ENKELE GEDACHTEN OVER DE GODSDIENSTIGE OPVOEDING

ENKELE GEDACHTEN OVER DE. GODSDIENSTIGE OPVOEDING (Verslag van een „inleiding" gehouden in het gezinskamp, zomer 1981)

We leven met onze kinderen in een tijd vol veranderingen. Uiterlijk is dit bijvoorbeeld waar te nemen aan het uitgebouwd worden van dorpen. Maar ook op ekonomisch en kultureel gebied kunnen we grote veranderingen opmerken. Vergelijk eens schilderijen uit de Gouden Eeuw (Rembrandt) met het werk van een man als Karei Appel; vergelijk de muziek van Bach en Händel met de schrille kreten van de hedendaagse „muziek" en u wordt gekonfronteerd met een wereld die de harmonie kwijt is.

Het verval van kerkelijk Nederland

Het meest aangrijpend echter is het grote verval van kerkelijk Nederland. Het teruglopend kerkbezoek dwingt kerkeraden tot het afstoten van kerkgebouwen; regelmatig moet, zelfs tot afbraak worden overgegaan.

Een enige jaren geleden gehouden enquête leverde verbijsterende gegevens op betreffende de godsdienst. Enkele grepen: in 1966 verklaarde 48'% van de ondervraagden in Gód te geloven; in 1979 was dit percentage nog slechts 34°/o. En wat te denken van de veranderde opvattingen (ook in de kerken!) op zedelijk gebied ten aanzien van abortus, homofilie, alternatieve samenlevingsvormen, emancipatie en euthanasie!

Ouders, in deze snel veranderende wereld leven wij, en onze kinderen. In een tijd die gekenmerkt wordt door aantasting en ondermijning van het gezag. Niet alleen in de maatschappij, maar ook in school, kerk en gezin. Wat blijft van de autoriteit van Gods Woord over in de geschriften van vele moderne theologen? En Gods Kerk openbaart zich in verscheurdheid en verdeeldheid.

Het gaat ook ons niet voorbij!

Dit is de wereld van onze kinderen! Een wereld van eten, drinken, ten huwelijk nemen en geven: als in de dagen van Noach. Een wereld waarin de liefde zal verkouden Een wereld waarin met God geen rekening meer gehouden wordt.

Ouders, hoe is dit alles bij ons? Groeit ons kind nog op in een christelijk gezin? Want de genoemde zaken gaan onze gezinnen niet voorbij. Ook uit onze gemeenten gaan jaarlijks tientallen jongeren weg, die „nergens" meer aan doen

Wat kan hiervan de oorzaak zijn?

Op deze vraag is geen afdoend antwoord te geven. Maar moeten we niet vrezen dat voor het grootste deel de schuld in het gezin gezocht moet worden?

Staat in onze gezinnen het Woord nog centraal? De christelijke opvoeding is immers godsdienstig van aard. Godsdienstige opvoeding is niet een apart stukje van de opvoeding, maar de gehele opvoeding moet beheerst worden door het Woord! Koelman zegt in zijn „Plichten": „Kinderen moeten opgevoed worden voor God". In konkrete situaties vertaald betekent dit dat wij op een christelijke wijze met geld moeten leren omgaan; moeten leren onze naaste lief te hebben en iets apart te leggen voor de naaste in nood. In het christelijk gezin funktioneert de liefde!

Gaapt er bij de ouders een diepe kloof tussen leer en leven, dan heeft, dit funeste gevolgen voor de godsdienstige opvoeding van het kind. Het eisen van alle mogelijke godsdienstige plichtplegingen zonder zich zelf maar enigszins om God te bekommeren of met Zijn wil rekening te houden, maakt geen diepe indruk.

Een derde zaak die binnen ons gezin moet funktioneren is het gebed. Zowel in het gebed aan tafel als in de binnenkamer moeten de noden en behoeften voor de Heere gebracht worden. Wulfert Floor zegt: „U moet bidden voor én met uw kinderen". Godsdienstige opvoeding zonder gebed is als een boom zonder wortels. Velen zeggen: „Ik kan niet bidden". Maar ontslaat dit van de plicht? Niemand kan bidden. Bidden wordt

geleerd op de leerschool van de Heilige Geest. Laat dat onze nood zijn, dat we niet kunnen bidden zoals het behoort, opdat vervuld worde: „Op uw noodgeschrei deed Ik grote wonderen."

Laat het gebed eerlijk en oprecht zijn. Daarom heeft het „vrije" gebed de voorkeur boven het formuliergebed. Leer uw kinderen naast de gebruikelijke kindergebedjes op eenvoudige wijze de noden van gezin en familie verwoorden; leer ze bidden voor opa enoma, voor het broertje of zusje in het ziekenhuis. Laat het gebed funktioneren!!

Hoe leven we onze kinderen voor?

Een ander aspekt van de christelijke opvoeding is: Hoe leven we onze kinderen voor? Hoe spreken we over het Woord, de ambtsdragers, de kerk?

Hoe is onze houding ten opzichte van de prediking? Wordt de preek thuis nog besproken met de kinderen, de moeilijke gedeelten nog eens uitgelegd? Vertelt u, moeders, nog de bijbelverhalen aan uw kleintjes?

Hoe staat u tegenover de ambtsdragers? Ook ambtsdragers zijn zondige mensen en hebben veel tekorten. Ze moeten zich in het verborgen veel bij de Iieere aanklagen. Toch behaagt het de Heere Zijn kerk door middel van de ambten te regeren. Laten zij zich gedragen weten door onze gebeden. Pas op voor kritische woorden of een minachtende houding. Zijn er zaken waarin zij u teleurstellen, bespreek die dan niet aan tafel met uw kinderen, maar leg ze de Heere voor!

Hoe is uw kerkgang? Bedenk toch: een slordige kerkgang van de ouders wreekt zich op de kinderen. Laat uw liefde voor Gods Woord, Gods volk, Gods instellingen door uw kinderen gezien worden.

Geroepen tot opvoeden!

Dit alles overdenkend staan wij, naar het getuigenis van Gods Woord, voor een onmogelijke taak! Kinderen zijn een zegen des Heeren. Maar onze kinderen, geboren met een ziel voor de eeuwigheid, komen op een Gode-vijandige wereld. Hoe moeten wij opvoeden tot eer van God en eeuwig zieleheil? Wij kunnen onze kinderen toch zelf niet bekeren? Wie zal de dode tot het leven wekken? Heeft al ons doen wel nut? Hoe zal ons kind in deze verworden wereld staande blijven?

Al deze vragen zouden ons de moed kunnen benemen kinderen in deze tijd groot te brengen. Gods Woord wijst echter ook hierin de weg. Henoch leefde ook in een verschrikkelijke tijd. De wereld riep om een oordeel. Gezongen werd het lied van de macht en van het eigen „ik". Met God was afgerekend. En... Gods volk had zich met cle wereld verzwagerd. Maar wat staat er dan van Henoch geschreven? „En Henoch wandelde met God, nadat hij Meihusalach gewonnen had, driehonderd jaren; en hij gewon zonen en dochteren"!

Welk een voorrecht mocht ook David bezitten. Hij getuigt in Psalm 22: „Op U ben ik geworpen van de baarmoeder af; van de buik' mijner moeder aan zijt Gij mijn God". Wat een geloofszaak is dat voor die moeder van David geweest.

Ouders, we worden geroepen op te voeden, maar wie is tot deze dingen bekwaam? Aan onze zijde is er alleen maar tekort, is er schuld. Is de-christelijke opvoeding dan een hopeloos werk? Nee, want God roept ons. Onze plicht is om te planten en nat te maken. In de weg der middelen moet gedaan worden wat in het vermogen ligt. Maar in de diepe overtuiging dat het onzerzijds verzondigd is.

Schenke de Heere Hem heilig lastig te vallen met het Woord, dat Hij Zelf liet optekenen: „Zijn trouw rust zelfs op 't late nageslacht". Hij heeft het beloofd: „Zolang er de zon en de maan zullen zijn, zal Mijn Naam van kind tot kind worden voortgeplant". Misschien hebt u in deze tijd van verval zorgen om uw kinderen. U kunt hen niet bewaren; zij zichzelf ook niet. Wat is het dan een voorrecht hen te mogen overgeven in de hand des Heeren. Er is geen sterker wapen in deze strijd dan het gebed, de worsteling voor Gods Aangezicht. Zeker is het waar dat God uw gebed nooit verhoren kan om u of uw bidden. Maar Hij doet het om Zijns Naams wil. En hier ligt de enige pleitgrond.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen