ZORG VOOR GEVANGNEN

Bijna iedere dag kun je in de krant lezen, dat mensen voor hun daden veroordeeld worden tot een gevangenisstraf. Misschien vind je de straffen die opgelegd worden veel te laag. Als je over het verblijf in de gevangenis praat, zeg je misschien, dat dit een mooi hotel is, waar de bewoners het erg goed hebben. Wanneer je hoort dat deze mensen hulp nodig hebben, dan vind je dat misschien wel belachelijk. Een artikel over zorg voor gevangenen is in jouw ogen dan ook overbodig.

Toch is het belangrijk, dat we over de hulp aan gevangenen, of delinkwenten zoals we ze ook wel noemen, nadenken. Het zal wel niet zo zijn, dat je dagelijks omgaat met iemand die een ernstig misdrijf op zijn geweten heeft. Toch kun je in je direkte omgeving misschien wel mensen noemen, die in aanraking geweest zijn met de politie. Het kan best zijn, dat er iemand bij je in de klas zit, die een winkeldiefstal gepleegd heeft en daarom enkele dagen op het politiebureau heeft vastgezeten. Hoe ga je met hem om? Zeg je: „eens gestolen, is altijd een dief? "

Doe je alsof er niets aan de hand is en praat je nergens over?

Dat het eerste in het licht van de Bijbel fout is, zul je moeten toegeven. Moeilijker is het echter om iemand, waarvan je weet wat hij gedaan heeft, daar niet op aan te blijven kijken. Iemand echt iets vergeven is vaak een zware opgave.

Wanneer je dieper nadenkt, zul je begrijpen, dat nergens over praten ook niet goed is. Misschien kan degene, die in de gevangenis gezeten heeft er wel erg veel behoefte aan hebben om, eens over zijn verleden te praten.

De crimineel: ook onze naaste

Misdadigers worden ook wel criminelen genoemd. Als je dat weet, heb je misschien wel moeite met het kopje boven deze alinea. Is een crimineel ook onze naaste? Nou ja, op zijn hoogst wel onze naaste, maar dan van een heel speciaal soort, die ook heel speciaal behandeld moet worden. Het is inderdaad juist dat onze misdadige naaste een bijzondere aanpak nodig heeft. Dat betekent niet dat je hem mijdt. Hij heeft juist extra veel aandacht nodig. Bij de hulp aan de crimineel staat voorop dat de Bijbel ons gebiedt ook hem als schepsel van God te zien. Weliswaar heeft hij op een ernstige manier de Wet van God overtreden. Daarin verschilt hij echter principieel niet van ons. Ook wij zijn zondige mensen en als je vanuit dat besef leeft, zul je jezelf ook nooit kunnen verheffen boven misdadigers. Je kunt dan alleen maar dankbaar zijn dat de Heere je voor zulke daden bewaard heeft.

Helaas komt het maar al te vaak voor dat wij de delinkwent om zijn daden verachten. Door genade kunnen we leren, dat in ons hart evengoed het kwaad woont. Daarom is het onjuist om vanuit de hoogte op de crimineel neer te kijken. We zullen naast hem moeten gaan staan, en hem vanuit die houding proberen te helpen.

Vergelding en vergeving

Wanneer je de crimineel als je naaste leert zien, betekent dat niet dat je de verhouding tussen vergelding en vergeving uit het oog mag verliezen. Als je de delinkwent als je naaste ziet, betekent dat niet, dat hem geen straf opgelegd mag worden..

Ook hier geeft de Bijbel ons de koers aan. Duidelijk spreekt zij over Gods toorn en straf over de zonde. De Heere is een Wreker van het kwaad. De Tien Geboden wijzen op een duidelijk verband tussen misdaad en straf. De Heere bezoekt de misdaden van de vaders aan het nageslacht tot het derde en vierde lid.

De Heere heeft aan de overheid een opdracht gegeven om de kwaaddoener te straffen. Deze bevoegdheid van de overheid gaat niet over alle kwaad. Zij is immers geen kenner van de harten. Alleen daar waar de openbare rechtsorde wordt geschonden moet de overheid straf opleggen.

Wanneer aan een crimineel een straf is opgelegd, mag daarmee voor jou de zaak niet af zijn. De Bijbel spreekt behalve van Gods gerechtigheid ook van genade en vergeving. Deze genade, die de Heere aan wetsovertreders bewijst, moet ook ons tot voorbeeld zijn. In het „Onze Vader" heeft Hij ons geleerd te bidden: „Vergeef ons onze schulden, gelijk ook wij vergeven onze schuldenaren". Helaas vergeten we vaak het tweede gedeelte van deze regel. Echt vergeven willen we van nature niet. Diep in ons hart blijven we iemand „die in de fout is gegaan" daar altijd op aankijken.

Vergevingsgezindheid sluit echter de straf niet uit. De moordenaar aan het kruis kreeg vergeving van zonden. Desondanks moest hij zijn verdiende straf ondergaan. De Heere had immers gezegd, dat ieder die het bloed van een ander vergoten had, de dood moest sterven. Zo wijst de Bijbel ons de weg waarop vergelding en vergeving samengaan.

Zorg voor gevangenen

De oplossing van het probleem van de misdaad is misschien wel het opleggen van zwaardere straffen. Maar daarmee zijn de moeilijkheden van de crimineel nog niet opgelost. Hij heeft hulp nodig. Deze hulp moeten wij hem geven. Hebreeën 13 : 3 geeft ons hierin duidelijk een opdracht. Daar lezen we „Gedenkt de gevangenen, alsof gij medegevangen waart". Deze mensen gedenken wil zeggen, dat je aandacht aan hen' geeft, Die opdracht is niet alleen gegeven aan ambtsdragers. Hoewei zij in de eerste plaats de aangewezen mensen zijn, blijft ook voor de leden van de gemeente veel werk liggen. Heel eenvoudige dingen kunnen voor mensen, die in de gevangenis zitten erg veel betekenen. Een kort bezoek, een luisterend oor, een eenvoudig gebed kan voor hen een grote steun zijn. Wanneer zij dit tijdens het uitzitten van hun gevangenisstraf of in de periode na het ontslag uit de gevangenis moeten missen, is de kans groter dat zij weer t.ot het plegen van misdaden overgaan. Wanneer we dan geen enkele zorg of aandacht aan zo iemand besteed hebben, kun je je afvragen of je ook niet schuldig bent.

Zorg voor gevangenen betekent ook nazorg. Deze opgave is nog moeilijker, dan de hulp tijdens het verblijf in de gevangenis. Onwillekeurig ben je geneigd om deze mensen te mijden. Vaak reageer je in de trant van: „Je weet maar nooit... laten we hem er buiten laten". Zo begint voor veel mensen d.e ellende pas goed na hun verblijf in de gevangenis. Zij staan buiten de gemeenschap, kunnen erg moeilijk aan het werk komen. Familie, vrienden en bekenden wantrouwen hen. De ex-gevangene voelt zich alleen en van iedereen verlaten. Om toch weer kontakten te hebben zoekt hij opnieuw aansluiting bij zijn vroegere makkers. Daar wordt hij wel geaksepteerd.

Het zal je duidelijk zijn, dat de Bijbel ons wijst op onze verantwoordelijkheid tegenover onze naaste. Daar waar boete en schuldbelijdenis is gedaan, eist, de christelijke liefde ook dat we de zondaar, en dus ook de crimineel weer in ons midden opnemen. Daarom mogen we deze mensen niet mijden. We zullen moeten proberen hen te helpen. Niet door het goedpraten van de daden uit hun verleden, ook niet door stilzwijgend daaraan voorbij te gaan. Onze opdracht is dan juist hen te helpen door hun leven opnieuw richting te geven. Het is erg belangrijk dat we zelf een doel of liever Het Doel in ons leven hebben gevonden. Wanneer jij de Heere mag dienen, kun je ook aan de criminele naaste laten zien, wat het betekent voor Hem te mogen leven. Alleen het leven tot eer van God, dankzij de genade in de Heere Jezus, kan de crimineel weer een echte levensbestemming geven. Dat is; de oplossing voor zijn problemen en daar zullen we hem dan ook op moeten wijzen.

Speciale hulp

In onze ingewikkelde samenleving heeft de (ex-)gevangene dringende behoefte aan gespecialiseerde hulp. Een van de instellingen die dit geeft is de reklassering. Zodra een crimineel in aanraking komt met de politie, wordt de hulp van deze vereniging hem aangeboden. Als de delinkwent die hulp aksepteert, wordt hij vanaf dat moment tot ver na zijn verblijf in de gevangenis door een reklasserings-ambtenaar begeleid. Het belangrijkste doel van de reklassering is de delinkwent na zijn ontslag uit het Huis van bewaring weer een plaats te geven in de maatschappij. Zo helpt de reklasseringsambtenaar hem bijvoorbeeld bij het zoeken van een nieuwe baan. Hij voert zowel tijdens als na zijn verblijf in de gevangenis gesprekken met-de crimineel. Vooral in de eerste periode van de invrijheidsstelling heeft de ex-gevangene daar erg veel behoefte aan. Vaak is hij de maatschappij enigszins ontgroeid en heeft hij moeite zich aan

te passen, Op zich moeten we dit moeilijke werk van de reklassering positief waarderen. In Nederland is dit werk echter vaak in handen van menden die P'cen rekening houden met God en Zijn Woord. Zij vinden het gedrag van een crimineel niet in de eerste plaats een fout van de man in kwestie. Nee, de om—aak van rijn fed"a< ï k' n je vinden in de maatschappij. Die moet dan ook zo veranderen, dat er meer ruimte is voor deze mencen zodat hun gedrag niet meer nodig is. Hoewel we tegen deze hulpverleningstheorieën ernstig moeten waarschuwen, mogen we daarmee het doel van de reklassering nog niet afkeuren.

Ambtelijke hulp

Er zijn ook leden en doopleden van onze gemeenten die in de gevangenis zitten. Wanneer iemand uit een kerkelijke gemeente daar terecht komt, zal in d.e eerste plaats de plaatselijke dominee of een ander lid van de kerkeraad er mee in aanraking komen. De hulp die dan geboden wordt, is anders van aard d.an de steun die gegeven wordt door de rek • asseringsambtenaar. Pastorale hulp, dus hulp van hen die moeten waven over het heil van de gemeente, is in de eerste plaats gericht op het persoonlijk heil van de delinkwent. Daarbij zal. hem geweien worden on de ernst van zijn daden mamook op de mogelijkheid van vergeving. De boodschap die een ambtsdrager brengt is de verioming van de zonden door het bloed van de Heere Jezus.

Wanneer een misdadiger de genade van de Heere leert kennen, zal hij zijn straf niet alleen ondergaan. maar ook aanvaarden. Dan zal het uitzitten van de straf samengaan met schuldbelijdenis.

Hulp vanuit de gemeente

Een belangrijk is de hofding van de gemeenteleden tegenover de (ex-)fïe^an"eno en rijn f°-nil ie1 eden De ee van. pene zal na het uitzitten van de straf waarschijnlijk zijn ïchn!dgevoe1ens blijven behouden. De familieleden durven meestal niemand meer aan te kijken Juist dan is het nodig dat de gemeenteleden hen helnen, door eens een gewoon '"raatje te ma^en wanneer je de crimineel tegenkomt. Een onverwacht bezoek '< -an "cel-betekenen. Door deze eenvoudige dingen peven we de delinkwent en zijn ? a nfie^en het gevoel toch nog bij de gemeente te horen.

De grootje sterni d; e we de^e menden kunnen geven is hen te gedenken in het gebed. Dat. veel bedroefde middel is ook in deen het machtigste middel. Daarmee ligt er ten oprichte van de (ex-)gevangene een taak voor jou en mij.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen