LICHT IN DE WOESTIJN

Als een vernietigende wind over de zandmassa waait. Als het aangroeit tot een geweldige storm, die wolken van zand met zich meezuigt en alles bedekt. De kamelen waren al onrustig toen zij het dorpje verlieten. In hun haast en ergernis hadden ze niets gemerkt. Voort werden ze gejaagd naar de stad.

Als ze bijna één uur gereden hebben, stoppen de beesten zonder meer. Geen 'stap doen ze meer voorwaarts. Ze buigen hun stramme poten en gaan liggen. Vader en zijn vriend kijken opzij en zien het gevaar... in de verte komt een donkere wolk aanzetten. Ze kijken elkaar zwijgend aan. Beiden weten wat dit betekent. Het is een... zandstorm.

Snel springen ze van hun kamelen af. Ze weten wat ze doen moeten. Een grote doek, die ze kletsnat met water maken, knopen ze voor hun gezicht. Ze graven met hun handen snel een kuil, en gaan dan zo plat mogelijk, met hun gezicht naar de grond, tegen de rug van hun rijdier aanliggen. Duizend gedachten schieten door vaders hoofd. O, was hij toch maar thuis gebleven. Had hij Fedjah nu toch maar laten gaan.

Was dit niet Gods hand, de God van die dokter, waar Fedjah over vertelde, die hem nu hier door een zandstorm tegen hield? Was die God dan toch machtiger dan Allah?

En dan, als hij in angst en beven geknield in het zand ligt, dan neemt, hij zich in zijn hart voor, als hij ooit levend door de zandstorm heenkomt, dat hij alles over die God te weten wil komen. Als.....

De loeiende storm trekt over hen heen. De kamelen, de twee mannen... ze worden totaal onder het zand bedolven. Slechts een hoge bult is nog te zien. Zal de woestijn hun graf worden...?

Fedjah ligt al weer een paar dagen in zijn bed. Een groot gedeelte van zijn hoofd is omzwachteld. Ook zijn beide ogen zijn er door bedekt. Niets was er tijdens de operatie mis gegaan.

Plet wachten is nu tot het verband van Fedjah's hoofd verwijderd kan worden. Langzaam is het nieuws van de zandstorm ook in het ziekenhuis doorgedrongen. Dr. Willems weet dat er dan reddingsploegen de woestijn intrekken om te zoeken naar overlevenden. Verder wordt er eigenlijk weinig aandacht door hem aan geschonken, waarom ook? Hij heeft zijn eigen zorgen.

Vandaag is het zover, het verband zal van Fedjah's hoofd verwijderd worden. De dokter zit naast het bed, enkele verpleegsters hebben zich rondom hem verzameld.

Langzaam staat de dokter op, heel zacht praat hij tegen Fedjah: „M'n jongen, ik ga nu het verband van je ogen halen, vertel me maar of... of... je... wat ziet." In het hart van dr. Willems stijgt dan nog een kort gebed op tot God: „O, Heere, onze hulp en verwachting is toch van U? Mag het gelukt zijn, zodat hij weet dat U een God bent die wonderen doet..."

Met een laatste rukje valt het verband eraf...

„Dokter, het is licht... ik zie de zon... ik kan u zien."

Fedjah weet niet wat hij het eerst moet zeggen. Hij kan weer zien. De dokter, d: ie door vader gehaat wordt, heeft hem beter gemaakt. O, was vader er nu maar, dan zou hij vast niet boos meer zijn...

Fedjah wil zich oprichten, maar de dokter duwt hem verschrikt terug. „Nee, niet bewegen joh, stil blijven liggen voorlopig."

Dan pakt hij nogmaals Fedjah's hand, en stamelend zegt hij: „Dank U, Heere, dank U..."

Met een ruk keert hij zich om, tranen staan in zijn ogen... Hij schaamt zich een beetje...

De reddingsploegen hebben hen gevonden: vader en zijn vriend. Geheel bedolven onder het zand... Ook de beide kamelen worden uitgegraven. Eén ervan ; is dood.

(wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen