GENADEVRUCHTEN

In de bergrede wordt de nadruk gelegd op de genade vrucht en in het hart van Gods kinderen. Het zijn geschonken vruchten van de hemel naar de aarde in het hart van gevallen adamszonen en - dochters, in het hart van hen die genade ontvingen moeten deze aan te treffen zijn. De genade wijst naar de afkomst van hun leven en het wonder dat. verheerlijkt werd.

Velen willen hun ogen voor hun afkomst sluiten. Velen zouden hun afkomst maar het liefst vergeten. Velen willen hun afkomst verloochenen. Maar als de Heere genade verheerlijkt, brengt Hij de mens bij zijn afkomst, de val terug.

In de orde waarin de Heere Zich openbaart, hebben zij deel aan de genade gekregen. De Heere werkt in de orde van roeping, wedergeboorte, geloof, rechtvaardiging, heiligmaking en volkomen' verlossing.

In deze gouden schakel kan niets ontbreken. Er kan geen schakel worden overgeslagen. Ze begint in de eeuwigheid en ze sluit in de eeuwigheid. Een voorstelling van het genadeleven, of het menen te bezitten van het genadeleven, zonder dat deze orde volmaakt is te vinden, leert dat wij vreemdelingen zijn van de genade.

De genadevruchten zijn dus het bewijs van het leven. Ook van deze moet gelden: „De boom wordt aan zijn vruchten gekend.”

Het doel van de bergrede is het geven van onderwijs. I-Iet is een waarschuwing tegen de dode, lege vorm van de blinde leidslieden. Het is een waarschuwing tegen het dreigende gevaar van zielsmisleiding. Als de Heere Jezus wijst op de noodzakelijkheid van de bekering in het voorbeeld, dat de mens van blind ziende moet worden, roepen zij in verbazing uit: „Zijn wij dan ook blind? " De bergrede is er tot onderwijzing van God kinderen. In de eigenschappen is een toetssteen te vinden voor het geschonken genadeleven. Dit Woord is dan ook levend', ontdekkend, vertroostend en leidend.

De genadevruchten worden door Christus aangewezen. Ze zijn dus niet tegen te spreken. Ze moeten aanvaard' worden. I-Iet is nodig om dit vast te stellen. De mens is van nature een vijand van God en goddelijke zaken. De vruchten van de genade kan de natuurlijke mens dan ook niet aanvaarden. I-lij stelt zelf de vruchten vast.

Tot negen maal toe klinkt in de bergrede het woord „Zalig". Dit wijst op de ware geestelijke onderdanen, het volk van de toekomst.

Het woord zalig is de vertaling van het griekse woord „makarios". Het werd in de griekse wereld gebruikt, om: de onsterfelijkheid aan te wijzen van hun godendom. Zij bezitten de onsterfelijkheid. Plet woord werd ook gebruikt om het menselijk geluk aan te wijzen van hen, die in het godendom geloofden. Dus het wil uitdrukken: dit zijn de onsterfelijk gelukkigen.

De griekse wijsheid was diep ingedrongen in het joodse volksleven. Het was ook ingedrongen in het godsdienstig denken van het joodse volk. Zij waren immers de onsterfelijken. Zij hadden Abraham tot een vader en hadden nooit iemand' anders gediend dan Israëls God. Trots zeiden ze: „God is onze Vader.”

Zij waren de gelukkigen. Zij bezaten onsterfelijkheid. Dit alles was gegrond op hun dode vormdienst. Tegen het ijdel gebruik van het woord „makarios" gebruikt de Heere Jezus het woord in de ware en zuivere betekenis. Hij wijst aan wie de onsterfelijken zijn. Hij toont de ware welgelukzaligen.

Zalig zijn de armen van geest.

In algemene zin verstaan wij onder de armen hen, die geen eten, drinken, kleding en aardse bezittingen hebben. Arm kan de mens zijn als gevolg van een zondig leven. Door een leven in de zonde, door drankzucht of zedeloosheid kan het tot. verlies van het

bezit komen. Hoeveel families zijn op deze Wijze niet tot de bedelstaf geraakt?

Onder de armen in de tekst verstaat het Woord des Heeren twee begrippen. Wij verstaan daaronder: de bezitteloze bedelaar. De kanttekening verstaat eronder: de nederigen en gcforokenen van hart. Zij verstaan hun nietigheid en zijn kleingevoelig van zichzelf. Zij steunen alleen op de genade Gods in de Heere Jezus Christus. Aldus onze vaderen.

Dan weten wij, wie de ware armen zijn. Door de arbeid van de Heilige Geest in het uur van de wedergeboorte werden zij aan de armoe van het leven ontdekt. Daar werden de zonden voor ogen gesteld en de hemelhoge schuld voor het aangezicht van de heilige, rechtvaardige majesteit van God. De Heere ontdekte dat ze geen penning bezaten om hun hemelhoge schuld te betalen. Zij bezaten geen kleed om hun naaktheid voor God te bedekken. Zij hadden geen plaats ter ontkoming voor de strafvorderende gerechtigheid van God. Daar stonden zij ais bedelaars voor God. Al hun natuurlijke bezittingen en voorrechten konden het rantsoen Gods niet geven. Alleen de schreeuw naar God bleef over. „Gena, o God, gena hoor mijn gebed, verschoon mij toch naar Uw barmhartigheden.”

Uit de diepten van de ziel steeg de nood op naar d.e levende God. Wat werd. het een wonder dat ze niet werden afgewezen, maar onderwezen hoe de Heere met behoud van Zijn deugden kon en wilde zalig maken in d.e enige Naam ter zaligheid gegeven. Daar werd hulp besteld bij een Held, Die verlossen kon. Zo leerden zij door het geschonken geloof de armoede en de ware rijkdom kennen. Ken je ze ook, meisjes en jongens? De wereld gaat voorbij en al zijn heerlijkheid. Het Woord des Heeren blijft in eeuwigheid.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen