LEER EN LEVEN IN DE SOVJET-UNIE

De grondslagen van het russische rijk werden gelegd door vorst Vladimir van Kiev. In 988 ging deze vorst over tot het grieks-ort.hodox geloof, waarna hij de orthodoxe kerk tot staatskerk maakte.

De relatie tussen de staat en de staatskerk is in het oude Rusland altijd bijzonder hecht geweest. Tegen iedere andere geloofsovertuiging werd meedogenloos hard opgetreden. Buitenlandse invloeden werden zorgvuldig geweerd. Het verspreiden van de Bijbel werd als staatsgevaarlijk beschouwd en was dan ook een levensgevaarlijke bezigheid. Pas in 1877 was er een volledige Bijbel in de russische taal beschikbaar. In feite is de Sovjet-Unie een zendingsterrein; in veel van de streektalen is er nog geen voltooide bijbelvertaling gereed.

De revolutie

De eeuwenoude eenheid van de staat met de orthodoxe kerk werd in 1917 door de revolutie verbroken. De bevoorrechte kerk werd vervolgde kerk.

Voor de andere kerken brak er een periode van rust én groei aan. De vijandschap van de revolutionairen richtte zich aanvankelijk alleen tegen de oude staatskerk.

Een zwijgende kerk?

De kentering kwam in 1929 toen „de wet op de religieuze erediensten" werd ingevoerd. Door deze wet werd de christenen verboden in het openbaar uit te komen voor hun overtuiging. De gemeenten mochten alleen voortbestaan na registratie. Aan zo'n registratie werden allerlei voorwaarden verbonden.

Zelfs na registratie mochten er slechts „goedgekeurde" preken gehouden worden binnen het kerkgebouw. Jeugdwerk, catechisatie, diakonie of vrouwenvereniging waren ten strengste verboden. Deze wet verwekte veel verzet; een golf van arrestaties was het gevolg.

De grote leugen

Sinds de Tweede Wereldoorlog wordt er in de strijd tegen de godsdienst nog een ander wapen gebruikt, naast „de wet op de religies". De kerken worden gedwongen de leiding te centraliseren, waarna de „top" door intimidatie gebracht wordt tot het helpen verwoesten van de eigen kerk. Deze leiders van (geregistreerde) kerken worden door de overheid in staat gesteld buitenlandse propagandareizen te maken.

Bij hun kontakten met buitenlanders verdedigen deze door de staat erkende en gesteunde leiders de visie van de overheid op godsdienst „vrijheid”.

De leiders van de niet-geregistreerde (niet door de overheid geregisseerde) kerken zitten ondertussen in de gevangenis of leven ondergronds. Van de nietgeregistreerde groepen zijn de baptisten het best georganiseerd, over hun lot is dan ook het meest bekend.

Propaganda en praktijk

„In ons land bestaat er godsdienstvrijheid, maar dat betekent nog niet dat we dwepers hun gang laten gaan ...”

Eén van de mensen die door de officiële vertegenwoordigers van de kerk met „dweper" betiteld wordt, is Michail Chorev. Hij is prediker en leider der nietgeregistreerde baptisten. De Heere gaf

deze prediker een groot onderscheidingsvermogen in geestelijke zaken waardoor hij één der steunpilaren van de russische kerk werd. Momenteel zit hij een vonnis van vijf jaar uit.

De belangrijkste aanklacht die tegen hem werd ingebracht tijdens zijn strafproces was dat hij in een preek over Daniël 3 (de jongelingen die God meer vreesden dan Nebukadnezars vurige oven) de christenen opriep God meer te gehoorzamen dan de mensen.

„Kinderen moeten zelf kiezen wanneer ze tot de jaren van onderscheid zijn gekomen. Het is ongezond voor hun ontwikkeling als jongeren zich met godsdienst bezig houden...”

In een strafkamp omringd door beren en tijgers, bevolkt door zware misdadigers, leeft Galina Viltsjinskaja. Ze is 23 jaar oud en werd veroordeeld wegens het leiden van een christelijk jeugdkamp. De arrestatie verhinderde de voltrekking van haar huwelijk. Door de ontberingen wordt voor haar leven gevreesd. Toch zwijgt ze niet over haar hoop en verwachting. Ook onder de bevolking van dit strafkamp klinken de klanken van het evangelie.

„Gebrek aan bijbels? Welnee, we mogen ze zelf in Moskou drukken en we stellen er zelfs van ter beschikking aan buitenlandse bibliotheken”

Op dit moment zijn in heel Rusland verspreid in het diepste geheim (vooral jonge) mensen bezig om bijbels en andere christelijke boeken te drukken. Voor dit werk is strikte geheimhouding noodzakelijk. De KGB (geheime politie) speurt overal om dit werk te verstoren. Ontdekking leidt onherroepelijk tot veroordeling.

„Berichten over geloofsvervolging? Leugens, het is anti-sovjet-agitatie.”

In Voroshilovgrad is Alexandra Kosoresova al bijna een jaar gevangen in haar eigen huis. Voor de deur een bewaker die moet verhinderen dat Alexandra vlucht. Alexandra is veroordeeld tot drie jaar voorwaardelijk strafkamp wegens haar werk als voorzitster van de Verwantenraad. Deze raad ziet het als haar taak berichten over geloofsvervolging te publiceren om daarmee christenen in en buiten de Sovjet-Unie de gelegenheid te geven mee te leven met de verdrukten. In de ogen van de Sovjets is dit gericht tegen de staat.

De Verwantenraad verleent bovendien morele en materiële steun aan gevangenen en hun gezinnen en ook dat brengt haar in botsing met de sovjetwetten, die steunverlening door partikulieren verbiedt.

Christenen in de Sovjet, - Unie die naar Gods Woord willen leven komen op allerlei terreinen van het leven in konflikt met de overheid. In ons land is het nog mogelijk betrekkelijk ongestoord te leven. Uiterlijk lijken onze omstandigheden heel verschillend te zijn van de omstandigheden van de vervolgden.

Toch is de vijand overal ter wereld dezelfde: de vorst van de wereld gebruikt slechts verschillende methoden ter bereiking van zijn doel.

Daarom: Behoed uw hart boven al wat te bewaren is, want daaruit zijn de uitgangen des levens” (Spr. 4 : 23).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen