SAMEN OP VAKANTIE?!
Jannie Langenberg, die al enkele keren met een kamp voor lichamelijk gehandicapten mee is geweest, vjïlde graag eens met valide jongelui op vakantie. Dat is vorige zomer gebeurd. Ze is met een zomerkamp in Niederbronn (Fr.) geweest. Voor zowel de staf als de deelnemers en zeker voor Jannie zelf was het een enigszins spannend „experiment". Hoewel sommigen er toch wel een beetje tegen op hadden gezien, waren na afloop van het kamp de reakties van allen onverdeeld gunstig! Hoe Jannie het kamp ervaren heeft, schrijft ze in een soort „open brief" aan de kommissie Zomerkampen.
Geachte kommissie
Hierbij wil ik u, naast de I-Ieere, hartelijk bedanken dat u mij de mogelijkheid hebt gegeven met een valide jeugdkamp mee te gaan. Door beide partijen zijn hiermee bijzonder waardevolle en leerzame ervaringen opgedaan, positieve ervaringen van gehandicapten met valide jongeren. Het trof me geweldig hoe ongekunsteld deze groep met ons om wist te gaan.
Ons ja, want ik bleek tot mijn verrassing niet de enige gehandicapte in de groep te zijn en dit heeft dan ook mede het kontakt geweldig gestimuleerd.
Allereerst viel me op dat deze valide jongeren met je omgingen als gelijken van hen; ze vonden zo te merken niets vreemds, maar aksepteerden heel veel dingen als volkomen vanzelfsprekend, iets waar zelfs ervaren verzorgsters/verzorgers nog heel wat van kunnen leren!
Deze vakantie was voor mij een spannende onderneming; ik wist gewoon niet hoe dit uit zou pakken.
Het bleek dat je heerlijk jezelf kon zijn en dat het m'n zelfvertrouwen ten goede kwam. Het onderscheid viel vrijwel helemaal weg zodat je je gewoon en ook open kon geven aan anderen. Het grappige daarbij was dat ze nog graag naar je schenen te luisteren ook!
Dat zij het eveneens prettig vonden met een invalide om te gaan, bleek uit hun bereidwilligheid mij zoveel mogelijk overal in te betrekken en zich geen moeite te groot achtten me ergens mee naar toe te nemen. Wat dit betreft hebben vele jongens hun mannelijke krachten wel flink geoefend en hebben ze ook een lintje verdiend!
Nooit kreeg ik het gevoel „dank je wel" te móéten, maar wel te mógen zeggen.
Zo'n houding zou ook niet zo geaksepteerd worden vermoed ik, maar door middel van deze brief wil ik tóch wel m'n dank overbrengen aan allen die tot het welslagen van mijn vakantie hebben bijgedragen en ik hoop dan ook van harte dat dit ook voor m'n lotgenoten navolging zal kunnen vinden.
Ik acht mij beslist niet de eerste en de beste zodat dit een goede proef op de som is geweest.
God is ook hierin nabij geweest, véél meer dan ik ooit had durven hopen.
Zonder Zijn nabijheid zou deze vakantie ook bij lange na niet geworden zijn wat zij nu is geweest en al waren er ook weieens wat minder prettige dingen en fouten bij, tóch is deze vakantie door Gods genade een onvergetelijke ervaring geweest. Mede door de inzet van jullie lijkt, het mij steeds wenselijker om gehandicapten uit hun isolement en bijzondere positie te halen en hen zo een gezonde levenswijze te leren.
We kunnen veel van elkaar leren door op een eerlijke manier met elkaar om te gaan en de waarheid kan best'op een bijzonder prettige en dikwijls humoristische wijze gezegd worden. Dit is deze vakantie duidelijk gebleken!
Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt
voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen,
vragen, informatie: contact.
Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing.
Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this
database. Terms of use.
Bekijk de hele uitgave van vrijdag 23 januari 1981
Daniel | 28 Pagina's