LICHT IN DE WOESTIJN

Met z'n rode pen krast hij El-Asban aan. Daar zal hij het eerst naar toe gaan... morgen in de jeeep, de zandheuvels en de brandende zonneschijn trotserend.

Wordt El-Asban nu toch nog belangrijk? Is er toch nog iemand die van het bestaan afweet en er zich om bekommert?

Door een bons op de deur wordt Fedjah wakker. „Eruit, 't is tijd".

Vader neemt niet eens de moeite om het slaapvertrek van Fedjah binnen te gaan. Brommend gaat hij naar buiten. Wat brood heeft hij op de tafel neergezet. Het jong vindt het wel... Je moet ze niet te veel verwennen...

Tastend vind Fedjah zijn weg. Met wat water verdrijft hij het laatste restje slaap. Hij werkt zijn brood naar binnen en zucht... Weer een nieuwe dag weer naar de bron, onder de bomen in de schaduw weer afwachten of er iemand iets in z'n hand stopt. O, waarom leeft hij toch eigenlijk nog, waarom heeft Allah hem niet.....

Maar dan schrikt hij, nee zo mag hij niet denken, dat zijn heel boze gedachten, en zo snel als hij kan, gaat hij naar de bron.

Om in de brandende zon te rijden is geen pretje. Maar dan nog omgeven door alleen maar zand, dat de warmte weerspiegelt, is nog minder prettig.

Toch rijdt dr. Willems in zijn open jeep over de weg die naar El-Asban leidt.

Hij heeft na het morgenspreekuur in het ziekenhuis toch maar besloten om op reis te gaan. Zoals hij nu werkt ontmoet hij een te kleine kring mensen.

O, hij weet wel dat er enorm veel zieken wegblijven, die door hem niet geholpen worden. Het is bij velen in de omgeving wel doorgedrongen dat hij ook tegelijk over een onbekende God spreekt, dat Die alleen gediend moet worden. En dat willen ze niet. Ze dienen Allah toch

Nee, zo'n vreemde dokter., , daar moet je niet zijn.

Dan rijdt hij El-Asban binnen. Met een ruk zet hij de jeep onder de palmbomen bij de bron neer. Hij wist met een zakdoek zijn voorhoofd af......

„Pfff... je zou bijna smelten". Hij springt uit de wagen en dan... dan ziet hij op een afstand een jongen zitten... een blinde jongen: Fedjah!

„Aalmoes, heb meelij..." klinkt het automatisch uit Fedjah's mond. Vol verwachting steekt hij zijn hand uit. Zal hij dit keer wat krijgen? Of is het alleen maar een grote mond wat hem te wachten staat? Nog zegt dr. Willems niets. Langzaam nadert hij Fedjah. „Ik heb geen geld", zegt, hij dan.

Fedjah is al teleurgesteld. Nou loop dan door, daar is het mij toch om te doen! „Ik heb echter wel wat anders, iets dat veel meer waard is dan geld. Waar je veel rijker door wordt." En dan begint dr. Willems te vertellen. Is het Gods hand die hem hier heeft gebracht?

Fedjah hoort dat hij dokter is en dat er toch nog een kleine kans op genezing mogelijk is. „Maar dat is niet het enige dat veel waard is" besluit de dokter, „ook is het donker in je hart, dat komt door al het boze, al het verkeerde dat we steeds weer doen. Ook daar moet het licht worden, daar moet plaats gemaakt worden voor de Heere Jezus, en als je bij mij komt in het ziekenhuis zal ik je er nog veel meer over vertellen. Daar moet je om bidden, veel om vragen "

„Maar ik ik bid ook veel ik heb ook aan Allah gevraagd of hij mij het licht in mijn ogen teruggeven wil maar het lijkt wel of... of Allah mij niet hoort."

Dr. Willems gaat eens recht zitten, nog iets dichter bij de magere jongen. Diep meelij welt op in zijn hart. Hoe herinnert hij zijn roeping „...nog meer schapen, die van deze stal niet zijn..."

(wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen