MIG IK EVEN STILTE?

Mag ik even stilte? Als we deze vraag op ons laten inwerken, weten we gelijk waar het over gaat. We denken aan het bidden. Deze vraag wordt gelukkig nog wel gesteld. Op scholen en in het gezin of andere openbare gelegenheden. Al moeten we wel vaststellen dat die vraag een aantal jaren geleden meer gesteld werd dan tegenwoordig.

Deze tijd

Het gebed is in deze tijd in een diepe krisis geraakt. Steeds meer winnen zij terrein die zich van het gebed in openbare gelegenheden willen ontdoen. Ik denk bijvoorbeeld aan het ambtsgebed in de gemeenteraadsvergaderingen. Ook het persoonlijk eenzaam bidden raakt op de achtergrond.

Hoe zal men nog bidden tot. God, wanneer het tot de sfeer van de tijd gaat behoren, om de hemel gesloten te verklaren? Hoe kan het bidden tot God nog zin hebben, wanneer men zich in geestelijke eenzaamheid gewonnen geeft aan allerlei vormen van heidense en oosterse mystiek?

Waarom zullen we bidden, als ons opgedrongen wordt: een onbekeerd mens mag niet bidden?

Vroeger

Vroeger... ja... toen kon je nog wel eens een man aantreffen, in de trein bijvoorbeeld, gehuld in sombere pij. De blote voeten alleen in sandalen gestoken. Prevelend zat hij de gebeden uit zijn gebedenboek te bidden. Zomaar op een doordeweekse dag. Voor aller oog verrichtte deze man, in een openbaar vervoermiddel zijn vrome bezigheden, in een godsdienstige kleding, met een godsdienstige kale plek op zijn achterhoofd. Geen wonder dat dat de aandacht trok.

Vroeger... het is al lang geleden dat ik zoiets zag.

Tijd om te bidden

Het hoogste goed is het kennen van en de gemeenschap met. God. De herstelling van de verbroken band met God. Niets anders kan ons lege leven weer vol maken en rijk. De dwaze mens zoekt die levensvervulling in het geheel niet of op de verkeerde plaats. Maar hoe zal het verband met God een levenswerkelijkheid zijn in onze kerken, huizen en persoonlijk leven, wanneer het gebed verdwijnt onder de druk van onze gesekulariseerde kuituur?

Mag ik even stilte? Komt het nog voor dat jij die stilte vraagt en zoekt en neemt voor het bidden tot God?

Izak ging in het veld om te bidden. De Heere Jezus ging alleen op de berg om te bidden.

Daniël knielde drie tijden daags op zijn knieën, deed belijdenis en bad tot zijn God.

Van Luther weten we dat hij elke dag begon met minstens een uur te bidden. Was de dagtaak die hem wachtte bijzonder zwaar en veel, dan bad hij twee uur.

De eerste christengemeente was volhardende in de gebeden.

Ik zou geen „oude schrijver" kunnen noemen, die niet oproept tot de plicht van het gebed. Op dat spoor wil ik mijn lezers graag zetten!

Mag ik even stilte? ? We lezen in het „Heilig Blad", we horen de stem van God: Bidt zonder ophouden!! Wentel uw weg op de Heere!! Doe uw mond wijd open en Ik zal hem vervullen!! Laat uw begeerten in alles met bidden en smeken bekend worden bij God!! Werp al uw bekommernissen op Mij!! Is het niet om stil van te worden? En tegelijk beschaamd? Wat doen wij met dit hoog bevel des Heeren? Kennen wij deze stille uren?

Voor mij hoeft het niet

Over het bidden in het algemeen is al zoveel geschreven en gediskussieerd, dat we dat nu niet gaan doen. De vraag is: doen we het. Doe jij het. Heeft het persoonlijk gebed een vaste plaats in jouw leven. Het anwoord kan heel kort zijn: ja of nee.

Enkele weken geleden sprak ik over het persoonlijk bidden en bijbellezen met een meisje van 21 jaar. Ze had het moeilijk. De. wereld trekt zo en de mogelijkheden de wereld te dienen zijn zo gemakkelijk. Ze had geen rust in haar leven. Ze zocht houvast en levensvervulling. Ik gaf haar de raad om de stilte te zoeken, regelmatig, en op vaste tijden te bidden en de Bijbel te lezen, bijvoorbeeld voor ze naar bed ging, op haar eigen kamer. Ze had er geen tijd voor en... geen zin meer in. Want een onbekeerd mens mag niet bidden en verstaat de Bijbel toch niet. Dat was haar altijd geleerd. Dat de I-Ieere leert bidden, dat Hij de Geest des gebeds wil geven in biddeloze en machteloze harten, was haar nooit verteld. Dat de Heere onder en door middel van het lezen van de Bijbel het verstand] wil verlichten, opdat we de Schriften verstaan, daar wist ze niet van. Dat de Heere Zijn onuitsprekelijke goedheid en genade wil geven in de weg die Hij aanwijst, was haar onbekend.

Kort geleden stond ik bij het sterfbed van een jonge vrouw van ongeveer dertig jaar. Ze deed nergens meer aan. Tot haar veertiende jaar was ze „meegesleept" naar de kerk. Bidden kon ze niet. De Heere hoort geen onbekeerden. Ik vroeg: „Zullen we nog samen uit de Bijbel lezen en samen bidden? " Het antwoord was: „Nee, gaat u maar weg, het hoeft voor mij niet meer "

God ontfermt Zich op het gebed

Ik denk zo vaak terug aan mijn jeugd. Mijn godvrezende ouders hebben ons als kinderen immer de weg gewezen die de Heere in Zijn Woord wijst, namelijk de middelen te gebruiken in gehoorzaamheid aan en afhankelijkheid van de Heere. Ze .spoorden ons aan met liefde en ernst om onze knieën te buigen en de Heere in alles nodig te hebben. Daarbij altijd wijzend op Gods goedheid, dat Hij de vlijt van die Hem zoekt zal belonen. En de Heere heeft beloond, niet uit verdienste maar uit genade.

Daarom moeten we de stilte van het persoonlijk gebed zoeken. De tijd. waarnemen. En tegelijk de stilte vragen van de Heere: Leer ons bidden.

De zuigkracht van de aarde is vaak veel groter dan de trekkracht van de hemel. Ongeloof, twijfel en haast zijn de grote hinderpalen op de weg naar de stilte.

Die tot God komt, moet geloven dat Hij is en een Beloner van die Hem zoeken. Kain stelt bijvoorbaat vast: Mijn misdaad is groter dan dat ze vergeven wordt.

We sluiten zo vaak een deel van ons leven af voor de Heere waarvoor we menen niet te mogen bidden. Het ene vinden we te klein, het andere te groot. De: Heere zegt: „Ken Mij in AL uw wegen". Gods voorzienigheid gaat over alle dingen. Daaruit volgt dat we voor alle geestelijke en lichamelijke nooddruft de Heere mogen vragen.

Elia bad om regen. Hanna bad om een kind. Laat toch geen zaak in onze ogen voor de Heere te klein of te groot zijn. Noem het maar bij de naam. Doe het in de stilte van de eenzaamheid maar hard op. Leg heel je hart maar voor de Heere open. Sla ook die zwarte bladzijde niet over. Beken aan Hem oprecht je zonden, verberg 'geen kwaad dat in je wordt gevonden. En smeek Hem om genade voor je verzondigde leven.

Mag ik (even? ) stilte?

Ik wil zo graag allen die dit lezen de aangename stilte van het eenzaam bidden aanprijzen. Zo vaak gebeurde het dat de hoge hemelen dropen, dat de vermoeide ziel werd gesterkt, het kille hart werd verwarmd. Hanna werd niet begrepen in haar eenzaam bidden, Eli zegt: „Doe uw wijn van u". Hanna zegt: „Ik ben niet dronken, maar ik heb mijn ziel uitgegoten voor het Aangezicht des Heeren". Hanna staat op van haar stil gebed, ze eet en haar aangezicht is haar zodanig niet meer.

Nee, dan ligt er geen verdienste in ons bidden. De Heere heeft aan ons geen verplichtingen. De Heere eist. van ons dat we op Zijn waarheid letten. En de Heere is zo groot, genadig en rechtvaardig en onze God ontfermt Zich op het gebed.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen