IS HET LEVEN VAN EEN BLINDE ECHT ZO MOEILIJK?

Ons is gevraagd in dit nummer van Daniël een artikeltje te schrijven. Hieraan willen wij graag voldoen. Allereerst zullen wij met jou kennismaken. Wij zijn Coby Baas en Suze Schot, beiden geboren in het zuid-westen van ons land en zelfstandig wonend in Utrecht. Eén van ons is telefoniste, terwijl de ander aan de universiteit studeert. Niets bijzonders dus. Toch is er mogelijk een verschil met jou: wij zijn namelijk blind. Nu hoef je niet meteen te schrikken en te denken: „Oh, wat zielig" óf: „Wat vreselijk voor hen", want dat valt gelukkig nogal mee. Aan de hand van enkele voorbeelden willen wij dit duidelijk maken.

Bij sommige dingen, die jij zelfstandig kunt. doen, hebben wij hulp nodig: bijvoorbeeld bij het kopen van kleding, het lezen van post, enz. Een boekwinkel binnen stappen om daar een mooi boek uit te zoeken heeft voor ons geen zin. Ook hebben wij voor de meeste dingen meer tijd nodig dan jij.

Omdat wij niet kunnen zien, valt het leggen van kontakten met anderen niet mee. Het is namelijk zaak dat wij, of we nu blind zijn of zien, op de juiste manier tegenover elkaar staan. Hoe dan? Niet opdringerig, niet te zelfverzekerd, niet achterdochtig, maar óók niet terughoudend. Van groot belang is, om open en eerlijk met elkaar om. te gaan. Zo behoeft niemand bang te zijn om ons vragen te stellen over onze blindheid en hoe wij bepaalde dingen in het dagelijks leven doen en ervaren. Wij hebben er best, begrip voor, dat zulke vragen rijzen en dat sommigen schromen die te stellen.

Misschien klinkt het vreemd in je oren, maar het kan soms juist positief zijn, als je de mensen niet kunt zien. Vooroordelen hebben wij immers al gauw klaar: alleen al bij het zien van iemand. Iemands uiterlijk speelt daarbij een heel belangrijke rol. Als je bij iemand op bezoek komt, bekijk je de gastheer of - vrouw in één oogopslag van top tot teen. Zo vorm jij je d.an een beeld van die persoon. Bij ons ligt dit anders. Wij zijn helemaal gericht op wat iemand zegt; daaruit leiden wij af, hoe hij of zij op ons overkomt. In ons werk worden wij minder snel afgeleid dan zienden. Als er buiten iets bijzonders gebeurt, vliegen Jan en alleman naar het, raam om te zien wat er aan de hand is; de blinde (hoewel die natuurlijk even nieuwsgierig is) werkt in spanning door en wacht op het verslag van een kollega.

Wat lektuur betreft zijn wij afhankelijk van de blindenbibliotheken, waar we braille of ingesproken boeken kunnen lenen. Deze bibliotheken bezitten weliswaar veel boeken, maar toch is dekens voor ons beperkt: vooral op het gebied van boeken en tijdschriften waarin levensvragen vanuit bijbels gezichtspunt beantwoord ivorden. Artikelen uit kerkelijke bladen horen wij alleen dan, als iemand ze ons voorleest. In de praktijk komt daar niet veel van. Sommige blinden lezen liever zelf, dan dat ze voorgelezen worden. Ook is de gezinssituatie niet altijd geschikt. Het zou geharrewar geven als het ene kind speelt, het andere leest en weer een ander voorgelezen moet worden, terwijl de rest zit te praten. Wanneer je als blinde zelfstandig woont komt er van. voorlezen helemaal niets meer terecht, ondanks alle goede bedoelingen van vrienden of kennissen. Daarom vinden wij het erg fijn dat er vanuit de Gereformeerde Gemeenten door twee dames artikelen uit kerkelijke bladen en zelfs gehele boeken gebrailleerd worden.

Toch is er nog een andere mogelijkheid om bijvoorbeeld kerkelijke bladen te lezen. Een aantal blinden beschikt over een zogenaamde „Oplacon". Dat is een apparaat, waarmee zichtbare letters in voelbare worden omgezet. Die voelbare letters zijn niet de braille maar de gewone drukletters. De „Optacon" is niet bedoeld om er boeken

mee te lezen, want de leessnelheid ligt laag. Het lezen van een boek zou zoveel tijd kosten, dat je bij wijze van spreken aan het einde van het boek de inhoud van het begin al niet meer weet. Het leren lezen met de „Optacon" vraagt zoveel energie en doorzettingsvermogen, dat niet iedere blinde dit kan opbrengen. Daarom zal het inspreken op kassette-bandjes, bijvoorbeeld van artikelen uit Daniël, altijd belangrijk en nuttig blijven. Als jij hieraan wilt meeweken, lees dan vooral het artikel van ds. Bac in dit nummer van Daniël.

Uit het bovenstaande zou je kunnen opmaken, dat het leven als blinde echt niet zo moeilijk is. Evenals jij in het leven wel eens opstandig of teleurgesteld kunt zijn, zijn wij dat ook. Toch moeten we steeds weer leren, dat wij in het geheel geen recht, hebben om opstandig of teleurgesteld te zijn. Ais zoij zien hoeveel zegeningen wij iedere dag weer ontvangen van de Heere, moet ons leven dan niet van dankbaarheid vol zijn? De satan maakt ons steeds weer opstandig. In eigen kracht kunnen wij daar niet tegen strijden, al is het nog zo moeilijk. Als wij het in eigen kracht doen, dan loopt ons pogen toch uit op falen. Is dat bij jou anders?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen