DE DOMMES VOS

Na een koude nacht waarin het rubberijs met de grote schotsen is samengevroren tot een stevige ijsvloer, vervolgt de beer met de vos in zijn kielzog zijn weg naar het oosten. Enkele kilometers verder ruiken zij de geur van open water.

Abrupt staat de beer 'stil. In de verte klinkt een wonderlijk geluid, een dof geneurie. De vos heeft wel eens het geluid van Eskimostemmen gehoord en wat hij nu verneemt, klinkt bijna eender. De beer versnelt zijn gang, hij kent het geluid!

Na een kwartier bereiken zij de rand van het pakijs. Daar, nog geen vijfhonderd meter van hen vandaan drijft een enorme schots. En op dat ijseiland liggen tientallen donkere heuveltjes, een grote kudde walrussen! De grote dieren liggen dicht tegen elkaar aan, sommige zelfs boven op de andere. De onderste dieren schijnen daar niet de minste last van te hebben, hoewel de grootste van hen toch een ton of meer wegen. De logge dieren mompelen en neuriën aan één stuk door. Het geluid van hun stemmen klinkt ver over de zee. Eén van de grootste stieren zit recht overeind. Hij is de schildwacht en draait dikwijls zijn kop rond om het water in het oog te houden. De andere liggen lui en loom tegen en over elkaar. Hun enorme slagtanden steken wit af tegen al die donkere lijven. Wat apart van de kudde liggen enkele moeders met hun jongen. Eén ligt op haar zij en laat haar jong drinken. Geluidloos glipt de beer het water in. In een rechte lijn zwemt hij naar de schots, maar hij blijft het grootste deel van zijn tocht onder water. Als hij aan de oppervlakte komt om adem te halen, is zijn witte kop net een stukje drijf ijs dat bewegingloos op het water ligt.

Het jong is klaar met drinken en de moeder rolt zich op de rug en krabt zich met haar vinnen. Dan gaat ze overeind zitten, sleept zich naar de rand en duikt het water in. Het kalf slaapt. De vos kan niet meer stilstaan van spanning. Hij rent heen en weer langs de rand van het ijsveld en jankt zacht.. Nu zal de moederwalrus toch wel gauw terugkomen, ze is al zo lang weg! Het jong slaapt nog steeds èn die domme beer blijft maar wachten! O nee, kijk! Daar trekt hij zich op over .de rand en springt op het slapende jong toe. Hij doodt het moeiteloos en begint het naar het water te slepen.

De schildwacht heeft de beer ontdekt. Zijn fluitend gebrul jaagt de hele kudde op. Verbazend snel bewegen de enorme dieren zich over het ijs in de richting van de beer met zijn prooi. Allemaal brullen ze en allemaal snellen ze naar de wegvluuhtende beer. De vos ziet hoe de geweldige schots begint te kapseizen. De oppervlakte wordt een steile helling en de 'schots, die groot genoeg was om meer dan honderd walrussen te dragen, beschrijft een grote boog

in de lucht en de hele kudde én de beer én zijn slachtoffer, én grote, verwarde massa, duikelen in zee! Met een enorme dreun kletst de schots onderste boven op het wateroppervlak en heel die verwarde massa dieren verdwijnt achter een gordijn van opspattend water, dat weer langzaam omlaag regent. Rondom de gekantelde schots is het water in een heftige beweging door de opgewonden walrussen. Geschrokken zijn ze niet, ze willen de beer hebben! Enkele klimmen terug op het ijs, andere zwemmen rond, maar allemaal brullen ze dat horen en zien vergaat. Ze kunnen hun woede wel laten varen, want de beer is dood.

De schildwacht duikt op, zijn geweldige schouders steken boven het water uit. Triomfantelijk houdt hij de beer in zijn voorvinnen en trekt langzaam zijn 'slagtanden uit de levenloze, witte nek.

(wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen