nauw bij dit werk betrokken waren, bezochten ons.

Afscheid

Vrijdag stond; in het teken van afscheid. Er werd een keurig verzorgd diner aangeboden. Jong en oud kreeg een korsage opgespeld. De bloemen op de tafels verspreidden een heerlijke'geur. En het menu was uit de kunst. Dominee I-I. Hofman mocht van het laatste gedeelte meegenieten. En wij van het bezoek en de woorden die dominee sprak.

De staf heeft voor een onvergetelijke afscheidsavond gezorgd. Alle stafleden zongen de gasten op een gezellige manier toe. De gasten zorgden ook voor een bijdrage. Het bestond uit zang en deklamatie. De jongste groep zong met orgelbegeleiding. Een koor van ouderen liet ook enkele liederen horen.

Het afscheid was zaterdag een beetje moeilijk. Gelukkig dat mijnheer Izak Kole op de inhoud van de woorden uit psalm 116 wees: „Gij evenwel, Gij blijft Dezelfde o Heere." Thuis, in een verpleeghuis, of waar dan ook.

Is er nog liefde vraagt u? Nee, u hoeft het niet meer te vragen. Wij mogen u vertellen dat de Heere het in Lunteren gegeven heeft. Hem alleen de eer!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen