NOG ANDERE SCHAPEN

„Oei...oei...wat een bende huiswerk!" Met een grote zucht ploft Lizette op haar burostoeltje.

Ze moet nog twee proefwerken maken voor morgen. En vanavond is er kerk. „Ik ga er niet heen", zegt ze hardop. „Al zeggen pa en ma dat ik moet of mag, ik ga er niet heen". Deze keer zal ze haar eigen zin doorzetten. De preken zeggen haar toch niets. De dominee die er vanavond is, spreekt alleen tot Gods volk, denkt Lizette. En daar hoort ze niet bij. Ineens laat ze het hoofd op haar armen zakken. Ze piekert. Jij bent geen kind van God ...hamert het door haar hoofd. Geen kind van God. En toch... toch... zou ze graag een kind van de Heere worden. Want dan ben je toch eigenlijk pas echt gelukkig?

't Is soms net een vechtpartij van binnen. De ene keer hoort ze: jij bent geen kind van God. Dan klinkt het weer: je kunt nog gelukkig worden, bekeer je. En dan hoort ze weer over het grote goed dat de Heere geeft aan die Hem vrezen. Maar hoe komt ze daar aan?

Soms wil ze alle stemmen wegduwen. Ook vanmiddag. Wacht, een jongen uit de klas stopte vanmiddag een stripverhaal in haar tas. Dat zal ze eens lezen. Misschien wordt ze dan wat vrolijker. Lizette rommelt in haar tas en vindt het. Haar hart klopt vlugger dan anders.

Wat raar. Waarom eigenlijk? Wel, haar geweten zegt dat het niet goed is wat ze doet. Toch gaat ze er in zitten lezen. Aan huiswerk denkt ze niet meer. Eén bladzij, twee, drie... Hé, wat staat hier? ...Ik ruik christenbloed... Lizette schrikt. Dat is spotten. Christenen zijn toch mensen die Christus liefhebben? Daar mag je toch niet spottend over schrijven?

Z wordt er akelig van, inplaats van vrolijker. Ze pakt het blad met beide handen beet en scheurt het kapot. Zo, dat is voor de papiermand. Die lelijke regel blijft nog doorklinken. Ze krijgt tranen in haar ogen. Wat is het toch moeilijk. Zouden er meer jongelui lopen zoals zij? Kon ze maar eens met iemand praten. Eigenlijk wil ze het voor een ander nog niet weten ook dat ze piekert. Maar op de bodem van haar hart leeft toch heimwee. Heimwee om de Heere te leren kennen. Maar het lijkt op het ogenblik onmogelijk.

„Lizette, kom je eten? " Moeder roept. „Joehoe", roept ze terug. Hé, nu heeft ze nog niets aan haar huiswerk gedaan. Lizette schuift aan tafel. Vader begint. Ieder krijgt z'n portie vlees en voor het andere zorgen ze zelf. „Zo, vanavond gaan we met z'n allen naar de kerk", zegt moeder.

„Ik heb zoveel huiswerk", zegt Lizette, „ik kan onmogelijk". Even stilte. „Geen probleem, " zegt vader, „ik roep je morgen om vijf uur, dan. kun je je huiswerk ook nog maken. Als er kerk is blijven we niet thuis. De Heere roept ons. Het is nu nog genade tijd. De Heere klopt nog aan de deur van ons hart. Hij zegt: Zie, Ik sta aan de deur en ik klop". Het kan vanavond de tijd wel zijn dat de Heere

bij ons binnen komt. En als we er dan niet zijn? "

„Ik begrijp niets van de preek", mompelt Lizette.

„Dan zullen we samen vragen of de Heere ons Licht uit de hemel wil geven om te leren luisteren", zegt vader. „We hebben allemaal een uitnodiging gekregen. En wil je dan net doen of het jou niet aangaat? Als je een uitnodiging voor een verjaardag krijgt ga je toch ook? "

Lizette krijgt een kleur. Waarom sputtert ze toch zo tegen? Is het nou allemaal omdat ze het er zo moeilijk mee heeft? Ze zegt niets meer. Na het eten leest vader uit de Bijbel. Eerst luistert Lizette niet eens. Zo is ze met haar eigen gedachten bezig. Ineens hoort ze vaders stem, helder en duidelijk: „Want de droefheid naar God werkt een onberouwelijke bekering tot zaligheid, maar de droefheid der wereld werkt de dood...

Ze schrikt ervan op. Zou... zou... dat gevoel van heimwee naar de Heere droefheid naar God zijn? En het lezen van het stripverhaal droefheid naar de wereld? Dat werkt de dood. Dat is dan niet goed. Maar het eerste? Zou het dan toch echt waar kunnen zijn van binnen?

Wat erg, dat ze dan hardop zegt niet naar kerk te willen. Lizette slikt. Ze wil niets iaten merken. Nee, nu niet huilen. Gewoon mee naar kerk gaan. Zoals gewoonlijk gaan ze allemaal gelijk de deur uit. Lizette loopt stil naast moeder. Ze zou iets willen zeggen, maar het kan er niet uitkomen. Als ze de kerk binnen stappen speelt het orgel al. De klanken klinken zo mooi door het kerkgebouw. Het is psalm 43. Als ze op hun plaats zitten, zoekt Lizette de psalm op. Haar ogen blijven op het derde vers staren... Zend Heer' Uw Licht en waarheid neder... Dat zei vader toch ook? We hebben Licht uit de hemel nodig. Ze zucht. Even later komt de dominee met de kerkeraad binnen. Na de zegenbede wordt er gezongen, gelezen en gebeden. Van het gebed hoort Lizette niet veel. Ze dwaalt telkens af met haar gedachten. Dominee begint zijn preek. „Gemeente, vanavond wil ik met u spreken over de woorden van Joh. 10 : 16: Ik heb nog andere schapen, die van deze stal niet zijn, deze moet Ik ook toebrengen en zij zullen Mijn Stem horen en het zal worden één kudde en één Herder..."

Nog andere schapen... Het is of er een schok door Lizette heengaat. Is dat die dominee die alleen tot Gods volk spreekt? Hoort ze het goed? Nog andere schapen... Stil... luisteren.

„Geliefden", gaat dominee verder, „er staat in onze tekst: Ik heb nog andere schapen... De Heere Jezus wil zeggen, er zijn nog mensen, jongeren en ouden die nog niet weten dat de Heere ze van eeuwigheid liefgehad heeft. Maar de tijd komt, dat ze het moeten en zullen horen en geloven. Daarom mag ik vanavond deze boodschap hier komen brengen. Nog andere schapen. Hoort u erbij? Hoor jij erbij meisje, jongen? Het kan nog hoor. Als je het er moeilijk mee hebt, vertel je het maar aan de Heere God. Zeg maar heel eenvoudig: „Heere, mag ik één van die andere schapen zijn? " Blijf aanhouden. Op Gods tijd zul je de Stem van de Herder mogen horen. Het zal worden één kudde... Eén grote kudde. Je hoeft niet te vragen of je het grootste schaap mag worden. Bedel maar: Mag ik

van Uw grote kudde, dan een heel klein schaapje zijn? "

Nog andere schapen... Ze worden geroepen, hoort u het?

Zo gij Zijn Stem dan heden hoort, gelooft Zijn heil en troostrijk woord, verhard u niet maar laat u leiden... Die grote kudde zal eenmaal voor eeuwig bij de Herder in de hemel mogen komen. Hier leert die kudde zingen: De Heere is mijn Herder, mij zal niets ontbreken.

Nog andere schapen. "Wie? "

Lizette zucht in haar hart met een smekende vraag, Heere, ik ... kan het? De woorden gaan vanavond niet over haar hoofd. Nee, de Heere maakt er plaats voor in het hart van Lizette. Alle andere stemmen moeten opzij. Er gaat zo'n kracht uit van Gods Woord, dat het alleen overblijft. De Geest van de Heere, het Licht uit de hemel, doet Zijn werk in het hart van dit meisje. En de Geest werkt zo, dat je naar de Heere getrokken wordt. Ook Lizette. Ze luistert zoals ze nog nooit geluisterd heeft. Ze schrikt als de dominee amen zegt. Hé, is het nu al voorbij? Ze heeft niet één keer op haar horloge gekeken.

Moeder heeft het opgemerkt dat Lizette zo intens geluisterd heeft.

Het moederoog ziet scherp. Moeders zien meer dan je soms denkt.

Lizette heeft niet veel te vertellen onderweg. Het is alsof ze alleen deze woorden hoort... NOG ANDERE SCHAPEN... Een boodschap, voor haar. O, als ze nu vanavond eens thuis gebleven was. Zie je wel dat het altijd goed is om naar de kerk te gaan als de deuren open staan?

Zo komen ze thuis. Lizette gaat naar boven, naar haar eigen kamer. Ze valt op haar knieën voor haar bed. „O Heere", snikt ze, „er zijn nog andere schapen, mag ik er één van worden? Het kan toch nog Heere? U zegt het Zelf. Help me dan astublieft. U weet, dat het zo moeilijk voor me is. Ik wil en ik wil niet. Maar U bent een Herder die ook niet-willige schapen, zoals ik, kan leren".

Zo praat Lizette uit tegen de Heere. Zo mag het. De Heere begrijpt je altijd. Het is alsof de Heere zegt: toe maar Lizette, hou maar vol, Ik heb nog andere schapen. Die moet en zal Ik gelukkig maken. Roep tot Mij, de Herder, en Ik zal je op Mijn tijd antwoord geven. Want... Ik moet er nog toebrengen. Dat is Mijn werk. Totdat de laatste Mijn Stem gehoord heeft. Dan haal Ik Mijn kudde binnen. En dan gaat de hemeldeur dicht. Nu staat hij nog wijd open. Uitnodigend open. Wie is er slecht? Keer om op je verkeerd gekozen weg. Bekeer je. Geef je hart aan Mij. Je zult er nooit spijt van hebben. Ik heb nog andere schapen, 't Is of Lizette de Stem van de Herder in haar hart hoort spreken:

Wie Hem need'rig valt te voet, zal van Hem Zijn wegen leren...

Beneden wordt gepraat. „Waar blijft Lizette toch? " vraagt moeder. „Zou ze naar huiswerk maken? 'k Zal eens gaan kijken".

Moeder gaat naar boven. Ze doet de deur open en wat ziet ze? Lizette... geknield...

„Kind", zegt moeder. Lizette kijkt op. Moeder gaat naast haar zitten en zo vertrouwelijk praat Lizette ook tegen moeder uit. Moeder wordt er stil van. „Nog andere schapen", zegt ze zacht. „Dan ben je vanavond niet voor niets in de kerk geweest. Vader zei nog, dat wij allemaal geroepen worden. En omdat cle Heere eerst geroepen heeft, roep jij nu. Vraag maar veel of je de stem van de Heere mag leren kennen, net als Samuël". Als ze zo een poosje gepraat hebben, gaat moeder weer weg.

Lizette gaat naar bed. Het huiswerk? O, dat komt wel. Vader zal vroeg roepen. Voor ze onder de dekens kruipt, zegt ze nog eens:

„Mag ik van Uw grote kudde, toch een heel klein schaapje zijn? Uit genade Amen".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen