EN NU, NUNIA? (2)

Met een kleur van woede stormt Bakar zijn woning binnen.

„Waar is ze? Waar is; ze? " Zijn vrouw komt hem tegemoet. „Wat is er toch aan de hand!? ”

„Aan de hand? Aan de hand? Maar weet je dan niet, dat die mooie slavin van jou, die jij de hand maar boven het hoofd houdt, weigert om naar de koningin te gaan? ”

Zijn vrouw zwijgt. Ze weet het wel. Maar ze heeft bij Nunia niet tot het. uiterste aangedrongen. Iets in de weigering van Nunia dwong eerbied af. Zo'n geloof moet toch wel iets bijzonders zijn.

„Haal Nunia!" beveelt Bakar een slavin. Even later tilt Nunia het gordijn op, dat voor de deur hangt.

„U hebt me geroepen, heer? " „Ja! En je weet wel waarvoor. Je moet naar koningin Nino!”

Het wordt stil. Mevrouw Ghadani voelt, haar hart kloppen in haar keel. Als dit maar goed afloopt. Ze wist niet dat ze zich zo aan dit tengere slavinnetje gehecht had.

Nunia zelf kijkt Bakar bedeesd, maar toch rustig aan.

„Dat mag ik niet doen, heer!" „Mag? Mag? Je moet!" „Mijn God wil het niet, heer. Ik ben geen tovenares.”

„Ik zal je straffen, als je het niet doet!" Nunia schudt haar hoofd. „Ik kan niet anders, .."

„Je hebt niets anders te willen, je bent maar een slavin. Je bent van ons, wij kunnen over je beslissen. Ik zal je in de gevangenis gooien, ik zal... ik zal..." Van boosheid kan de generaal niet uit zijn woorden komen.

Nunia kijkt even naar mevrouw Ghadani. Het spijt haar, dat ze haar mevrouw verdriet moet doen. Dan zegt ze zacht maar beslist: „Nee heer, ik kan het niet doen..."

In het paleis wacht men op de komst van Nunia. De beste geneesheren zijn de laatste weken aan het bed van koningin Nino geweest. Niets heeft geholpen, zij is tot op het bot vermagerd. Nu is haar laatste hoop dat slavinnetje, Nunia. Maar ze weigert.

Koning Mirian is woedend als hij dat hoort. „Ik zal haar laten doden", zegt hij. „Als ze niet levend wil komen, dan maar dood."

Maar de koningin zegt: „Ik ken de christenen wel zo'n beetje, In het land, waar ik vandaan kom, waren ze ook. Als ze denken dat ze iets niet mogen doen, dan doen ze het niet ook. Al moeten ze er voor sterven. En... wat heb ik dan nog? Dan ben ik nog niet beter." Maar wat dan? Koning Mirian is ten einde raad.

De koningin denkt na, wanhopig. Dan zegt ze: „Als dat meisje dan niet naar mij wil komen, dan zal ik naar haar toe gaan."

De koning, wil uitbarsten: „Dat nooit!" Maar als hij het holle gezicht van zijn. doodzieke vrouw ziet, houdt hij zich in. Het gaat om haar.

En zo gaat niet veel later een stoet door de straten. Een rijke stoet is het nu. De voornaamste vrouwen en de edelste hovelingen vergezellen het bed, dat door sterke slaven wordt gedragen. Voor het huis van de generaal wordt halt gehouden. Direkt komt Ghadani naar buiten en maakt een diepe buiging voor haar vorstin. Geschrokken kijkt ze naar haar. Is dat de knappe, schitterende koningin Nino?

„Haal Nunia", prevelt de koningin. „Ik moet haar spreken.”

Een paar tellen later staat Nunia naast mevrouw Ghadani. Bakar had haar niet kunnen dwingen.

„Christin... bid voor mij. Ik heb gehoord, dat uw God iedereen hoort... die oprecht tot Hem bidt. Heb medelijden met mij... bid voor mij...”

De tranen komen Nunia in de ogen. Nu kan ze niet weigeren. Bidden kan ze wél. Ze knielt neer op de grond en smeekt om genade en genezing voor de koningin.

Als ze opstaat, glimlacht de koningin even. Ze steekt haar witte, magere hand uit en zegt: „Dank je, ik! geloof, dat God je gebed verhoren zal.”

Nog diezelfde dag gaat de toestand van de koningin vooruit. Langzaam maar zeker geneest ze. Vaak laat ze Ghadani met haar slavinnetje halen om over haar wonderbare herstel te praten.

En langzamerhand willen de twee vrouwen ook meer weten over de God van dit wonder. In alle eenvoud onderwijst Nunia de voorname dames. God zegent Nunia's lessen rijk. Koningin Nino en mevrouw Ghadani worden in stilte volgelingen van Christus.

Op een dag gaat koning Mirian — onkundig van dit alles — met zijn gevolg op jacht. Jagen doet, de koning graag. Hij heeft al heel wat wolven geschoten in zijn leven. Nu wil hij eens kijken of hij een beer kan doden. Wat een trofee zal dat zijn!

In zijn enthousiasme rijdt hij zijn groep een eind vooruit. Hij zoekt naar sporen, maar kan ze nog niet vinden. Opeens merkt hij dat hij alleen is. Hij luistert, maar hij hoort niets van de anderen. Is hij zover afgedwaald? Hij kijkt eens goed om zich heen. Waar is hij eigenlijk? Steile wanden omringen de kloof, waarin hij zich bevindt. Naargeestig is het hier... Hoe komt hij hier uit? En het wordt nog mistig ook. Een grijze nevel sluipt tussen de rotswanden.

Een gevoel van paniek overvalt hem. Ze vinden hem hier nooit. Hij keert, zijn paard en probeert een pad te vinden dat naar boven leidt. Maar de mist wordt steeds dikker. Hij kan maar een paar meter voor zich uit zien.

Opeens voelt hij een rilling door zijn paard gaan. Het snuift onrustig. De koning houdlt; zijn adem in. Wat hoort het dier? Dan schrikt hij. Een klein droevig geluid dringt door de grijze stilte. En nog eens., sterker nu. En weer Wolven!

Wanhopig dringt hij zijn paard het dichte struikgewas in. Maar het begint angstig te steigeren. Vertwijfeld bidt hij tot Mitthra. Die zal hem toch wel zien met zijn tienduizend ogen? Maar het wolvengehuil komt dichterbij, en reddingkomt er niet. Er moet. iets gebeuren, beseft de koning, anders zal hij hier nog omkomen.

(Wordt vervolgd)

Dordrecht A. Korpershoek-van Wendel de Joode

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen