EEN MOEDER VERTELT

Mij is gevraagd' iets te schrijven over: Hoe beleef je het-, als je kinderen de deur uitgaan? Ik geloof, dat dit bij ieder verschillend is. Het is natuurlijk heel anders of je nog samen bent als man en vrouw, of dat je dit gebeuren alleen meemaakt.

Mijn man is overleden toen mijn kinderen 18, 16 en 11 jaar waren. Dus wat men wel zegt, allen in de moeilijke leeftijd. Ik heb toen wel gezegd: „Iieere, ik kon geen moeder wezen, hoe zal ik nu vader én moeder gelijk kunnen zijn? " Het is dan ook zonder 's Heeren hulp en bijstand een zware, moeilijke taak.

Het zijn juist leeftijden die zo moeilijk kunnen zijn, niet. alleen voor de ouders, maar ook voor de kinderen. Maar juist in moeilijke tijden is het zo groot te weten: als iemand wijsheid ontbreekt, dat hij ze van God begere, Die mildelijk geeft en niet verwijt.

Het begon al kort na het overlijden van mijn 'geliefde man, dat de oudste zoon, die al voor militaire dienst gekeurd was, een oproep kreeg om op te komen. En ik kon hem niet missen. Hij had een kantoorbaan en met zijn zus, die in de huishouding was, waren zij de kostwinners van het gezin. Het jongste zoontje ging op de lagere school. Ik kreeg veel raad: e moet daar naar toe gaan of je moet een bewijs van de dokter halen, dat. je hem niet missen kunt, of je moet naar de burgemeester gaan. Ook kreeg ik de raad een bepaald bureau in ts schakelen, dat dan voor vrijstelling kon zorgen, enz. Maar ik kon het niet anders dan voor de I-Ieere neerleggen bij dagen en nachten, tot de Heere mij voorkwam met psalm 118 : 4 (berijmd). Vooral die twee eerste regels en de vier laatste gaven mij zoveel krediet op de Heere, dat ik niet anders kon doen dan bij Iiem blijven aanhouden. Enkele dagen later had ik de vrijstelling voor mijn zoon in huis. Wat hebben wij toch met een wonderdoend God te doen.

Zo gingen enige jaren in liefde en vrede heen; toen kwam de tijd, dat de jongste, als eerste, het nestje uitvloog. Hij had de technische school doorlopen en wilde verder leren. De direkteur van de school heeft het middel mogen zijn om hem een studiebeurs te verschaffen. Maar het was toch een hele belevenis. Hij moest een eind weg en was alleen met de vakantie thuis.

Het was een lege plaats toen hij weg was, temeer daar de kinderen altijd thuis waren en dikwijls een vriend mee naar huis namen en we dan veel zongen bij het orgel enz. Hij heeft echter een heel goed kosthuis gehad, bij mensen van onze eigen kerk. Hij is er twee jaar als kind in huis geweest. Elke week schreef hij een brief en wij een brief naar hem terug. Onder de zegen Gods heeft hij zijn diploma mogen behalen.

Nadat hij naar huis was teruggekeerd, moest hij de militaire dienstplicht vervullen, daarna stage lopen om vervolgens als leraar zijn bestemming te vindén, dit laatste ook ver van huis.

Intussen kregen mijn oudste zoon en mijn dochter verkering en zijn een jaar na elkaar getrouwd. Mijn zoon bleef in mijn omgeving wonen en mijn dochter een dorp verder. Daarna is ook mijn jongste zoon getrouwd, zodat ik drie maal alleen voor de kansel met hen 'gestaan heb. Maar nu heb ik geen drie, maar zes kinderen en zes kleinkinderen, die mij allen veel liefde en genoegen geven, .

Ik ben dankbaar dat ik dit alles heb mogen beleven, al was het wel eens moeilijk te verwerken, dat mijn lieve man en hun lieve vader dit alles niet heeft mogen meemaken. Maar voor opstand ben ik, Gode zij dank, tot hiertoe bewaard gebleven.

Ook heeft mijn jongste zoon, toen hij uit dienst kwam, een zeer ernstig ziekbed gehad, zodat ik wel eens gevreesd heb, hem te moeten missen, maar de Heere ontfermde Zich over hem en ons dat hij weer mocht herstellen.

Zo heb ik iets geschreven over de tijd dat mijn kinderen het huis zijn uitgegaan. De Heere heeft alles wel gemaakt. Een oud vers zegt: Moest ik zelf mijn lot beslissen, zo ik mocht, ik durfde niet; o, hoe zou. ik mij vergissen, als Gij mij de keuze liet. Thans heb ik de leeftijd der sterken overschreden en komen de gebreken des ouderdoms, maar de Heere heeft nog nimmer beschaamd. En al zie ik de kinderen allen nu elke

dag niet meer, zo mag ik ze toch met veel gebrek en tekort opdragen aan Hem, Die beloofd heeft te zijn een Man der weduwen en een Vader der wezen.

Toen nam Samuël en steen en noemde haar naam: Eben-Haëzer, dat is: Tot. hiertoe heeft ons de HEERE geholpen!

Een moeder

Z. C.-N.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen