WOMENS CONFERENCE

20 mei 1981. Het is een gezellige drukte in de kerk van St. Catharines, (Amerika). Voor het eerst in de geschiedenis is er een vrouwenkonferentie georganiseerd vanuit de vijf gemeenten in Ontario. Er zijn drie verenigingen bijeen: uit Hamilton, St. Catharines en. Norwich en uit de gemeenten Bradford en Unionville zijn ook dames gekomen. Er zijn totaal 80 aanwezigen.

Ds. A. M. den Boer opent de bijeenkomst. Hij laat zingen Psalter 227, gaat voor in gebed en leest Luk. 10 : 38-42. Na een kort woord van. welkom wijst hij op het éne nodige dat Maria hadi gekozen en waarvan de Heere alleen de eer toekomt indien we dat mogen doen.

Twee onderwerpen worden er gehouden, die erg mooi op elkaar aansluiten: Ds. C. Harinck spreekt over: Gij zijt het zout der aarde".

Hij zegt daarin onder: „Christus spreekt hier tot hen die tot het Koninkrijk Gods behoren „Gij zijt het zout der aarde". De funktie van de discipelen is dus om in de wereld een „zout" te zijn.

Zout is zeer belangrijk: het is tegen bederf. Funktioneert Gods volk wel zoals het behoort?

Zout geeft smaak. De leer van. de discipelen moet de wereld, beïnvloeden. Hoe is dat in deze tijd? Is er nog sprake van beïnvloeding ten goede? In de tijd van de Reformatie was dat wel zo. Er zijn slechts weinig mensen die de Heere dienen. Maar weinig zout heeft ook invloed. Ons kleine, getal mag geen ekskuus zijn om niet te belijden dat we de Heere dienen. Het is onze plicht om het zout der wereld te zijn.

Aan Spurgeon werd eens gevraagd of men dan niet naar het zendingsveld zou moeten. Hij antwoordde: „Wat is uw beroep? Bent u huisvrouw? Dan is uw huis uw zendingsveld".

Ons gezin is dus ons zendingveld. Huisvrouw is een belangrijk beroep, ja, het belangrijkste omdat het gezin de basis is van de samenleving. Een christelijk gezin is het centrum van een christelijke samenleving.

Hebben wij zout in onszelf? Dat is een belangrijke vraag!

Zijn wij als kerkelijke gemeente het zout der wereld? Als het smakeloos is, dient het nergens voor dan om weggeworpen te worden.

Beïnvloeden wij als vrouwen onze samenleving ten goed? Bezitten wij het zout der heiligheid, of zijn we nergens goed' voor?

Soms lijkt Gods volk' als bomen in de winter. Er is wel leven in, maar het is niet zichtbaar. Het zout der genade is dan verborgen. Is er zout in onze gemeenten? In onze verenigingen? "

Het referaat van ds. Den Boer is getiteld : „Onze plaats in de samenleving". nen geven we hier weer.

„De tijd waarin v/e leven is een gevaarlijke tijd. Dat is voorspeld, in 2 Tim. 3 : 1: n weet dat in de laatste dagen ontstaan zullen zware tijden. Wij zijn dan ook in groot gevaar. De invloeden vanuit de wereld zijn velen. Vooral na de wereldoorlogen is er veel veranderd op vele terreinen.

De welvaart brengt ons meestal niet dichter bij de Heere maar drijft ons integendeel van Hem af.

Ook zijn er grote machten die de maatschappij veranderd hebben, zoals het nationaalsocialisme en het kommunisme. Zij hebben vooral de denkwereld veranderd.

En ook op ons, op de kerk en op de gezinnen heeft dit veranderde denken een enorme invloed uitgeoefend., waardoor vooral onze jonge mensen het erg moeilijk hebben.

Wat zegt Gods Woord over onze plaats in de maatschappij? Israël wordt ons ten. voorbeeld gesteld: zij moesten afgescheiden leven van de wereld en zich niet vermengen met de volkeren om' henheen. Israël leefde ook als vreemdeling irï Egypte. Zo moet ook onze plaats in de maatschappij zijn: als vreemdelingen.

Paulus zei: de wereld is mij gekruisigd en ik der wereld. Zijn hart was niet meer van de wereld. Het betekent niet dat we in een klooster moeten gaan, maar wel afgezonder van de wereld moeten leven. De wereld binnen onze muren en de wereld in ons hart is gevaarlijker dan de wereld om ons heen. We moeten door de wereld, we zijn er in, maar behoren niet van de wereld te zijn. En dat kan alleen als er in ons leven plaats is voor God. Dan is het leven anders dan van hen die van de wereld zijn. Dan zijn we ook een voorbeeld voor onze kinderen.

Voorleven is nog belangrijker dan met hen spreken. Toch het is ook belangrijk, vooral tegen jonge mensen, te spreken over de goedertierenheden des Heeren. Dat moet een invloed uitoefenen, ook op de samenleving.

De duivel wil in deze laatste dagen nog zo veel mogelijk mensen onder zijn macht krijgen, al verder en verder van de waarheid af. Dat zien we om-ons heen, ook in onze gezinnen.

Hebben wij, ondanks alle gemakken, nog wel tijd voor ons gezin? Of is ook onder ons een groot gezin niet welkom meer?

Voelen wij wel dat er een enorme invloed uitgaat van de wereld om ons heen?

Wanneer moeder buitenshuis werkt, heeft dat grote invloed op de kinderen. Ook op dat terrein probeert de duivel onze gezinnen te verwoesten!

Nu weten wij dat aan onze zijde alles te kort is, maar dat we toch, ook in ons gezin, de duivel moeten wederstaan. Hoe is het met de voorbereiding voor de catechisatie? En hoe staat het met de huisgodsdienst? De godsdienstige opvoeding van onze kinderen en jonge mensen is in de eerste plaats een taak van de ouders en daarna van de school en de kerk. Wordt onze taak in deze verstaan?

Een gezellig onderdeel van de dag is de lunch. De aankondiging in het kerkblad vermeldde o.a. de zinsnede: „Breng voorde lunch uw lievelingsgerecht: een warme schotel, salade of dessert mee". En iedereen heeft hier gehoor aan gegeven. Tijdens de pauze worden de meegebrachte schotels dan ook alle eer aangedaan. Bovendien geeft zo'n gezamenlijke maaltijd een ongedwongen sfeer en verhoogt het de gezelligheid.

De gehele dag is trouwens erg goed: er wordt veel gezongen, enkele gedichten voorgedragen en door mevrouw Berman een stukje voorgelezen uit een der boeken van J. C. Ryle, getiteld: „Vrouwen die de Heere op Zijn reis vergezellen".

Met de wens „tot de volgende konferentie" is men na het drinken van een kop koffie uiteen gegaan.

B. W. H.

OP ZIEKENBEZOEK VIA DE POST

AANHOUDEN! „Houdt sterk aan in het gebed”.

U zult zeggen: „Waarom zal ik aanhouden, de boodschap die ik kreeg was zo definitief, zo zonder hoop op " en vult u zelf maar in.

Koning Hiskia kreeg ook een boodschap, direkt van de Heere door Jesaja gebracht: „Geef bevel aan uw huis, want gij zult sterven, en niet leven". Wij zouden zeggen: , , 't Is onherroepelijk", maar Hiskia keerde zich van alle mensen af, èn bad tot de Heere, en weende gans zeer. Sterk aanhouden! Toen Jacob alleen overbleef in de nachtelijke uren bij Jabboks veer, waar hij zijn zondaarsnaam moest spellen, waarna hij de grootste zegen ontving, Jacob werd Israël —• Vorst Gods.

Daar werd het voor Jacob: „Pniël, ik heb God gezien, mijn ziel is gered geweest”.

In uw zieken-of bejaardenkamer vertoeven uw gedachten wel eens bij uw kinderjaren. Ons jonge hart begeerde vaak dingen waarvan onze ouders wisten dat het niet goed voor ons was. Wat probeerden we door voortdurend aanhouden of hun „neen" geen „ja" werd, terwijl vader en moeder beloofd hadden ons op te voeden in de vreze des Heeren, waarvan we het merkteken op ons voorhoofd droegen.

Wat was hun ouderliefde teer toen zij ons leerden bidden: „Maak om Jezus' wil mij rein", ons daarbij wijzend op ons onreine hart, vuil door de zonde, geen opknappen meer aan, maar dat de Heere zegt: „Ik zal u een nieuw hart geven”.

Hoe leerden zij ons aanhouden in het gebed omdat de Heere in Zijn Woord zegt: „Mijn zoon, (mijn dochter) geef Mij uw hart" en „Die Mij vroeg zoeken die zullen Mij vinden!" Want die Mij vindt, vindt het leven.

En nu? ....... nu we zelf oud geworden zijn, of misschien ernstig ziek, is er ook nog dat

„aanhouden”, dat worstelen om genade, of zegt u: „Voor mij kan het niet meer". De Heere blijft Dezelfde, toen en nu. „V/ie Hem aanroept in de nood, vindt Zijn gunst oneindig groot".

Weet u waarom de Heere ons zondaars kan en wil horen? Om de grote Hogepriester, de Heere Jezus Christus, die naar de Hebreeënbrief „In de dagen van Zijn vlees, gebeden en smekingen tot Hem., die Hem uit de dood kon verlossen, met sterke roeping e.n tranen geofferd, hebbende, en verhoord zijnde uit de vreze, hoewel Hij de Zoon was, gehoorzaamheid geleerd heeft uit hetgeen Hij heeft geleden".

Zijn sterke roeping en tranen waren een voortdurend „aanhouden" aan de ene kant, maar ook een „Uw wil geschiede" aan de andere kant.

Daarom heelt Hij het kranke en gebrokene, en zoekt het weggedrevene en verlorene, dat wat wij al afgeschreven hebben.

„Houdt sterk aan in het gebed!" Toen Augustinus de zonde a.h.w. indronk, was daar een eenzame Monica die dat aanhoudend gebed kende voor een schijnbaar verloren zoon, en hoe heerlijk was de uitkomst. Kent u ook dat eenzaam aanhoudend bidden? De Heere geeft ons: ook wel eens (t)huiswerk! Ook al's u met de gemeente niet meer op kunt gaan, maar door de kerktelefoon meeluistert en meebidt. Dat pleiten in uw ziekenkamer bij de Heere op Zijn Woord, of het zaad van de gemeente Hem dienen mag, omdat Hij beloofd heeft dat-Zijn trouw zelfs op het late nageslacht rust.

John Bunyan zegt: „O, het is een goed ding voor God op de knieën te liggen, met Christus in de armen". Bidt zonder ophouden! Laat d' eenzaamheid uw Bethel wezen. Daar kunt gij vrij en onverlet Uw God vereren in 't gebed. Daar hebt gij geen gevaar te vrezen.

Die Betheluren wensen wij ook toe aan mevrouw Noordzij (74 jaar), Schiedamseweg ben. 515a, 3028 BS Rotterdam, Daar u altijd zo aktief bezig was voor de vereniging mevrouw Noordzij, geve de Heere u, nu het niet meer kan stille berusting, met het gebed van David: „Doe-wel bij Sion, bouw de muren van Jeruzalem op”.

Mevrouw van Dijk-van Dijk, Beatrixstraat 71, 8281 CB Genemuiden, is 14 augustus 82 jaar geworden, als trouw lid van de vrouwenvereniging „Wees een zegen", doet zij nog thuiswerk. Dat uw levensavond, mevrouw van Dijk, gedurig vervuld mag zijn met bidden en smeken, voor uzelf maar ook om: de voortgang van Gods Koninkrijk.

Aanhouden! „Volhardt in het gebed". Als Bunyan in Christinnereis de gevaarvolle reis beschrijft van Christinne en Barmhartigheid op weg naar de hemelstad, ziet hij de vrouwen de enge poort naderen, met als bovenschrift: „Klopt en u zal worden opengedaan". Christinne klopte herhaalde malen, maar niemand antwoordde, terwijl ze bevreesd luisterde naar het blaffen van een hond. Tenslotte klopte Christinne nog heviger, waarop de poortwachter riep: „Wie is daar, vanwaar komt gij en wat verlangt gij? ”

Op haar verzoek om genadig binnengelaten te worden, werd de poort opengedaan voor Christinne en haar kinderen. Na haar binnenkomst moest de trompetter met bazuingeschal en blij gejuich vermelden: „Dat er alzo blijdschap zal zijn in de hemel over één zondaar die zich bekeert”.

Barmhartigheid stond al die tijd nog buiten de poort bevend en schreiend, uit vrees dat zij verworpen was, tot ook' zij aanhoudend en hevig, klopte. De poortwachter nog met Christinne in gesprek, opende tenslotte de poort, en vond Barmhartigheid' in zwijm gevallen, voor de poort. De wachter vatte haar hand. met de woorden: „Ik zeg u, sta op", waarop zij bekende dat er bijna geen leven meer in haar was.

Het „Vrees niet sta op uw voeten, en waarom zijt gij hier gekomen? ", gaf haar vrijmoedigheid om te zeggen hoe Christinne door de Koning was genodigd, en zij op aandrang van haar was meegereisd, daarom vrees ik aanmatigend te zijn. Weer nam Hij haar hand en leidde haar binnen m.et de woorden: „Ik bid voor al degenen die in Mij geloven, op welke wijze zij ook tot Mij komen”.

De Heere w'il Zijn genade en Heilige Geest alleen aan diegenen geven die I-Iem met hartelijk .zuchten zonder ophouden daarom bidden en daarvoor danken. Houdt aan, grijp moed', uw hart zal vrolijk leven!

L. P. Moree-Kranenburg

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen