VERENIGINGEN VOOR HET VOETLICHT

Van tijd tot tijd willen we eens enkele verenigingen voor het, voetlicht laten komen om wat nader met elkaar kennis te maken. Daarom laten we vandaag twee presidentes aan het woord, die iets over hun vereniging vertellen. Mevr. Huibregtse wilde geen foto meesturen, omdat ze al eens in „Daniël" heeft gestaan, toen H.M. Koningin Juliana een stand van onze Vrouwenbond in Zeeland heeft bezocht. Zij is onze enige presidente in klederdracht en is 68 jaar. Mevr. Van Willigen uit Groningen is, zoals u kunt zien, nog heel wat jonger. We danken beide dames hartelijk voor hun medewerking en wensen hen met hun verenigingen, alsook alle andere leden van onzeBond, van harte Gods zegen toe op hun arbeid.

Achter de Westkappelse zeedijk

In 1970 bestond bij ons in Westkapelle nog geen vrouwenvereniging, wat, door enkelen als een gemis werd aangevoeld. Op zekere dag ging mevr. Verhulst-de Rijke, die nu nog penningmeesteresse is, de vrouwelijke leden van de gemeente af om, te komen tot oprichting. Na overleg met de kerkeraad., die de plannen goedkeurde, kwamen we op 12 januari 1971 bij elkaar. Behalve de kerkeraad. waren ook mevr. Van Vliet en mevr. Wisse uit Aagtekerke aanwezig, om enige richtlijnen te geven. Ook werd een presidente gekozen. Daar ik een meerderheid van stemmen had werd mij gevraagd deze funktie te aanvaarden, waar ik erg tegenop zag. Ik denk dat dit wel bij meer dames het geval is. Mevr. Van Vliet weerlegde de bezwaren en zei: „U bent toch gekozen? " Toen heb ik het mogen doen en tot nu toe heb ik de kracht en de lust ervoor gekregen.

We vergaderden eerst in de kerkeraadskamer, maar omdat we 35 leden hadden, was deze te klein. We konden toen tegen een geringe vergoeding terecht in de School met de Bijbel. In 1975 kwamen we in het bezit van een nieuw vergaderlokaal.

We zijn al gauw bij de Bond aangesloten en we bezoeken met plezier de bondsdagen en andere vergaderingen.

Tot twee maal toe werd een van onze leden door de dood weggenomen. In 1974 overleed ons oudste lid en wat later moesten we een jonger lid van 45 jaar missen, waar wij veel aan verloren. Zo werden wij bij de kortstondigheid van het leven bepaald.

We vergaderen om de drie weken. De meeste dames wonen dichtbij en komen te voet naar de vereniging. Na een welkomstwoord beginnen we met zingen en gebed. Vervolgens wordt, een hoofdstuk uit de Bijbel gelezen en een meditatie uit het boek „ Jona" van ds. Van Gilst, wat erg leerzaam is. Hierna zingen we een toepasselijk vers en luisteren we naar het voorlezen van de notulen. Dan leest een van de leden een verhaal of gedicht voor of houdt een inleiding, waarna we weer zingen. Dan houden we pauze en worden de gemaakte handwerken bekeken. Na de pauze wordt er nog voorgelezen. We zijn nl bezig met de levensbeschrijving van ds. Van Dam, wat we erg mooi vinden en waar met belangstelling naar wordt geluisterd. Dan volgt de dagsluiting uit het boekje „Voor hart en huis" en eindigen we met zingen en dankgebed.

Onze vereniging, die de naam draagt „Hoop op zegen", telt nu 30 leden in de leeftijd van ongeveer dertig tot zeventig jaar. De kontributie bedraagt ƒ 7, — per half jaar; we betalen dan in januari en na de vakantie.

Enkele keren per jaar hebben we een spreker of komt er iemand dia's laten zien. Van 1974 t/m 1980 hebben we in totaal 40 maal een spreker gehad. Toen ds. Snoep nog in Vlissingen stond, is hij verscheidene keren een onderwerp wezen houden. Ook met de jaarvergaderingen en de verkoping was hij er altijd. Deze predikant, heeft veel voor ons gedaan. De vereniging in Vlissingen is ook een paar keer bij ons op bezoek geweest, als we een spreker hadden. Er zijn hier op Walcheren op korte afstand van elkaar zeven van onze verenigingen; we gaan meestal bij elkaar kijken als er jaarvergadering of verkoopmiddag is.

Zo mogen we nu tien jaar bezig zijn en allen werken trouw mee om de verkoopmiddagen te doen slagen, waar veel belangstelling voor bestaat, ook van de bevolking van Westkapelle. Mocht het onze begeerte zijn, dat de Heere ons werk zou willen zegenen om tot eer van Zijn Naam werkzaam te zijn en tot heil van onze verre naaste.

J. Huibregtse-Westerbeke

Op een eenzame post in het Noorden

Om een beeld van onze vrouwenvereniging te geven, wil ik u eerst iets vertellen over onze gemeente. Onze gemeente is de enige Gereformeerde Gemeente in de provincie Groningen. Ze telt ongeveer 231 leden en doopleden. De dichtstbijzijnde gemeenten zijn Drachten in Friesland en Hoogeveen in Drente. Onze leden wonen over het hele Groninger land verspreid. Het is geen uitzondering wanneer we in de plaatselijke burgerlijke gemeente als enige lid zijn van de Geref. Gemeenten. U zult begrijpen, dat weinig mensen hier weten wat de Geref. Gemeente eigenlijk is. Wanneer je hier pas woont is het wel een nuttige oefening om op deze vraag een antwoord te moeten geven. Want dan komt ook deze vraag naar ons toe: Wat belijdt u? Dit wordt een persoonlijke bezinning.

Omdat we als gemeente ever de hele provincie verstrooid zijn, ontstond er behoefte aan kontakt met elkaar. Vooral veertien jaar geleden, toen de gemeente nog veel kleiner was. Enkele dames uit de gemeente namen toen het initiatief tot het oprichten van een vrouwenvereniging. Deze kreeg de naam „Bidt en werkt".

Eerst werd vergaderd in een zaaltje van de gehuurde Adventskerk. Teen dit niet meer te huur was, stelde een van onze leden gastvrij haar huis open. Drie jaar lang vergaderden we elke veertien dagen in de huiskamer van die familie, toe de kerkeraad een ander zaaltje kon huren. Hoe blij waren we, toen zes jaar geleden onze nieuwe kerk in gebruik werd' genomen en wij niet meer door de stad hoefden te zwerven.

Zoals al eerder gezegd ontstond onze vereniging door behoefte aan kontakt met eikaar, maar zeker ook om iets voor onze naaste te mogen doen.

Onze vereniging telt op het ogenblik 23 leden. De leeftijden zijn zeer verschillend: jonge vrouwen van 22 jaar, oudere dames van 76 jaar en leeftijden die daar tussen liggen. Gezien de woonplaatsen van de leden is het erg belangrijk dat. de dames auto kunnen rijden. Sommige leden van onze vereniging wonen onder Zoutkamp, bij Appingedam of in Assen, 25 a 30 km bij de kerk vandaan. Zij hebben al een hele reis achter de rug als zij op de vereniging komen!

We openen mets zingen, gebed en schriftlezing. Daarna een kort welkomstwoord, clat betrekking heeft op de inleiding. Hierna volgen de notulen, ingekomen stukken, mededelingen en wordt aansluitend een half uur gepauzeerd. We beginnen om acht uur en voor dit eerste gedeelte hebben we wel een half uur nodig. We drinken dan al koffie, omdat velen een lange reis gemaakt hebben. De pauze van een half uur vinden we heel belangrijk, omdat er dan gelegenheid is om met elkaar te praten. Juist bij ons bestaat hieraan behoefte. Om negen uur wordt het programma van de avona weer voortgezet.

Dan verzorgt een van onze leden een inleiding. Dit wordt bij toerbeurt gedaan, maar is niet verplicht. Deze inleiding kan bestaan uit het voorlezen van een passend stukje uit een stichtelijk boek, een meditatie of een bijbels onderwerp, waarop een bespreking volgt. Een enkele keer maken, de dames zelf een onderwerp, wat vanzelfsprekend ook besproken wordt. De bespreking verloopt, altijd goed. We vragen ons af wat de Heere ons door dit bijbelgedeelte te zeggen heeft.

Wanneer de bespreking afgelopen is, wordt er, iedere keer door een ander, voorgelezen uit een meditatief boekje. Daarna wordt er gezongen en gesloten met gebed.

Er is behoefte aan gezelligheid, maar zou er niet meer zijn, dan kwamen er waarschijnlijk wel minder dames. Er is vooral behoefte aan bezinning en het vestigen van de aandacht op dingen waaraan we samen wat kunnen doen. Juist hierin wordt de onderlinge band vaak sterk gevoeld. We hebben in onze gezinnen zoveel wijsheid nodig. We mogen elkaar dan meenemen aan Gods genadetroon. Wat troost het dan, dat

er in Jakobus 1 : 5 staat: En indien iemand van u wijsheid ontbreekt, dat hij ze van God begere, Dié een iegelijk mildeiijk geeft en niet verwijt; en zij zal hem gegeven worden."

Onze vereniging heet „Bidt en werkt". We kunnen nooit werken zonder te bidden, „want zonder Mij kunt gij niets doen". Dat hebben we steeds samen nodig. In de eerste plaats voor ieder persoonlijk. I-Iet werk in de vereniging is niet vrijblijvend. Het gaat er voor ieder persoonlijk toch om, om met God verzoend te worden. En hoe meer we de noodzaak voor onszelf voelen, hoemeer we ook zien dat dit voor onze naaste het wezenlijk belangrijkste is. Hoe we dit uit moeten voeren, is voor ons verborgen. Misschien moeten we alleen maar vragen: „Heere, wat wilt Gij dat ik doen zal? "

J. J. van Willigen-Kirpestein

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen