HUISHOUDELIJKE VERGADERING

Blijdschap, dankbaarheid en verwondering

Deze drie gevoelens waren dinsdag 23 september j.1. merkbaar aanwezig tijdens onze huishoudelijke vergadering in Utrecht. Blijdschap

Omdat er zoveel dames gehoor hebben gegeven aan onze uitnodiging. Het is nog nooit eerder voorgekomen dat 88% van het aantal aangesloten verenigingen zich had laten vertegenwoordigen.. Het heeft ons erg goed gedaan.

Maar ook blijdschap omdat ds. Rijksen, zij het niet de gehele dag, de leiding weer op zich nemen mocht. Bovenal echter over de boodschap die onze voorzitter ons meegaf.

Dankbaarheid

Om het vele goede dat de Heere ons gegeven heeft in de persoon van mevrouw Hofman, van wie wij die dag afscheid moesten nemen als medebestuurslid, na tien jaar prettige samenwerking. Dankbaarheid ook over hetgeen zij vertelde betreffende de verhoudingen in het bondsbestuur.

Maar ook over de eensgezindheid die zich openbaarde tijdens de behandeling van diverse zaken zoals bijvoorbeeld de jaarverslagen en de kontributieverhoging.

Verwondering

Over Gods goedertierenheid daar Hij ons nog in vrede en rust laat vergaderen in tegenstelling tot hen die om hun geloof worden vervolgd. Des te meer verwondering als we er aan denken hoeveel zegen we mogen ontvangen, ook in ons bondswerk.

Echter ook verwondering over de spontane wijze waarop er grote bedragen werden bijeengebracht: ƒ 2004, 11 ter bestrijding van de onkosten en ƒ 3822, 70 voor de ondergrondse kerk.

Morgenvergadering

Ds. Rijksen opende ongeveer kwart over tien de morgenvergadering met het laten zingen van Psalm 135 : 2 en 3, het lezen van Gen. 35 : 16 tot het einde en gebed.

Na enkele woorden van welkom memoreerde ds. Rijksen het feit van zijn ernstige ziekte, waarbij door hem de nadruk gelegd werd op de weldaden die de Heere hem in die tijd schonk: het grote wonder van zijn herstel, de troost die er ligt in het drukken van Christus' voetstappen, maar ook de verootmoedigende en vertroostende les in de wetenschap dat de Heere het werk heeft voleindigd en niet laat varen hetgeen Zijn hand begon.

Benoni-Benjamin

In de meditatie die de voorzitter hield naar aanleiding van Gen. 35 memoreerde ds. Rijksen de vele sterfgevallen, die er, ook in de kring van onze bond, zijn geweest.

Belangrijk is de wijze waarop we sterven. Van nature zijn we allen een Benoni, zoon der smart, en hebben eeuwige smart verdiend, maar door Gods genade is het mogelijk een Benjamin te worden, dat is een zoon der vertroosting. Dat is mogelijk omdat er een Benjamin, Zoon der vertroosting is geweest Die een Benoni, een Zoon der smart wilde worden. Hij, de Heere Jezus, onderging de vloed van Gods toorn. En daarom alleen kan een Benoni een Benjamin worden. Dat is het heilgeheim van Gods verkiezende liefde.

Hoe zal ons sterven zijn? Alleen als we leven in de Heere zal ook ons sterven in de Heere zijn!

We zijn nog in het heden d; er genade, en de Heere zegt: „Wie Mij aanroept in de nood, vindt Mijn gunst oneindig groot". Vraag er dan om!

Wij herkennen onszelf als een Benoni als we door genade smart hebben over de zonde. En zalig is hij die dat heilgeheim mag leren kennen om een zoon der vertroosting te worden.

Ook in het leven van Gods kinderen blijft echter die „tweeheid" aanwezig tot de dood toe: een Benoni in onszelf, maar een Benjamin in de Heere.

Het zingen van Psalm 146 : 3: Zalig hij, die in dit leven, Jacobs God ter hulpe heeft", was een toepasselijk slot op deze ernstige, maar ook moedgevende meditatie.

Bestuursverkiezing

Wie zal de plaats innemen van mevrouw Hofman, die zich niet meer herkiesbaar gesteld heeft? Deze vraag heeft ons als hoofdbestuursleden enkele weken bezig gehouden. Een verkiezing waarbij een nieuwe „medewerkster" (want werk is er genoeg) uit de bus moet komen, is daarom altijd wat spannend.

We spreken de wens uit dat mevrouw Hakkenberg zich tussen ons zal thuisvoelen!

De middagvergadering

Half twee opende de voorzitter de middagbijeenkomst met het laten zingen van Psalm

70 : 1 en 3, het lezen van Psalm 70 en Matth. 25 : 34-40 en gebed. Vervolgens richtte d: . Rijksen een woord van welkom tot de familieleden van mevrouw Hofman en de spreekster van die middag met degenen die haar vergezelden. Met stille aandacht werd er door de meer dan 400 aanwezigen geluisterd naar hetgeen de christenen achter het ijzeren gordijn moeten doorstaan vanwege hun geloof. Wij kunnen het ons niet voorstellen wat het betekent dat de kerkdiensten worden

verhinderd. (Waarderen wij het wel dat we naar de kerk kunnen? ) Honderdduizenden zijn er in werkkampen en gevangenissen omgekomen! (Zouden er

hier dan nog wel over zijn? ) Kinderen worden van de christelijke ouders afgenomen. (Als dit onze kinderen eens zouden zijn? )

Er is in Rusland een honger naar Gods woord, ook onder de jongeren. (Wat lezen wij?

Is ons bijbellezen geen sleur geworden? ) In Rusland zijn geen kerkelijke verenigingen; ook de zondagsschool wordt niet geduld. Als men bijeenkomt is het in het verborgene.

Behalve het vele dat ons is verteld, is ons ook wat gevraagd:

„Gedenk de gevangenen alsof gij mede gevangen waart".

Vertel in uw eigen gemeente over ons en over Gods werk onder ons!

Schrijf naar de regering in Rusland om de vervolging te beëindigen; vraag om vrijheid van godsdienst. Blijf protesteren! "Vergeet ons volk niet in uw gebed.

Wij hoorden ook bemoedigende woorden: Wij hebben niet veel tijd meer, maar Gods werk zal doorgaan. Hij zal voleindigen hetgeen Hij heeft begonnen.

Zowel de spreekster als haar die haar woorden heeft vertolkt, zeggen we hartelijk dank!

Ds. Hakkenberg, die „geruisloos" de leiding van ds. Rijksen had overgenomen, bracht onze gevoelens onder woorden: „Wij zijn diep onder de indruk. Er is gesproken uit het hart! Wij kunnen jaloers zijn op hen die met blijdschap verdrukking ondergaan".

Tijdens het zingen van Psalm 79 : 5, 6 en 7 werd er ƒ 3822, 70 bijeengebracht voor de ondergrondse kerk.

Afscheid van mevrouw G. Hofman-van der Spek

Mevrouw Crum heeft mevrouw Hofman toegesproken en zei onder andere: „Afscheid nemen van u als bestuurslid doet pijn. We zullen uw wijze adviezen en inzichten missen. U hebt veel achter de schermen verricht. Niet alleen wat de administratie van de bond betreft, maar ook het schrijven naar predikanten in blijde en droeve dagen. Het meeste werk hebt u echter verzet als lid van de kommissie Vakantieweken voor gehandicapten, waar u gelukkig, nog een poosje mee door wilt gaan. De Heere ga met u en zegene u, ook in de nieuwe gemeente".

Mevrouw Crum heeft mevrouw Hofman een herinneringsalbum aangeboden, de sekretaresse mocht namens de leden een zilveren broche met inskriptie opspelden en mevrouw van Woerden overhandigde namens de bestuursleden een boek.

Staande werd' mevrouw Hofman toegezongen psalm 84 : 3: Welzalig, hij, die al zijn kracht, en hulp alleen van U verwacht".

Mevrouw Hofman wist in haar dankwoord de aandacht van zichzelf af te wenden, toen zij allereerst wees op de prettige onderlinge verhoudingen in het bestuur: „We gingen als zusters met elkaar om"; vervolgens op de wijze waarop de belangen van de leden worden behartigd en tenslotte op de nauwgezetheid en ijver van de presidente. Ze besloot met de wens .dat ons werk goede voortgang zou mogen hebben!

Sluiting

Ds. Hakkenberg wees ons in zijn slotwoord op de geestelijke wapenrusting uit Efeze 6, o.a. het geloof door de liefde werkende.

De slotzang was: „Dat vreed' en aangename rust en milde zegen u verhlij".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen