WAAROM WERKT U IN DE ZENDING?

In dit themanummer over zending, willen we ook een aantal zendingsmensen aan het woord laten. Naar aanleiding van ons verzoek zijn veel reakties van de verschillende zendingsterreinen binnengekomen. In dit artikel worden reakties opgenomen waarin vooral ingegaan wordt op vragen als: „Voelt u zich persoonlijk geroepen tot het zendingswerk? ", , , Is zendingswerk een levensroeping? ", , , Hoe ervaart u het zendingswerk in de praktijk? ". Aan een drietal moeders is gevraagd iets te schrijven over problemen die optreden bij de opvoeding van en het onderwijs aan de kinderen, Zij komen op de „Pagina's voor haar" aan het woord. Op de -16 pagina's worden brieven van kinderen van het zendingsveld opgenomen.

ZENDING IS NIET ROMANTISCH

Er zijn wel eens jonge mensen, die vol enthousiasme naar het zendingsveld vertrekken omdat ze het hier in Nederland in het kerkelijk leven maar „zo—zo" vinden. De onbekende situatie in de „verre wereld" lokt hen. De warme tropenzon en de wuivende palmbladeren lachen hen toe. De heldere, oosterse sterrenhemel en het zacht-gele licht, van de maan oefenen zo'n aantrekkingskracht op hen uit dat ze daarvoor graag de gevestigde orde van onze westerse welvaartsstaat, prijsgeven. Vol romantische idealen beginnen ze in die verre vreemde wereld met de „grote opdracht". Dat is nog eens wat anders dan in Nederland. Hier zijn tenminste mensen, die in al hun armoede en onwetendheid je hulp echt nodig hebben. Wat een fijn werk!

Totdat ja totdat de romantiek er wat af gaat en heel langzamerhand de harde werkelijkheid zich laat gelden. Op die wuivende palmen en die klaterend bergbeekjes ben je tenslotte ook een keer uitgekeken. En de „onwetende, arme heidenen" zijn ook mensen met zondige gewoonten, die je soms helemaal voor de gek houden. En die „enorme honger naar het Woord" blijkt nogal eens een handig aanloopje te zijn om aan wat geld of wat spullen te komen. Ze blijken uiteindelijk toch niet zoveel te verschillen van de mensen in Nederland. Adamskinderen zijn ten diepste toch overal hetzelfde! Op wie moet je nu terugvallen? De realiteit blijkt zo anders te zijn dan men zich had voorgesteld. Niet zelden keren enthousiast begonnen mensen soms na enkele jaren weer naar huis terug ontmoedigd, gedesillusioneerd, gefrustreerd soms.

Wat is er dan nodig om vol te kunnen houden? Daarvoor is nodig dat je je heel persoonlijk geroepen weet door de I-Ieere om dat werk te gaan doen. Als ik me door de Heere niet geroepen wist, had ik het waarschijnlijk toch niet vol kunnen houden. Want de werkelijkheid is niet zo romantisch. De werkelijkheid is 'soms keihard. Als ik terugdenk aan het eerste jaar toen wij op het zendingsveld waren, toen ik de taal nog niet sprak en iedere dag vulde met het timmeren van mijn huis, heb ik ook wel eens gedacht: ben ik hier nu voor naar het zendingsveld gekomen? En zo hebben zich wel eens meer van die situaties voorgedaan.

En toch ben ik altijd weer mogen terugvallen op mijn roeping. En daarin dus ten diepste op God, Die mij geroepen heeft. Ik zal die zielsworsteling ook nooit meer vergeten, toen de Heere mijn hart overboog en mij in Zijn. Woord onderwees in de weg die ik moest gaan, achter Hem aan. Dat heeft mij altijd staande gehouden als ik in moeilijke omstandigheden kwam. Niet die ervaring op zich, maar het geloof in die God, Die zo duidelijk mijn levensweg, wendde in de richting van het zendingsveld.

Paulus wist zich ook duidelijk geroepen door de Heere en daardoor is hij staande gebleven, zijn hele leven, tot in de dood van het martelaarschap. Daartoe wordt niet iedere zendingsarbeider geroepen. En ook niet om zoals Paulsu je hele leven op het zendingsveld te blijven. Paulus leidde immers een celibatair leven en hoefde dus geen rekening te houden met gezinsomstandigheden. Dat moeten anderen wel. Ik zou dan ook niet graag durven zeggen, dat de Heere mij geroepen heeft om mijn hele leven

lang op het zendingsveld te blijven, In Nederland wordt ook niet. iedere predikant geroepen om zijn hele leven lang in één gemeenschap te staan. Ik kan me voorstellen, dat ik in de toekomst een keuze moet maken tussen het zendingsveld of mijn opgroeiend gezin. Ik denk dat ik dan wel kies voor het laatste. Maar niet op eigen houje. Daar moet de Heere vanaf weten. Hij leidt toch ieders leven. Hopelijk is er later ook in Nederland nog wel nuttig werk voor me te doen.

Het is een goede zaak, als de gemeente jongeren stimuleert om uit te gaan voor het zendingswerk. In Antiochië was dat ook het geval, maar daar ging het ook duidelijk o.l.v. de Heilige Geest. Die jongeren moeten zich wel door God geroepen weten. En dat is toch nog iets meer dan dat de nood van de verre naaste je aanspreekt. Je moet zelf daarin wel tot klaarheid gekomen zijn, vooral ook wat betreft je eigen geloofsleven. Er zijn op het zendingsveld vaak al zoveel problemen, dat je die van jezelf er nog niet eens bij kunt hebben. Paulus zegt: Ik weet in Wie ik geloofd heb!

En als je dat nog niet weet, dan kun je toch moeilijk anderen helpen om tot die wetenschap te komen. Daarom is voor het zendingswerk niet alleen een zekere levenservaring nodig, maar ook een zekere geloofsrijpheid. De Heere geve veel van zulke mensen!

ds. C. G. Vreugdenhil

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen