KIJK UIT ...!!

Langzaam deed oma haar ogen open. Enigszins verwonderd keek ze om zich heen. Wat ze zag was wit, veel wit. Ze voelde eens met haar handen, het leek wel een bed waarop ze lag. En ineens voelde zij de pijn in haar linkerbeen. Ja, heel langzaam kwam de herinnering terug, naar wat er gebeurd was, of beter gezegd naar wat er gebeurd zou moeten zijn. Want ze begreep dat ze nu in een ziekenhuis lag. Maar daar was ze niet op weg naar toe gegaan toen ze vanm..orgen de deur van haar woning achter zich dicht trok. Ze wilde even nog dat halfje bruin brood bij de bakker op de hoek gaan halen. Het volgende moment dat ze bij haar deur wegliep, was ze met een smak op de grond terecht gekomen. Ze was niet gestruikeld, nee, daar lette ze wel voor op. Nee, ze had ineens een geweldige duw in haar rug gevoeld. Dat was alles wat ze zich kon herinneren. Ja, wel de drukte daarna. De mensen die zich over haar heen bogen, de komst van de politie en de broeders van de ziekenauto en het onderzoek dat daar volgde. Dat kon ze zich allemaal nog goed herinneren. Maar hoe kon ze toch gevallen zijn?

Wat oma zich niet kon herinneren, stond zwart op wit in het politierapport. „Op maandag, ... september 1980, werd een vrouw, genaamd 87 jaar oud, voor de deur van haar woning op de voetstraat aangereden door de bestuurder van een fiets, genaamd 15 jaar oud, wonende De 15-jarige bestuurder verklaarde dat hij altijd over dat stuk voetstraat reed, omdat dat de kortste weg was naar huis. Hij had de oude vrouw niet gezien."

Tot zover een verzonnen verhaal dat echter dagelijks kan gebeuren en gebeurt. Want de werkelijkheid is toch zo, jongens en meisjes, dat jullie dagelijks op het trottoir fietsen. En dat je dagelijks capriolen moet uithalen om een botsing op het trottoir te voorkomen. Met dit verhaal voor ogen, moet je toch het gebruik van het trottoir aan voetgangers overlaten en zelf de rijbaan gebruiken.

Veel jongelui zien het verkeer als een groot spel met eigen spelregels:1. rij altijd zo hard mogelijk; 2. rij altijd door rood licht; 3. probeer altijd nog net voor die auto over te steken; 4. de sluitbomen bij overwegen gelden altijd voor een ander en nooit voor jou. Als je deze „tips" dagelijks' in de praktijk gebruikt dan behoor je gegarandeerd bij de honderden leeftijdsgenoten die in het verkeer omkomen, of bij de duizenden die gewond raken.

Heb je je al eens gerealiseerd wat een leed je achter laat? Bij je ouders en je broers en zusjes. Bij je slachtoffers en hun familie. En je weet toch wel dat er na dit leven nog iets komt ?

Tot nu toe hebben we met elkaar gesproken als mens tegenover mens. Maar nu laten we Gods Woord ook eens spreken. Jongelui, jullie kennen toch de bijbelse opdracht, dat je je niet moedwilhg in enig gevaar mag begeven (6e gebod) en de opdracht dat je ook anderen niet mag doden of kwetsen. Dat doe je opzettelijk als je je gedraagt in het verkeer zoals ik hierboven schreef.

Iedere morgen, bid je toch wel: „Heere, wilt U mij vandaag bewaren en mij weer veilig thuis brengen." En als je daarna op of in een vervoermiddel stapt dan ben je alles weer vergeten. Dan gelden alle regels voor een ander, maar niet voor jou. Dan breng je jezelf en anderen en vaak nog moedwillig in gevaar. Blijf de baas over jezelf en over je vervoermiddel en laat nooit toe dat je vervoermiddel jou rijdt.

Ik weet dat dit niet gemakkelijk is, vooral als je jong bent. Bid daarom niet alleen of de Heere je op weg wil beschermen, maar of Hij je ook voor roekeloosheid bewaart.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen