VADERS BRIEF

Ons vervolgverhaal DEEL I

Het is vroeg in de morgen. Moeder Kovaj zit nog aan tafel. In het midden staat een grote pan, er rondom staan lege kommen. Op de grond 'scharrelen twee kleintjes in het rond. Van een stuk brood maken ze kleine brokjes die hard genoeg zijn om er knikkers van te maken.

Moeder zit met haar beide handen onder haar hoofd. Ze heeft het al een paar uur erg druk gehad. Nu even uitblazen voor de baby geholpen moet worden. De twee jongens, Nikolaj en Lev zijn al naar school.

„Wat zal het weer moeilijk wennen zijn voor ze", denkt moeder.

Nikolaj en Lev zijn de enige twee christenjongens op school. En wat moeten ze dat vaak horen en voelen. Wat is moeder Kovaj dankbaar dat de twee jongens samen kunnen gaan. Ze hebben veel steun aan elkaar.

Ook vader is al vroeg vertrokken. Weggegaan naar zijn werk.

„Wat hebben we het goed", denkt moeder. Velen van onze vrienden hebben het erg moeilijk omdat de vaders niet meer thuis zijn. En wij zijn nog allemaal bij elkaar. Vader heeft werk, ook dat is bijzonder. Want voor vaders die christen willen zijn, is het krijgen van werk o .zo moeilijk.

Vader Kovaj werkt op de houtfabriek. Vaak moet hij wel het minst leuke-werk doen. Maar daarover zegt hij niet veel. Dat vindt hij niet erg. Erg: vindt; hij het wel wanneer de mensen bij hem op de fabriek spottend spreken over het Woord van God. Dat doet vader Kovaj pijn.

Opeens schrikt moeder op uit haar gepeins. O, wat dom, ze vergeet helemaal de kleine meid boven in bed. Vlug zal ze haar gaan helpen; daarna is er nog veel meer te doen vandaag.

„Ik zal proberen klaar te zijn met al mijn werk wanneer de kinderen thuiskomen!" En met dat besluit gaat moeder stevig aan de gang.

Die middag hoort moeder al vroeger dan ze verwacht had, de stemmen van de kinderen. Ze loopt snel naar het raam en ja hoor, daar ziet ze Lev en Nikolaj al. Moeder zwaait uitbundig en de jongens zwaaien opgewonden terug. Even later komen ze binnen.

„Moeder, luister eens", roept de een en de ander zegt: „O moe, het is zo erg." „Jongens, rustig even, als jullie zo door elkaar praten, begrijp ik jullie niet." Moeder denkt direkt aan één of ander voorval op school. Natuurlijk zijn de jongens weer geplaagd. Ze moesten in de les misschien wel weer dingen zeggen van de meester die niet waar zijn. „O kinderen, het zal in dit land steeds moeilijker worden, ook voor jullie!" denkt moeder.

Maar moeder merkt direkt dat het drukke, opgewonden praten van de jongens dit keer niet met school te maken heeft. „Moeder, o het is zo erg", begint Lev, de jongste weer. „O, als ze vader te pakken krijgen."

En dan hoort moeder het. Vlakbij de school op het grote aanplakbord hebben ze het gezien. Daar tussen allerlei berichten in, zag Lev opeens een foto van een man die veel op vader leek. En toen de jongens beter keken zagen ze het echt. Ze lazen onder de foto: Gezocht: Gleb Kovaj.. Oud 36 jaar. Deze persoon wordt verdacht verschillende diefstallen te hebben gepleegd. De aanbrenger van bovengenoemde persoon is van goede beloning verzekerd.

Het bericht weten de jongens goed. Snel hebben ze het uit het hoofd geleerd. En moeder luistert. Ze laat de jongens na elkaar vertellen en van beiden hoort ze hetzelfde. Haar gezicht is wit geworden, haar ogen 'staan strak en ze moet moeite doen om haar tranen te bedwingen.

„O vader", denkt ze, „zal het nu met jou ook gebeuren? ”

Als de jongens klaar zijn met vertellen, blijft het een poosje stil. Dan zegt moeder: „Kom jongens, eerst zullen we met elkaar gaan bidden voor vader en voor ons.”

Moeder haalt ook de kleintjes op en samen knielen ze neer op de grond. Moeder bidt eerst hardop, en dan ook Lev en Nikolaj. Ze vertellen wat hen bezighoudt aan de Heere, ze vragen of Hij vooral vader helpen wil en of Hij ook over hen hier thuis wil waken. Ook vergeten ze hun vrienden niet, die in de gevangenis zijn of werken moeten in de kampen.

Moeder eindigt het gebed met de woorden „Maar Uw wil geschiede". Ze zegt het zacht en voorzichtig. Hoe moeilijk het ook is. Moeder weet dat het goed is wat de Heere doet en ze hoopt dat God haar kracht geeft in alles wat er misschien komen gaat.

De avondmaaltijd is opeens zo heel anders geworden. Eén stoel staat er leeg aan tafel en ook blijft er één lege kom. Vader is er niet. Moeder hoopte zo dat vader thuis zou komen uit zijn werk. Nu is het al avond. Waar vader is? Niemand weet het. Ook 's avonds komt vader niet. Vaak bidt moeder stil in de kamer, maar als het bedtijd voor de kinderen is, bidt het hele gezin nog een keer. Dan gaan de kinderen slapen.

„Jongens", zegt moeder tegen Nikolaj en Lev. „Ik denk, dat vader niet meer thuis komt. Hij zal al opgepakt zijn op ide fabriek. Ons werk is alleen te bidden voor vader. Doe dat maar wanneer je niet slapen kunt. Dag jongens.”

Zo vlug als de dag voor moeder voorbijgegaan was, zo lang duurt deze vreemde1 stille avond.

Laat, ' al bijna tegen middernacht, wil moeder nog één keer bidden met haar 'bele gezin. Ze maakt de kinderen wakker en opnieuw knielen ze allen neer. Ook nu vragen de beide jongens of ze vader weer mogen zien, hier bij hen in Hun eigen huis.

Dan gaan allen, ook moeder, naar bed; het-wordt stil in huis.

Moeder denkt: „Ik ga niet slapen." Maar lang ligt ze niet meer wakker; ook Lev en Nikolaj glijden weg in een diepe slaap.

Ergens, zomaar midden in de nacht schrikt moeder wakker. Het lijkt of ze voetstappen hoort naast het huis. Ze luistert even heel ingespannen. Warempel, ze hoort nu ook wat schuifelen in huis. Wat nu? De deur had ze toch dichtgedaan? Zacht gaat moeder uit bed en opent wat angstig de deur van de kamer. En dan?

Ze ziet beneden een heel flauw olielichtje branden en daarbij, niet. te geloven, daar staat vader. Moeder kan even niets zeggen en dan komt er: „Joh, ben jij het? Kom gauw naar boven en doe het licht, maar uit.”

Wat een blijdschap opeens midden in de nacht. Lev en Nikolaj worden wakker. En o, wat zijn zij ook blij.

„Vader, bent u er weer? Weer thuis bij ons? ”

Vader vertelt hoe zijn baas gehoord had dat de politie hem zocht.

„Hij kon me zo laten pakken. Maar wat een wonder, dat is niet gebeurd. Ik mocht van hem naar huis, maar moest direkt vertrekken; mijn werk ben ik nu weer kwijt. Ik heb me verstopt in het park en heb daar gezeten tot nu toe. Ik ben blijven zitten tot ik dacht, dat er geen mensen meer zouden rondlopen. Veilig ben ik nergens meer, denk ik.”

Dit laatste zei vader Kovaj met trieste stem. Maar moeder zegt dan: „Maar wat fijn dat je nu bij ons bent.”

Na veel praten gaan vader, moeder en de jongens weer slapen. Opnieuw zijn ze eerst weer met elkaar in gebed gegaan om zo de Heere te danken voor Zijn hulp en bewaring.

De volgende ochtend al worden er in het huis van de familie Kovaj plannen gemaakt voor de komende tijd.

Vader zal onderduiken in de kerkzaal beneden waar de kelder is. De mensen van de gemeente vinden het goed te zoeken naar een andere ruimte voor de kerkdiensten. Wel besluit vader dagelijks tegen middernacht even naar buiten te gaan. Hij houdt zo van de buitenlucht.

Zo wordt vader een verstekeling terwijl hij onschuldig is.

De eerste dagen schrikt moeder steeds wanneer onbekenden haar huis binnenkomen. Zo gaan er weken voorbij. De schuilplaats van vader blijft geheim. Ook voor Nikolaj en Lev is het een tijd van spanning. Buitenshuis zwijgen ze over vader en langzaam aan wordt zijn naam ook minder door de anderen genoemd.

wordt vervolgd

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen