EEM MEDISCH-ETHISCHE KANTTEKENING

De tijd rond de jaarwisseling is in engére of bredere betekenis een tijd van bezinning, van inventarisatie en het opmaken van de balans. Het is de tijd van achteromkijken en vooruitzien. Als ik in deze kanttekening hetzelfde doe, zijn er op medisch-ethisch terrein in 1981 ingrijpende veranderingen gekomen.

Abortus arte provocatus

1981 is het jaar waarin het ondanks protest, ondanks vele bedenkingen, kwam tot een wettelijke regeling van de abortus. Ook de leden van de Eerste Kamer hebben zich uitgesproken vóór het behandelde wetsontwerp.

Zo is er een wet gekomen op grond 1 waarvan de uitvoering van abortus arte provocatus in principe niet meer strafbaar is.

Abortus is gelegaliseerd. Voorwaar een mijlpaal in de geneeskunde. Een mijlpaal in onze vaderlandse geschiedenis. De gevolgen blijven niet uit.

Het jaar 1981 was nog niet voorbij of er verschenen al publikaties als: „Landelijke opleiding abortus-artsen dringend noodzakelijk" en „Abortusklinieken worden in hun bestaan bedreigd". Nee, abortus is geen randverschijnsel meer, abortus hoort er wettelijk bij.

Euthanasie

De disku'ssie rond de euthanasie ging door, en won terrein. Euthanasie is aan de orde van de dag. (Alleen al het zonodige sterke pijnstillende medicijn toedienen, kan een aktieve ingreep, aktieve euthanasie inhouden).

De gedachte-ontwikkeling gaat dóór!! „Zelfdoding" en zelfs hulp bij zelfdoding zijn geen onbekende begrippen meer.

Deze ontwikkeling gaat veel harder en is veel ingrijpender dan die rond de abortus-problematiek.

Voor abortus kan uiteraard alleen een zwangere vrouw in aanmerking komen en dan nog alleen wanneer zij dat wil. Voor de euthanasie komt een veel bredere kring in aanmerking.

We moeten hierbij niet alleen aan ongeneeslijk zieken denken, maar vooral ook aan lichamelijk en geestelijk gehandicapten en bejaarden.

Hoe lang is hun leven nog veilig? Hoe lang is ons leven nog veilig?

Mogelijk is de tijd niet ver meer dat. de huisarts bij zijn verwijzing naar een specialist in de eerste plaats met deze faktoren rekening zal moeten houden, als hij tenminste zelf eerbied heeft voor het van God gegeven leven.

Vruchtwateronderzoek

In september 1981 ontvingen alle huisartsen het informatiepakket: „'t Is maar dat je het weet...", van de vereniging „Samenwerkende Ouder-en Patiëntenorganisatie", met als doel een attitudeverandering te bewerkstelligen, dus om onze visie, onze kijk op deze zaken te veranderen. Zo zou, mede dankzij de huidige wetenschappelijke kennis, mogelijk het aantal van ongeveer 10.000 kinderen, die jaarlijks in ons land geboren worden met een lichamelijk en/of geestelijke handicap, te verminderen zijn, o.a. dank zij vruchtwateronderzoek.

Dit gaat echter alleen op, wanneer alle daarvoor in aanmerking komende gevallen aan een vruchtwateronderzoek worden" onderworpen, én de positieve bevindingen (dus als er waarschijnlijk een afwijking is) worden gevolgd door een abortus provocatus.

Je kunt deze folder tegenkomen in de wachtkamer van je huisarts, want daar was dat informatiepakket voor bedoeld.

Transplantatie

Uit het voorgaande moet je niet afleiden dat het menselijk leven veronachtzaamd wordt. Zeker niet, als we bijvoorbeeld letten op de ontwikkelingen in orgaantransplantaties, uitbreiding van de mogelijkheden voor hartoperaties, uitbreiding van de opvangmogelijkheden van te vroeg geboren baby's, enz., enz., enz.

Voor een leven doet men alles, tot transplantaties toe. Zelfs op postkantoren en natuurlijk in de wachtkamers van arsten en ziekenhuizen kan men de brochures vinden van de Stichting Orgaan-en Weefseldonorwerving.

Ging het in 1980 nog vooral om de werving van eventuele donoren om zijn nieren voor transplantatie beschikbaar te 'stellen, in 1981 dook genoemde stichting op met het doel zoveel mogelijk mensen te bewegen een donor-codicil te dragen.

Dat is een wilsbeschikking, een soort testament, waarin men verklaart zijn organen of weefsels (dus eigenlijk zijn hele lichaam) na het overlijden beschikbaar te stellen voor transplantatiedoeleinden.

Donor worden is een mooie opdracht, lijkt het en volgens een opinie-onderzoek zou 98% van de nederlandse bevolking het daarmee eens zijn.

Heel belangrijk daarbij i's de vraag wat men verstaat onder: „na het overlijden". Is er dan nog de ruimte voor sterven? Als dat een vraag is, hoe moet je dan staan tegenover transplantaties? Mag je een orgaan van een ander in je lichaam laten plaatsen? De ontwikkeling op technisch gebied gaat door. Straks misschien wel levertransplantaties, enz. De vragen op dit gebied zijn vele, een voortdurende bezinnnig is noodzakelijk.

Er Is iets aan het veranderen

Het schijnt alsof de waarde van. het leven verandert. Niets is minder waar, want de waarde van het leven kan niet veranderen. Die is bepaald, en is niet afhankelijk van ónze normen, ónze kennis of ónze waardering. Het is echter ónze waardering van het leven die aan het veranderen is.

Daarbij komt dat onze normen veranderen en steeds minder zijn gestoeld en gefundeerd op bijbelse beginselen.

Het Richtsnoer dat de Bijbel geeft wordt steeds meer losgelaten en dan zijn de uitkomsten niet te voorspellen, alleen maar te vrezen. Het leven, bijzonder het menselijk leven, is door God gegeven en daarmee door God waarde-bepaaldmenselijk-leven. De zin van het leven is niet onze-zin.

Er is nog iets aan het veranderen

Toch is er een groep mensen, ook in onze kringen, die aanvoelt dat het met de geneeskunde de verkeerde kant op gaat. Zij zien het. De technologie en de chemie (o.a. de geneesmiddelen) maken ernstig inbreuk op de natuur. Wat voor gevolgen kan alleen de bestraling niet •hebben? En wat kunnen al deze dingen in het nageslacht teweeg brengen?

Het hele natuurlijke bestaan wordt aangetast. Maar gelukkig! Er zijn „veiliger" methoden om van je kwalen en klachten af te komen en „baat het niet, schaden doet het evenmin".

Zo komen velen terecht bij iriscopisten, magnetiseurs, strijkers, kijkers en wat er al niet voor genezers bezocht worden, tot zelfs in België en Duitsland toe.

Alternatieve geneeswijzen

Dit doet velen te zeer denken aan duivelskunstenarij en bijgeloof en zij wenden zich tot homeopaten, voeding'stherapeuten, moerman-artsen, natuurgeneeskundigen enz. Men kan zich daar veilig aan toevertrouwen. Toch is men er zich onvoldoende van bewust dat het juist in de alternatieve geneeskunde

meestal niet gaat om één bepaalde vorm van „geneeskunde" maar om een kombinatie van verschillende methoden om de ziekte vast te stellen en een verscheidenheid van behandelmethoden.

Zo zijn veel natuurgeneeskundigen tevens iriscopist en veel homeopaten zijn iriscopist, soms zelfs tevens acupuncturist, neuraaltherapeut en wat al niet meer. Het is de vraag of we elke behandeling die helpt ook inderdaad mogen gebruiken.

Slot

De geneeskunde is een levensgevaarlijk terrein en de alternatieve geneeskunde is tevens een geestes-gevaarlijk terrein. Het gaat er maar om waar we ons aan toevertrouwen.

Wij geven ons vaak zo gemakkelijk aan iemand over, of dat nou de specialist is of de natuurgeneeskundige, maar waar verwachten we het van?

Wat zou het anders zijn als wij niet alleen beleden, maar ook bëlééfden, dat gezondheid en ziekte niet bij geval, maar van Zijn vaderlijke hand ons toekomen (H. C. vr. en antw. 27).

We zouden ons dan aan de Heere toevertrouwen en, kennende onze grootste kwaal, in de eerste plaats de toevlucht nemen tot de Grote Medicijnmeester. Dat zou ons aan de andere kant behoeden voor onverschilligheid en onvoorzichtigheid bij het zoeken naar hulp voor onze lichamelijke en/of psychische klachten.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen