SNOEPEN IN DE KERK ?

't Is zondagmorgen. De gemeente heeft zojuist gezongen. De organist laat een kort naspel horen en de dominee staat op om met de preek te beginnen. Overal komen rollen of zakken snoep te voorschijn. De snoep gaat van hand tot hand. Terwijl de tekst voor de preek wordt voorgelezen, worden hier en daar snoepjes uit „knetterpapiertjes" gepakt.

't Gaat vanmorgen over de ernst van het leven. De predikant wijst op de kortstondigheid van het leven en op de zekerheid van de dood. Met een bewogen hart dringt hij er bij ouderen en jongeren op aan om de I-Ieere te zoeken voordat het te laat is. Al kauwend luistert de gemeente. Of wordt er al luisterend gekauwd, ..?

Na een kwartiertje komt er ergens weer een rol voor de dag. Het geluid, dat dit met zich meebrengt, werkt aanstekelijk. Anderen volgen het voorbeeld. Nog een kwartier later gebeurt hetzelfde. En ook na de tussenzang nog een keer.

Wat vind je hier nu van? Misschien ben je er zó aan gewend, dat je nooit bij deze vraag hebt stilgestaan. Voor je gevoel is het zo'11 beetje een „traditie". Pepermunt, drop en ander snoep horen bij de kerkdienst. Van Dale heeft het in z'n woordenboek zelfs al over „kerkvoer" Veel mensen, die zelden of nooit snoepen, doen dit tijdens de kerkdienst wel. Eigenlijk vreemd hè? Er zijn jongelui, die aan een halve of een hele rol snoep per dienst nauwelijks genoeg hebben.....

Toch is het misschien goed om ons af te vragen of dit een goede gewoonte is. Immers, in de kerk zijn we met heilige zaken bezig. Daar spreekt de Heere God, tot de gemeente. Tot jou en tot mij.

Het oordeel wordt ons aangezegd: Als je je niet bekeert, zul je omkomen. En wij nemen nog een snoepje.

Ook wordt ons het Evangelie in al z'n heerlijkheid verkondigd. De weg ter ontkoming wordt aangewezen. De Heere Jezus staat als het ware wenend aan de deur van ons hart: Zie, Ik sta aan de deur en Ik klop. En we pakken de rol mentos nog. eens.

Onlangs las ik een treffend stukje van een predikant over het snoepen in de kerk. Ik geef het even door:

„Denk eens aan die massale pepermunt-uitdelerij aan het begin van een preek. I-Iet is toch eigenlijk een schande, dat je een pepermunt achter de kiezen neemt om drie kwartier of een uur luisteren naar Gods Liefdesboodschap uit te kunnen houden. Dat is in feite een belediging van God."

Nu gaat het natuurlijk niet alleen om het snoepen. Het komt tijdens de kerkdienst op je hele houding aan. Is ons hart bereid om Gods boodschap te horen? Het luisteren met een begerig hart zal ook tot uitdrukking komen in een eerbiedige houding. Laten we proberen met eerbied te luisteren, daarbij biddend om de toepassende werking van de Heilige Geest, zodat we met Samuël kunnen zeggen: „Spreek Heere, want Uw knecht hoort".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen