MOEDERS OP HET ZENDINGSVELD

Moeder-zijn op het zendingsveld geeft soms heel andere zorgen en problemen met betrekking tot de opvoeding van en het onderwijs aan de kinderen dan in Nederland. Om te kunnen meeleven is het nodig daarover iets te weten. Daarom hebben we enkele moeders gevraagd een korte impressie te geven van wat het is om moeder te zijn op het zendingsveld.

We willen hen hartelijk dankzeggen voor hun medewerking en hen Gods zegen toe-, wensen ook bij de opvoeding van hun kinderen.

De kinderen komen twee keer per jaar thuis

Mijn ervaring als moeder op het zendingsveld ligt voor 't grootste deel in Nigeria. Daarom een blik in 't verleden.

Het is moeilijk om 't in een paar woorden weer te geven, 'k Zal me tot iets beperken, dat me altijd heeft beziggehouden. Zolang de kinderen klein zijn, zijn er niet. zoveel problemen, wat de opvoeding betreft. Wel zijn er de tropische ziekten, waarmee we, vooral de eerste jaren, met ons zoontje erg getobd hebben.

Maar verder is een kind altijd bij de moeder. Waar mamma gaat, gaat 't kind ook. Dit was altijd fijn in de kontakten met de mensen. Je stond daardoor dichter bij hen. Je bent moeder, net als zijzelf, al ben je dan wit.

Bij 't opgroeien heeft de gedachte aan „schoolgaan" altijd als een wolk boven me gehangen.

Je overweegt samen biddend de verschillende mogelijkheden, maar 'k heb toch al die tijd min of meer onbewust geweten dat we weg zouden gaan.

Net zes jaar oud, moeten we Geurt achterlaten in Jos. Hij ging daar op een engels-amerikaanse zendingsschool. Ik hoef er niet nader over uit te wijden hoe moeilijk dit was. Twee jaar later ging Hanna ook. Vanwege de afstand en de slechte wegen kwamen ze twee keer per jaar thuis. Wij spaarden onze binnenlandse-vakanties op en gingen tussendoor hen opzoeken. Bij het afscheid leefde je al weer naar 't volgende weerzien toe. Dit ging zo 5Vs jaar.

'n Troostvolle gedachte was dikwijls dat we dit niet voor onszelf deden, maar dat de dienst van de Heere dit vroeg. Inmiddels-is er dit jaar een onderwijzeres voor de zendingskinderen naar Nigeria gegaan.

Nu wij op het zendingsveld in Zuid-Afrika zitten, is ons gezinsleven er op vooruit gegaan. De kinderen gaan hier gewoon in Sannieshof naar school en komen 's middags thuis, 't, Is jammer dat ze niet meer dat spontane kontakt met de zwarte mensen hebben. De kinderen gaan wel 's zondags veel met hun vader mee naar de kerkjes op 't zendingsveld.

Zo brengt het ene voordeel weer een nadeel met zich mee. Zo is het vaak in het zendingswerk: de zaak van Gods Koninkrijk schijnt vaak te strijden met de zaak van onze kinderen. Wat hebben we steeds hierin wijsheid nodig.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen