OPDRINGERIGE CHRISTENEN?

Het was in de lift van een christelijk ziekenhuis. Een verpleegster — kennelijk uit de evangelische hoek — had er een pamflet in aangeplakt. Een oproep voor een bijeenkomst of zo iets. Met grote zwarte letters stond op wit gedrukt: „De liefde van Christus dringt ons". En iemand had daar met balpen aan toegevoegd: „op". De liefde van Christus. Opdringerig. Slechts twee lettertjes extra vormden de reaktie van de ontvanger van de blijde boodschap. Maar ze spraken boekdelen. Ik geloof niet dat die toevoeging van een onnozele grapjas afkomstig was. 't Was bittere haat in de jas van een grap.

Wel eens van de Reclame Code Commissie gehoord? Als je een pot mayonaise koopt en er staat „kerngezond" op, terwijl dat in feite niet zo is, kun je deze vorm, van misleidende reklame aangeven bij die kommissie. Dat kan ook in geval van reklame die beledigend is voor een persoon of een groep. De kommissie kan dan zulke reklame verbieden. Welnu, niet zo lang geleden diende iemand bij de Reclame Code Commissie een klacht in betreffende stations-affiches met evangelisatieteksten. De klacht luidde: „Als niet-gelovige raakt zo'n tekst mij persoonlijk en voel ik mij er door beledigd. Ik vraag mij daarom af, of het is toegestaan op deze wijze een grote bevolkingsgroep te beledigen".

Als een christen zijn „medereiziger naar de eeuwigheid" meedeelt dat hij van de zonde verlost moet worden, wordt, dat dus als een belediging ervaren. Dat doet denken aan de tijdgenoten van Noach. Zij namen zijn oordeelsaankondiging niet ernstig.

In onze tijd gaat het nog verder: men voelt zich beledigd door het Woord van God. (Even een vraag er tussendoor: hoe Stel jij je op tegenover' het Woord van God? ) Op een bijeenkomst over het voorontwerp van een wet gelijke behandeling sprak ik enkele weken geleden een lid van de homofielenbeweging. Ik had hem uitgelegd waarom hij, als hij „zo" eiste te kunnen leven, niet op een christelijke school als leraar geaksepteerd zou kunnen worden. Een christelijk schoolbestuur zou door akseptatie van zijn gedrag immers de wet van God overtreden! Waarop hij bits antwoordde: „Maar ik hoef me toch niet door die God van jou te laten ringeloren...? "

Opdringerige christenen. Daar komt het op neer. Geen wonder. Christen komt van Christus: Steen des-aanstoots en Rots der ergernis.

Waarom is een politieman zo lastig? Omdat hij zo'n vervelend karakter heeft? Of omdat hij je aan de wet herinnert? Juist, dat laatste. Je wilt. niet weten dat je harder dan 50 reed en daarom is de agént de boosdoener!

Evenzo komt Gods wil, zeker in een tijd van de rechten van de mens, erg ongelegen. En daarom zijn de boodschappers, de vertolkers van die wil, onuitstaanbaar. Je mag niet zwemmen op zondag, niet ongehuwd samenwonen, geen. homofiel leven leiden, geen zwangerschap afbreken, geen eind aan je leven maken vlak voor de ouderdomsgebreken komen. En dat allemaal omdat die christenen toevallig in een God geloven. Wat een opdingerigheid! Dat ze zichzelf die eis stellen, laat ze zo bekrompen zijn. Maar dat ze een ander die eis opleggen! Ongehoord!!

Het is al eerder gebeurd dat chistenen als lastige mensen betiteld werden. Christen wa's aanvankelijk een scheldwoord. Toen is langzamerhand de kerk afgedwaald. Maar niet voorgoed. De Reformatie kwam. De leer werd gezuiverd.

Daarna kwam de Nadere Reformatie: bij een zuivere leer van de rechtvaardigmaking behoort een leven in de heiligmaking. De praktijk der godzaligheid werd beklemtoond. Maar dat gebeurde allemaal in een tijd waarin op cón of andere manier het Godsbesef nog leefde. Het lijkt er veel op dat die tijd voorbij is.

Wij, (doop)leden van de Gereformeerde Gemeenten, menen de leer van de Nadere Reformatie te bezitten. Wij voelen ons: er veilig bij. Wij beklemtonen de kenmerken van het ware geloof: de erkenning van de volledige rechteloosheid van onszelf en het zien op Jezus. En dat is een goede zaak. Maar is het voldoende? We leven in een tijd dat de

christennaam weer een scheldwoord wordt. Zoals in 't begin. En duidelijker dan tot op heden het geval was, zal dan het kenmerk naar voren komen, dat de Heere JezUs, naast alle andere kenmerken, van het ware geloof gaf. Het drukken van zijn voetstappen, het belijden van Zijn Naam voor de mengen. Hij verloochent immers voor de Vader de naam van hen, die Zijn Naam voor de mensen verloochenen!

De wereld gaat ons-een keuze afdwingen. De tijd breekt aan dat veel spottende blikken van dienstmaagden ons aangrijnzen.

Christus heeft voor de Zijnen gebeden dat hun geloof niet ophoude. Èen verhoord gebed. Voor de Zijnen. Daarom ligt de zekerheid voor een bange toekomst in de inlijving in Christus. Maar die geschiedt niet zonder de oprechte erkenning dat wij, zélfs wij, de Heere eigenlijk zo opdringerig vinden met Zijn wetten die een streep door ons doen en laten, door ons hele bestaan, zetten. Dat besef is het, dat ons begrip geeft voor de wereldling, die ons niet uit kan staan. Dan kunnen we zelfs bidden voor schapen zonder herder, voor mensen die ons maar opdringerige christenen vinden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen