LICHT IN DE WOESTIJN

Hoe jammerlijk blind is deze jongen, zowel in zijn ogen als in zijn hart.

Op kinderlijke wijze gaat hij spreken over de Goede Herder die gediend moet worden. Dat Allah geen god is. Hij ziet wel aan Fedjah's gezicht, dat hij er niet veel van begrijpt.

„Wil je bij mij komen in het ziekenhuis in de grote stad? " besluit hij dan. „Ja, ik wil wel, maar eerst moet ik het aan vader vragen... en... en we hebben geen geld en..."

„Weet je wat Fedjah, volgende week ben ik hier weer, dan ga ik met jou mee naar je vader en dan vragen we het aan hem. En dat geld... daar spreken we niet over. Het. is helemaal voor niets."

Fedjah kan het niet geloven. Zo'n vriendelijke dokter, die geen geld wil hebben en hem toch beter wil maken.

„Met Gods hulp", had hij gezegd. Onbegrijpelijk. „En veel bidden om licht, ook in jouw jonge hart." Was dat niet nog onbegrijpelijker?

In de verte hoort hij nog het motorgeluid van de jeep...

Wat duurt een dag lang als je ergens op wacht. Traag kruipen dan de uren voorbij. Het lijkt wel of de wijzers van de klok stil blijven staan.

Zo was het ook voor Fedjah. Aan de stand van de zon kon hij voelen hoe laat het ongeveer was. Nu al naar huis gaan, heeft geen zin, vader is toch niet thuis en bovendien, vader zou boos zijn als hij zomaar midden op de dag zijn post bij de bron verlaat.

Zou vader het wel goed vinden? Vader is immers niet zo voor die „blanke" vreemdelingen en over een andere God moet je helemaal niet spreken. Alleen Allah moet gediend' worden.

Stiekum had Fedjah wel eens een gesprek tussen vader en buurman gehoord dat ook over een vreemde God ging waarin sommige mensen uit de stad in geloofden. Nou, geen goed woord kan er voor af

Langzaam traag gaat de dag voorbij... Slechts enkele reizigers komen nog langs, verder blijft het stil onder de palmen. Eenzaam denkt een blinde jongen na over al het nieuws van deze dag...

Mopperend en scheldend komt vader die middag thuis uit de stad. Als het ooit tegengevallen was met zijn handel, dan was het vandaag wel. Slechts vijf manden heeft hij verkocht. Kan een mens daarvan bestaan? Is het leven niet hard? Wees eens eerlijk?

Even later komt Fedjah thuis. Op de terugweg heeft hij lopen piekeren hoe hij het aan vader vragen moet. Zal hij er direkt over beginnen, of zal hij wachten tot morgen als moeder ook weer thuis is?

Hij strompelt het huisje binnen, hij hoort vader al die weer aan het vlechten is. Dan besluit hij het toch maar tegelijk te vragen. Hij gaat naast vader zitten, mompelt een groet en zegt dan bedeesd: „Vader, ik kan misschien beter worden."

Vader legt zijn werk even neer.

„Praat geen onzin, jongen, we weten allemaal dat dit niet m.eer mogelijk is." Maar dan vertelt Fedjah alles wat hij die morgen heeft meegemaakt. Van de dokter in zijn jeep, dat hij volgende week terugkomt en over de God van de dokter die machtiger is dan Allah Dan springt vader op.

„Een God machtiger dan Allah... en jij gelooft dat. Jij laat je die onzin vertellen door zo'n vreemde snoeshaan, van een dokter? Er komt niets van in, je gaat niet mee, wat denk je nu wel? " Ergens diep in zijn hart heeft Fedjah het al geweten. Vader zou het nooit goed vinden. Misschien moeder wel. Maar vrouwen hebben hier, in het woestijngebied, niets te vertellen. De mannen maken de dienst uit.

Fedjah 'staat op, hij verlaat het huis, tegen de deurpost blijft hij even leunen. Hij staart in de verte, maar ziet niets. Dat kan ook niet. Fedjah is blind... en hij zal het, wel blijven ook Het leven in de woestijn is hard....

(wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen